Frans protectoraat van Tunesië
| Protectorat français de Tunisie الحماية الفرنسية في تونس |
|||||
| Onafhankelijk geworden in 1956 | |||||
|
|||||
|
|||||
| Kaart | |||||
 |
|||||
| 1913 | |||||
| Algemene gegevens | |||||
| Hoofdstad | Tunis | ||||
| Talen | Arabisch, Frans, Turks, diverse Berbertalen | ||||
| Religie(s) | Islam, jodendom, Rooms-katholicisme | ||||
| Regering | |||||
| Regeringsvorm | Protectoraat | ||||
| Staatshoofd | Résident général de France en Tunisie | ||||
| Plv. staatshoofd | Bey van Tunis | ||||
Het Frans protectoraat van Tunesië ((ar) الحماية الفرنسية في تونس ) was een staat in de Maghreb die ontstond na de Franse bezetting van de Ottomaanse provincie Tunis.
Geschiedenis [bewerken]
De provincie maakte nominaal deel uit van het Ottomaanse Rijk, maar in de praktijk kende de Bey van Tunis een grote mate van autonomie. De bezetting moet worden gezien in het licht van de Wedloop om Afrika. De Britten hadden inmiddels Egypte tot hun invloedssfeer gebracht, en wilden ook in Cyprus een voet aan de grond zetten. In ruil daarvoor beloofden ze Frankrijk, dat al sinds 1831 in het naburige Algerije een kolonie had, de zeggenschap over de Ottomaanse provincie. Het zieltogende Ottomaanse rijk werd na een oorlog tegen het Tsaristische Rusland in 1877 bedreigd met totale ontmanteling. De laatste Bei van Tunis, Muhammad III as-Sadiq, ondertekende in 1881 het verdrag van Bardo waardoor Frankrijk alle zeggenschap kreeg.
Einde [bewerken]
In tegenstelling tot het naastgelegen Algerije was er in Tunesië al vroeg sprake van een onafhankelijkheidsbeweging; deze bewon haar doelen met een grotendeels geweldloze strijd met de onafhankelijkheid van het land in 1956.
