Frans van Schooten

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Frans van Schooten jr.

Frans van Schooten (Leiden, 1615 - Leiden, 29 mei 1660) (onder zijn Latijnse naam bekend als Franciscus van Schooten) was een Nederlandse wiskundige. Hij is de zoon van Frans van Schooten (de oudere), die in Leiden hoogleraar was in de wiskunde. Vader van Schooten had onder andere Christiaan Huygens, Johan van Waveren Hudde en René Sluze als studenten. Frans van Schooten jr. schreef zich in het jaar 1631 aan de Universiteit van Leiden in om wiskunde te studeren.

Toen in 1631 René Descartes een bezoek bracht aan Leiden, maakte hij kennis met Van Schooten die op deze manier de leerlingenkring rond Mersenne in Parijs leerde kennen. Hierdoor aangespoord trok Van Schooten naar Parijs en later naar London waar hij verbleef van 1641 tot 1643. Terwijl hij in Parijs was, kon hij de werken van Viète raadplegen wiens verzameld werk hij in 1646 onder de titel Opera mathematicus publiceerde. In 1643, na zijn terugkeer in Leiden, werd Van Schooten assistent van zijn vader en toen die twee jaar later stierf kreeg hij diens leerstoel. Van Schooten bleef ijverig corresponderen met de wiskundigen die hij in het buitenland had ontmoet. Deze correspondentie is verloren gegaan.

Van Schooten spande zich in om de cartesische meetkunde (analyse met behulp van coördinaten) te verspreiden. Hij bestudeerde Stifels versie van het Duitse algebraleerboek Coss van Christoff Rudolff (1525) en vertaalde in 1649 Descartes' Géométrie in het Latijn. Hierdoor kwam dit belangrijk werk onder de aandacht van een ruimere kring van ook buitenlandse wiskundigen en droeg daarmee bij aan de verspreiding van de kennis van de analytische meetkunde.

Zijn eigen werk, Geometria a Renato Des Cartes verscheen in twee volumes (1659-1661), en de appendices die daar in voorkwamen, zijn van de hand van drie van zijn leerlingen: Johan de Witt, Johan van Waveren Hudde en Hendrik van Heuraet. Verder publiceerde hij in 1657 de Exercitationes mathematicae, een verzameling wiskundige oefeningen. In dit werk werd voor de eerste keer een uitbreiding gesuggereerd naar de driedimensionale analytische meetkunde.

Frans van Schooten vertaalde in 1657 onder de titel De Ratiociniis in Ludo Aleae, het bekende werk van zijn leerling Christiaan Huygens over kansrekening; Rekeningh in Spelen van Geluck. Via Dirck Rembrantsz van Nierop kreeg van Schooten diens boek Hemelsloop toegestuurd. Hij vertaalde ook Descartes La Géométrie uit het Frans in het latijn.

Externe links[bewerken]