Freddy Maertens

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Freddy Maertens
Tijdens de Eneco Tour 2008
Tijdens de Eneco Tour 2008
Persoonlijke informatie
Volledige naam Freddy Maertens
Geboortedatum 13 februari 1952
Geboorteplaats Vlag van België Lombardsijde, België
Sportieve informatie
Huidige ploeg gestopt
Discipline Weg
Ploegen
1972
1973 - 1975
1976 - 1979
1980
1981 - 1982
1983
1984
1984
1985

1985
1985
1986
1987
Flandria-Beaulieu (vanaf 01-10)
Flandria-Carpenter
Flandria-Velda
San Giacomo
Boule d'Or
Masta-Concorde
Splendor-Mondial Moquette
AVP-Viditel
Nikon-Van Schilt (tot 22-03)
Individuele sponsor (van 23-03 tot 02-05)
Eurosoap-Crack (vanaf 03-05)
Robland
Robland-Isoglass
Beste prestaties (top-20)
Milaan-San Remo 5e (1977)
Ronde van Vlaanderen 2e (1973)
Parijs-Roubaix 3e (1977)
Amstel Gold Race 1e (1976)
Luik-Bastenaken-Luik 2e (1976)
Ronde van Lombardije 5e (1975)
Ronde van Italië opgave (1977)
7 etappezeges
Ronde van Frankrijk 8e (1976)
15 etappezeges
Ronde van Spanje 1e (1977)
13 etappezeges
WK 1e (1976, 1981)
Portaal  Portaalicoon   Wielersport
Freddy Maertens tijdens het WK op de weg 1974

Freddy Maertens (Lombardsijde, 13 februari 1952) is een voormalige, Belgische wielrenner, die beroepsrenner was van 1973 tot 1987. Hij won veel van zijn wedstrijden in de sprint en kon dankzij zijn uitzonderlijke kracht goed op het grote verzet rijden. De meeste zeges haalde Maertens dan ook in sprints en tijdritten. In drie deelnames aan de Ronde van Frankrijk won hij vijftien etappes en droeg hij negen dagen de gele trui. Driemaal won hij de groene trui voor het puntenklassement. Maertens heeft het record voor het aantal overwinningen in een Ronde van Frankrijk en een Ronde van Spanje. Freddy Maertens is een van de meest controversiële figuren van het Belgische wielrennen.

Carrière[bewerken]

Zijn profcarrière begon Maertens bij de grote ploeg Flandria, waar hij acht jaar voor zou rijden. De Flandria wielerploeg was in de jaren 70 een van de sterkste ploegen uit het peloton. Samen met de renners Marc Demeyer en Michel Pollentier behoorde Maertens tot de Drie Musketiers van Flandria, die grote successen behaalden.

Maertens werd tweemaal wereldkampioen op de weg (1976 en 1981) en kwam er dichtbij in 1973. Op het circuit van Montjuich in Barcelona werd hij controversieel tweede. Na Eddy Merckx bijgehaald te hebben in de slotfase, werden beide Belgen voorbijgesprint door de Italiaan Felice Gimondi. Maertens had de sprint kunnen winnen, maar Gimondi week af van zijn lijn waardoor Freddy zich moest inhouden. Het incident zorgde voor een vete tussen Merckx en Maertens. Belgische wielerfans verdeelden zich in twee kampen, wat gevolgen had voor de populariteit van Maertens, aangezien Merckx een gevestigde waarde was in het wielrennen.

Tot zijn palmares behoren overwinningen in Parijs-Tours (1975), de Zürich Metzgete in 1976, de Amstel Gold Race en Rund um den Henninger-Turm in 1976, Gent-Wevelgem in 1975 en 1976 en Omloop Het Volk in 1977 en 1978. In 1976 en 1977 won hij het eindklassement van de Super Prestige Pernod. In 1977 werd hij in een winnende positie in de Ronde van Vlaanderen uit de koers genomen omwille van een ongeoorloofde fietswissel op de Koppenberg. In 1976 en 1977 bekleedde hij samen met zijn ploegmaats Pollentier en Demeyer van de Flandriaploeg een zeer dominante positie in het internationale wielrennen.

In de Ronde van Spanje van 1977 leidde hij van start tot finish en won hij naast het eind- en puntenklassement ook nog eens 13 van de 19 etappes. In de Ronde van Italië dat jaar zou hij ook nog zeven ritten op zijn naam brengen, voordat hij met een ingewikkelde breuk tussen pols en hand na een val op het circuit van Mugello moest opgeven. Die val en het daaropvolgende moeizame herstel van de polsblessure was het begin van het einde voor Maertens. Zijn ploegmaat Pollentier kwam uit de schaduw van Freddy Maertens en nam de rol van kopman over. Door de vele jaren op het grote verzet te rijden, leek hij versleten te zijn. In 1978 won hij nog wel twee etappes en de groene trui in de Ronde van Frankrijk, maar dat leek in die jaren een troostprijs voor een renner van zijn kaliber. Halverwege 1979 trok hij zich na een inzinking terug voor de rest van het lopende seizoen. In 1979 en 1980 won Maertens alleen nog maar enkele criteriums en zijn carrière leek al op 28-jarige leeftijd vroegtijdig te eindigen. Ondertussen had hij door verkeerde investeringen ook een groot deel van zijn persoonlijk kapitaal verloren. Hij moest zijn huis verkopen en werd achtervolgd door de belastingsadministratie. Deze klap kwam hij moeilijk te boven, maar gelukkig had hij veel steun van zijn vrouw.

Hij kende echter een opleving in de zomer van het jaar 1981, waarin hij opnieuw op topniveau presteerde. Zijn oud-ploegleider Guillaume Lomme Driessens haalde hem bij de Boule d'Or ploeg, waarvoor hij een sterke Ronde van Frankrijk reed. Dat jaar won Maertens vijf etappes in de Tour, won er de groene trui, en werd hij ook dat najaar in Praag voor de tweede maal wereldkampioen.

In de daaropvolgende seizoenen wist Maertens geen aansprekende koersen meer te winnen. Na nog een jaar Boule d'Or ging Maertens rijden voor diverse kleinere ploegjes en privésponsoren, alvorens in 1987 definitief met wielrennen te stoppen.

Na zijn carrière werkte hij een tiental jaren als vertegenwoordiger. Van 2000 tot en met 2007 werkte hij als arbeider in het Nationaal Wielermuseum in Roeselare waar hij woont. Hij werd er een van de vaste gezichten. Sinds februari 2008 werkt hij als gastheer en pr-medewerker voor het Centrum Ronde van Vlaanderen in Oudenaarde.

In 2010 werd hij door lezers van de Krant van West-Vlaanderen uitgeroepen tot de beste West-Vlaamse wielrenner aller tijden.[1] Hij eindigde boven de bekende renners Briek Schotte en Johan Museeuw.

Palmares[bewerken]

  • wereldkampioen (1976 Ostuni, Italië en 1981, Praag)
  • Belgisch kampioen in 1976
  • groene trui in de Ronde van Frankrijk in 1976, 1978 en 1981 (met in totaal 15 ritzeges, waarvan 8 in 1976, waardoor hij samen met Eddy Merckx mede recordhouder is van het hoogste aantal ritoverwinningen tijdens één Ronde van Frankrijk)
  • winnaar van de Vuelta in 1977 met 13 ritoverwinningen in 19 ritten
  • negen klassiekers
  • 102 ritzeges in rondes
  • 18 eindzeges in rittenkoersen

In 1975 kreeg hij bij de overwinning in Parijs-Brussel de "Gele wimpel" uitgereikt, de onderscheiding voor het hoogste uurgemiddelde behaald in een internationale klassieker. Hij verbeterde hiermee de prestatie van de Nederlander Peter Post uit 1964.

Overwinningen[bewerken]

1973

1974

1975

1976

1977

1978

1981

Resultaten in voornaamste wedstrijden[bewerken]

Jaar Ronde van
Italië

Ronde van
Frankrijk

Ronde van
Spanje

1973
1974
1975
1976 8e (8)Jersey green.svg 
1977 opgave (7)  Jersey gold.svg ↑ (13)Jersey green.svg 
1978 13e (2)Jersey green.svg 
1980 buiten tijd  
1981 66e (5)Jersey green.svg 
(*) tussen haakjes aantal individuele etappe-overwinningen
Jaar Milaan-San Remo Ronde van Vlaanderen Parijs-Roubaix Amstel Gold Race Luik-Bast.-Luik Ronde van Lombardije Gent-Wevelgem Parijs-Tours WK op de weg Wereld- ranglijst
1973 17e Zilver ↑ 5e 8e 5e Zilver ↑ 5e (SPP)
1974 9e 13e 7e 4e 9e 6e 5e 16e (SPP)
1975 9e 8e 6e Zilver ↑ 5e Goud Goud 21e 5e (SPP)
1976 5e Goud ↑ Zilver Goud 23e Regenboogtrui ↑ Goud (SPP)
1977 5e Brons ↑ 5e 5e 12e 23e Goud (SPP)
1978 26e 8e 4e 4e 9e 9e 11e (SPP)
1980 12e 6e
1981 7e Regenboogtrui ↑ 15e (SPP)

Trivia[bewerken]

  • Niet alleen met Merckx boterde het niet goed, ook met Roger De Vlaeminck waren er serieuze wrijvingen. In de Ronde van Vlaanderen van 1976 had Maertens met Marc Demeyer als enige een knecht in een kopgroep van vijf. Numeriek overwicht dus, maar Maertens en De Vlaeminck rivaliseerden dusdanig, dat ze zich liever lieten zakken uit de kopgroep dan dat de ander zou winnen.
  • Maertens had via zijn ploegleider-mentor Lomme Driessens regelmatig champagne in zijn drinkbus die hem hielp om de snelle eindfase van de wedstrijden af te werken.
  • Maertens was via zijn echtgenote Carine een goede vriend van de in '71 verongelukte renner Jean-Pierre Monseré en diens echtgenote Annie.

Bibliografie[bewerken]

  • Patrick Cornillie. Freddy Maertens. Album van een wielerfenomeen, Eeklo, de Eecloonaar, 2003, 248 p. (2de druk 2004)
  • Patrick Cornillie. Freddy Maertens. L’album d’une carrière phénoménale, Eeklo, de Eecloonaar, 2003, 248 p. (Vertaling Etienne Tonnoir.)
Voorganger:
Robert Van de Walle
Belgisch sportman van het jaar
1981

Olympic pictogram Cycling (road).png

Opvolger:
Jacky Ickx
Voorganger:
Hennie Kuiper
Wereldkampioen wielrennen
1976
Arc en ciel.pngArc en ciel.pngArc en ciel.png
Opvolger:
Francesco Moser
Voorganger:
Bernard Hinault
Wereldkampioen wielrennen
1981
Arc en ciel.pngArc en ciel.pngArc en ciel.png
Opvolger:
Giuseppe Saronni
Voorganger:
Rik Van Linden
Vlag van België
1975
Jersey green.svg Winnaar groene trui in de Ronde van Frankrijk Jersey green.svg
Freddy Maertens
Vlag van België
1976
Opvolger:
Jacques Esclassan
Vlag van Frankrijk
1977
Voorganger:
Jacques Esclassan
Vlag van Frankrijk
1977
Jersey green.svg Winnaar groene trui in de Ronde van Frankrijk Jersey green.svg
Freddy Maertens
Vlag van België
1978
Opvolger:
Bernard Hinault
Vlag van Frankrijk
1979
Voorganger:
Rudy Pevenage
Vlag van België
1980
Jersey green.svg Winnaar groene trui in de Ronde van Frankrijk Jersey green.svg
Freddy Maertens
Vlag van België
1981
Opvolger:
Seán Kelly
Vlag van Ierland
1982
Voorganger:
Willy Teirlinck
1975
MaillotBélgica.svg Belgisch kampioen wielrennen MaillotBélgica.svg
Freddy Maertens
1976
Opvolger:
Michel Pollentier
1977
Bronnen, noten en/of referenties
  1. "West-Vlamingen vinden Maertens de allerbeste", De Wielersite, 4 november 2010