Frederic Mompou
Frederic Mompou i Dancausse, ook wel Federico Mompou (16 april 1893 – 30 juni 1987) was een Catalaanse componist. Hij is vooral bekend door zijn muziek voor piano.
Inhoud |
Leven [bewerken]
Mompou is geboren in Barcelona, Spanje. Hij heeft in Barcelona op het Conservatorium van Liceo piano gestudeerd. In 1911 ging hij naar Parijs en studeerde bij Ferdinand Motte-Lacroix. Hij was erg verlegen, zag daarom af van een solocarrière en koos voor het componeren. In 1914 keerde hij vanwege de oorlog terug naar Barcelona.
Zijn Scènes d'enfants (1915-18) inspireerde de Franse critici, o.a. Emile Vuillermoz, om Mompou als opvolger van Claude Debussy te beschouwen.
In 1921 vertrok hij opnieuw naar Parijs en bleef daar tot 1941 toen hij opnieuw de Duitse bezetting van Parijs ontvluchtte en naar Catalonië terugkeerde. In Barcelona werd hij lid van de Koninklijke Academie van San Jorge. In 1980 werd hij met de Medalla d'Or de la Generalitat de Catalunya, de hoogste Catalaanse onderscheiding, gedecoreerd. Hij is sindsdien in Barcelona gebleven waar hij zich voornamelijk wijdde aan het componeren. Hij stierf in Barcelona op 94-jarige leeftijd.
Stijl [bewerken]
Mompou is vooral bekend als miniaturist. Hij schreef korte, op improvisaties lijkende muziekstukken die als "delicaat" of "intiem" beschreven kunnen worden. Het Frans impressionisme en Erik Satie waren zijn voornaamste inspiratiebronnen. Dit heeft geresulteerd in een stijl met weinig uitwerkingen en waarin expressie vooral is geconcentreerd in kleine vormen. Mompou hield van ostinato figuren, klok imitaties en een soort spreukachtig, meditatief geluid.
Geselecteerde werken [bewerken]
Voor piano [bewerken]
- Impresiones intimas (1911-1914)
- Scènes d’enfants (1915-1918; georkestreerd door Alexandre Tansman)
- Suburbis (1916-1917) (georkestreerd door Manuel Rosenthal)
- Charmes (1920-1921)
- Cançons i danses (1921-1979)
- Dialogues (1923)
- Préludes (1927-1960)
- Variations sur un thème de Chopin (1938-1957)
- Paisajes (1942-1960)
- Canción de cuna (1951)
- Musica callada (Eerste boek 1959, tweede boek 1962, derde boek 1965, vierde boek 1967)
Voor piano en zang [bewerken]
- L'hora grisa (1916)
- Cuatro melodías (1925)
- Comptines (1926-1943)
- Combat del somni (1942-1950
- Cantar del alma (1951)
- Canciones becquerianas (1971)
Overige [bewerken]
- Suite Compostelana voor gitaar(1962)
- Los Improperios voor koor en orkest (Beklag Gods, met antisemitische tekst; 1964; ter herinnering aan Francis Poulenc)
- Cançó i dansa No. 13 voor gitaar(1986)
- Cançó i dansa No. 10 oorspronkelijk voor piano, arrangement voor gitaar door de componist.
