Frederick Banting

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Sir Frederick Banting (Alliston (Ontario, Canada), 14 november 1891 - Newfoundland, 21 februari 1941) was een winnaar van de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde.

Hij studeerde aan de Universiteit van Toronto. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was hij legerarts, waarvoor hij het Militaire Kruis kreeg, waarna hij een eigen praktijk begon.

Vanaf 1922 deed hij onderzoeken. Zo ontdekte hij, samen met Charles Best, hoe insuline aangemaakt wordt. Hij toonde aan dat dit uit de alvleesklier van geslachte dieren aangemaakt kon worden. Dankzij de insuline werd het mogelijk om mensen met suikerziekte te behandelen.

Een jaar later kreeg hij de Nobelprijs voor geneeskunde. De prijs moest hij delen met de eigenaar van het laboratorium waar hij werkte. Omdat hij hiermee niet akkoord was, deelde hij zijn prijs met Charles Best.

Hierna richtte de universiteit van Toronto het Banting-instituut op, waar hij als hoogleraar aangesteld werd.

Winnaars van de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde (1901-1925)

1901: Behring | 1902: Ross | 1903: Finsen | 1904: Pavlov | 1905: Koch | 1906: Golgi, Ramón y Cajal | 1907: Laveran | 1908: Mechnikov, Ehrlich | 1909: Kocher | 1910: Kossel | 1911: Gullstrand | 1912: Carrel | 1913: Richet | 1914: Bárány | 1919: Bordet | 1920: Krogh | 1922: Hill, Meyerhof | 1923: Banting, Macleod | 1924: Einthoven