Frederick Banting

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Frederick Banting
14 november 189121 februari 1941
Fredrock Banting
Fredrock Banting
Geboorteland Canada
Geboorteplaats Alliston
Plaats van overlijden Newfoundland
Nobelprijs Fysiologie of Geneeskunde
Jaar 1923
Reden Voor de ontdekking van insuline
Samen met John Macleod
Voorganger(s) Archibald Hill
Otto Fritz Meyerhof
Opvolger(s) Willem Einthoven
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde

Sir Frederick Grant Banting (Alliston (Ontario, Canada), 14 november 1891Newfoundland, 21 februari 1941) was een Canadees arts, en winnaar van de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde.

Biografie[bewerken]

Banting werd geboren op een boerderij nabij de Canadese plaats Alliston, 40 mijl boven Toronto. Hij was de jongste zoon van de boer William Thompson Banting (1849-1928) en Margaret Grant Banting (1854-1940). Hij had drie oudere broers en een oudere zus. Hij studeerde medicijnen aan de Universiteit van Toronto. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was hij legerarts in het Canadese leger en diende in Frankrijk. In 1918 raakte hij ernstig gewond aan zijn rechter voorarm in de slag bij Cambrai. Ondanks zijn verwonding zette hij zijn werk als arts voort waarvoor hij in 1919 het Militaire Kruis kreeg.

Nadat de oorlog was beëindigd keerde hij terug naar Canada waarna hij in London een eigen praktijk begon. Omdat de praktijk niet liep besloot Banting een studie orthopedische geneeskunde te volgen en was hij van 1919 tot 1920 werkzaam als arts in een kinderziekenhuis in Toronto. Vervolgens was hij van 1920 tot 1921 deeltijddocent aan de Universiteit van Western Ontario en tot 1922 lecturer farmacologie aan de Universiteit van Toronto. In 1922 behaalde bij zijn M.D.-graad samen met een gouden medaille.

Vanaf 1920 deed hij onderzoeken. Zo ontdekte hij, samen met Charles Best, hoe insuline aangemaakt wordt. Hij toonde aan dat dit uit de alvleesklier van geslachte kalveren aangemaakt kon worden. Dankzij de insuline werd het mogelijk om mensen met suikerziekte te behandelen. Een jaar later kreeg hij de Nobelprijs voor geneeskunde. De prijs moest hij delen met de eigenaar van het laboratorium waar hij werkte. Omdat hij hiermee niet akkoord was en meende dat Best meer verdienste had in dit onderzoek, besloot hij zijn geldprijs te delen met Charles Best.

Hierna richtte de universiteit van Toronto het Banting-instituut op, waar hij als hoogleraar aangesteld werd. Vanwege zijn verdiensten in de medische wetenschap werd hij in 1934 in de adelstand verheven.

In 1924 huwde hij Marion Robertson (1896-1944), samen kregen ze een zoon, William Banting (1928-1998). Desondanks was het geen gelukkig huwelijk die in 1932 eindigde in een scheiding. In 1939 hertrouwde Banting met Henriatta Ball, een technicus die werkzaam was op zijn faculteit van de universiteit. Datzelfde jaar trad hij vrijwillig in dienst toen Canada betrokken raakte bij de Tweede Wereldoorlog. Als majoor was hij liaisonofficier tussen de autoriteiten van Canada en Engeland. Hij overleed op 21 februari 1941 toen het vliegtuig waarin hij reisde neerstortte op Newfoundland.

Insuline[bewerken]

De ontdekking van insuline begon in 1920 toen Banting 's avonds, ter voorbereiding op een lezing voor zijn studenten, een artikel las over experimenten op de alvleesklier. Dit artikel gaf hem een idee over een experiment die de rol van alvleesklier in diabetes zou onthullen. Op suggestie van Frederick Miller besprak Banting het idee met John Macleod, hoofd van het laboratorium aan de Universiteit van Toronto, maar deze was niet overtuigd van Bantings idee. Pas na maanden van overreding kreeg hij van Macleod de beschikking over diens laboratorium, tien honden en een assistent – de 22-jarige Charles Best.

Banting en Best bonden van enkele honden de alvleesklier af, zodat de verteringscellen in de afvleesklier afstierven en alleen de eilandjes van Langerhans overbleven. Vanuit de eilandjes isoleerden ze vervolgens de stof insuline. Na toediening aan honden waarvan de alvleesklier was verwijderd bleek dat deze honden niet meer aan diabetes leden.

Niet overtuigd van de resultaten werd op aandringen van Macleod het onderzoek nogmaals uitgevoerd. Voor een verdere zuivering van insuline werd biochemicus James Collip toegevoegd aan het onderzoeksteam. Ook deze keer werkte de methode.

Overtuigd van hun resultaat besloot Banting in januari 1922 de eerste patiënt, de veertienjarige Leonard Thompson, te behandelen. Zijn bloedsuikerspiegel daalde na de insuline injecties, maar de behandeling werd gestopt toen hij last kreeg van een allergische reactie als gevolg van onzuiverheden in de geëxtraheerde insuline. Twaalf dagen later had Collip de zuivering verbeterd en werd de behandeling opnieuw begonnen, ditmaal zonder bijwerkingen. Het resultaat van hun onderzoek werd gepubliceerd in Journal of the Canadian Medical Association.[1]

Bronnen, noten en/of referenties
  • Hanson, Betsy (1995). "Frederick G. Banting". Notable Twentieth-Century Scientists. (1995). Detroit: Gale Research Inc.
  • (nl) Baarsel, Mieke van. Leven dankzij slachtkalveren. Kennislink.nl (7 maart 2003)
  1. F.G. Banting, C.H. Best, J.B. Collip, et al (1922). Pancreatic Extracts in Diabetes. Journal of the Canadian Medical Association 12: 141-146 .