Frederik II van Zwaben
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
| Frederik II van Zwaben | ||
| 1090-1147 | ||
 |
||
| Hertog van Zwaben | ||
| Periode | 1105-1147 | |
| Voorganger | Frederik I | |
| Opvolger | Frederik III | |
| Vader | Frederik I van Zwaben | |
| Moeder | Agnes van Waiblingen | |
Frederik II van Zwaben (?, 1090 – Alzey, 6 april 1147), bijgenaamd de Eenogige, was een zoon van Frederik I van Zwaben en van Agnes van Waiblingen. In 1105 werd hij hertog van Zwaben. Hij trouwde in 1121 met Judith van Beieren. Na de dood van zijn oom Hendrik V stelde hij zich kandidaat als keizer, maar hij verloor in 1125 de verkiezing tegen Lotharius III, waarna een strijd losbrak tussen de aanhangers van Frederik en die van Lotharius. Speyer (1129), Neurenberg (1130) en Ulm (1134) werden door Lotharius ingenomen. Frederik werd gevangengenomen en onderwierp zich in oktober 1134 aan de keizer. In 1135 verzoenden Frederik en zijn broer Koenraad zich met Lotharius.
Frederik was gehuwd met:
- Judith van Beieren (–1131), dochter van Hendrik IX van Beieren,
- Agnes van Saarbrücken.
Hij werd de vader van:
- Frederik Barbarossa (1122–1190)
- Bertha van Hohenstaufen (1123–1195), gehuwd met Mattheus I van Lotharingen
- Koenraad de Staufer (–1195), paltsgraaf van Rijn.
- Judith (1135–1191), gehuwd met Lodewijk II van Thüringen.
