Frederik I van Brandenburg

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Frederik I
1371-1440
Frederik ontvangt de Mark Brandenburg als leen en wordt verheven tot keurvorst
Frederik ontvangt de Mark Brandenburg als leen en wordt verheven tot keurvorst
Markgraaf van Ansbach
Periode 1398-1440
Voorganger nieuw
Opvolger Albrecht Achilles
Keurvorst van Brandenburg
Periode 1415-1440
Voorganger Sigismund
Opvolger Frederik II
Markgraaf van Kulmbach
Periode 1420-1440
Voorganger Johan III
Opvolger Johan
Burggraaf van Neurenberg
Periode 1398-1427
Voorganger Frederik V
Opvolger einde van het burggraafschap
Vader Frederik V van Neurenberg
Moeder Elisabeth van Meissen

Frederik (Neurenberg, 21 september 1371 - Cadolzburg bij Neurenberg, 20 september 1440) was vanaf 1397 als Frederik VI burggraaf van Neurenberg en vanaf 1415 als Frederik I keurvorst van Brandenburg.

Hij trad al vroeg in dienst van de Oostenrijkers en streed aan de zijde van de Hongaarse koning Sigismund. Na zijn terugkomst verdeelde hij zijn erfdeel met zijn broer Johan: Frederik kreeg Ansbach en Johan Bayreuth. Vervolgens probeerde hij te bemiddelen in de politieke strijd tussen koning Wenceslaus van Bohemen en Ruprecht III van de Palts, maar koos in september 1399 de kant van Ruprecht.

Frederik trad op 18 september 1401 in het huwelijk met Elisabeth, dochter van hertog Frederik van Beieren. Na vijandelijkheden gaf hij in 1409 de regering van Ansbach op en trad in dienst van koning Sigismund. Op 20 september 1410 nam hij als vertegenwoordiger van Brandenburg deel aan de keurvorstelijke verkiezingen en mede door zijn stem werd Sigismund keizer van het Heilige Roomse Rijk. Als dank maakte die hem leider van de Mark Brandenburg. Na opstanden van de plaatselijke adel met ijzeren hand de kop te hebben ingedrukt, herstelde hij snel de orde. Dit was het begin van de 400 jaar die de Hohenzollerns over het gebied zouden regeren. Op het Concilie van Konstanz van 30 april 1415 maakte Sigismund Frederik tot markgraaf en keurvorst. Op 21 oktober werd hij door de Brandenburgers in Berlijn ingehuldigd en in 1417 kreeg hij het gebied officieel als leen.

Frederik was het niet eens met Sigismunds gewelddadige aanpak van de Hussieten, waardoor de relatie bekoelde. Ook de interne vijandelijkheden in de Mark Brandenburg bevielen Frederik niet en in 1425 trok hij zich terug op de Cadolzburg en maakte zijn zoon Johan regent (maar bleef wel zelf keurvorst). Vanaf 1427 organiseerde hij de oorlog tegen de Hussieten en vanaf 1437 trok hij zich helemaal terug in zijn burcht, alwaar hij in 1440 ook stierf.

Frederik I werd als keurvorst opgevolgd door zijn zoon Frederik II.

Kinderen[bewerken]