Friedrich Olbricht

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Friedrich Olbricht
Friedrich Olbricht, 1938
Friedrich Olbricht, 1938
Geboren 4 oktober 1888
Leisnig, Duitse Keizerrijk
Overleden 21 juli 1944
Berlijn, nazi-Duitsland
Land/partij Flag of the German Empire.svg Duitse Rijk
Flag of Germany (3-2 aspect ratio).svg Weimarrepubliek
Flag of German Reich (1935–1945).svg nazi-Duitsland
Onderdeel War Ensign of Germany 1903-1918.svg Deutsches Heer
Flag of Weimar Republic (war).svg Reichswehr
Balkenkreuz.svg Heer
Dienstjaren 1907 - 1944
Rang General Kragenspiegel.jpg General Epaulette.jpg
General der Infanterie
Eenheid Oberkommando der Heeresleitung (OKH)
Leiding over „Infanterie-Regiment „König Georg“ Nr. 106“
„4. Division (Reichswehr)“
24. Infanterie-Division (Wehrmacht)
Slagen/oorlogen Eerste Wereldoorlog

Tweede Wereldoorlog

Onderscheidingen Ridderkruis
Ander werk Verzet

Friedrich Olbricht (Leisnig, 4 oktober 1888Berlijn, 21 juli 1944), was een Duits generaal. Hij was nauw betrokken bij de aanslag op Hitler van 20 juli 1944.

Levensloop[bewerken]

Olbricht, de zoon van een hoogleraar in de wiskunde, begon na zijn eindexamen (1907) aan een militaire carrière. Hij begon zijn militaire loopbaan als Fahnenjunker bij het 106de Infanterieregiment. Van 1914 tot 1918 nam hij deel aan de Eerste Wereldoorlog. In 1919 werd hij als kapitein bij de Reichswehr - het, als gevolg van het Verdrag van Versailles, sterk verkleinde Duitse leger.

Olbricht keerde zich na de Bierkellerputsch van 1923 samen met Hans Oster, Erwin von Witzleben en Georg Thomas tegen het opkomende nationaalsocialisme. In 1926 werd hij leider van de Abteilung Fremde Heere ("Bureau Buitenlandse Legers") van het Rijksministerie van Defensie. In 1933 werd hij staf-chef van de Dresdner Division. In 1934 voorkwam hij tijdens de Nacht van de Lange Messen de executie van enkele aanhangers van SA-Leider Ernst Röhm. In 1935 volgde zijn benoeming staf-chef van het Vierde Legerkorps (Dresden). In 1938 werd hij commandant van de 24ste Infanteriedivisie.

Tijdens de Blomberg-Fritschaffaire koos hij de zijde van de generaal Werner Freiherr von Fritsch en bepleitte de rehabilitatie van de (overigens ten onrechte) van homoseksualiteit beschuldigde Von Fritsch[1].

Olbricht nam aan het begin van de Tweede Wereldoorlog deel aan de Duitse invasie van Polen (1939). Hij verwierf het Ridderkruis van het IJzeren Kruis. Op 15 februari 1940 volgde zijn bevordering tot generaal van de Infanterie. Hij werd vervolgens toegevoegd aan het Algemene Bureau van het Leger (Allgemeines Heeresamt) van het Hoofdkwartier van het Leger (Oberkommando der Heeresleitung). Hij werd ook benoemd tot leider van het Bureau voor Rekruteringen (Wehrersatzamt) van het Opperbevel van de Wehrmacht (Oberkommando der Wehrmacht).

Verzet tegen Hitler[bewerken]

Olbricht was een fel tegenstander van Hitler en maakte deel uit van het verzet, waartoe ook kolonel-generaal Ludwig Beck, de voormalige Oberbürgermeister van Leipzig Carl Friedrich Goerdeler en generaal-majoor Henning von Tresckow deel van uitmaakten. Het was Olbricht die in 1943 luitenant-kolonel Claus Schenk Graf von Stauffenberg bij de overige verzetsleiders introduceerde. Het was Von Stauffenberg die later de beroemd geworden aanslag op Hitler pleegde. Voorlopig kwam Von Stauffenberg op het kantoor van Olbrich aan de Bendlerstrasse te werken.

Aanslag op Hitler[bewerken]

Von Stauffenberg pleegde op 20 juli 1944 een aanslag op Hitler in diens hoofdkwartier in Rastenburg in Oost-Pruisen (Wolfsschanze). Direct na de aanslag moesten Olbricht en kolonel Albrecht Ritter Mertz von Quirnheim Operatie Walküre afkondigen. Volgens dit noodplan moest de regeringswijk van Berlijn worden afgegrendeld en bewaakt worden door het reserveleger. Omdat Olbricht en Mertz echter een telefoontje vanuit de Wolfsschanze met de boodschap dat Hitler nog leefde van generaal Erich Fellgiebel kregen, kondigden zij Walküre niet direct af. Pas nadat Von Stauffenberg vanuit Oost-Pruisen weer op het legerhoofdkwartier aan de Bendlerstrasse in Berlijn was aangekomen en zijn medesamenzweerder ervan had verzekerd dat Hitler dood was, werd Walküre alsnog afgekondigd. De bevelhebber van het reserveleger, generaal Friedrich Fromm - die op de hoogte was van de coupplannen maar, nadat veldmaarschalk Wilhelm Keitel hem vanuit Rastenburg had gemeld dat Hitler nog leefde, zich uit het complot terugtrok -, werd gearresteerd en Olbricht werd door de coupplegers tot zijn opvolger benoemd. Later die dag bleek echter dat de aanslag was mislukt en de coupplegers werden kort hierna op bevel van - de inmiddels bevrijdde - generaal Fromm gearresteerd. Fromm, die veel "haast had om zijn getuigen onder de grond te krijgen"[2] liet de meeste coupplegers, waaronder Olbricht na hun "schuldbekentenissen", executeren op de binnenplaats van de Bendlerstrasse. Olbricht was de eerste die werd geëxecuteerd.

Gedenksteen op de Alter St.-Matthäus-Kirchhof in Berlin-Schöneberg voor de slachtoffers van 20 juli 1944.

Familie[bewerken]

Friedrich Olbricht was getrouwd met Eva Koeppel. Het echtpaar had twee kinderen, een zoon en een dochter.

Militaire loopbaan[bewerken]

Decoraties[bewerken]

  • Friedrich Olbricht werd door een geïmproviseerde krijgsraad ter dood veroordeeld voor de mislukte aanslag op Adolf Hitler van 20 juli 1944. De uitvoering werd onmiddellijk uitgevoerd door een vuurpeloton op de Bendlerblock te Berlijn. Olbricht werd begraven in vol ornaat met alle ordes en decoraties. Hij werd oneervol ontslagen uit de Heer met het verlies van alle eer en militaire decoraties op 4 augustus 1944. Heinrich Himmler beval zijn overblijfselen te laten opgraven, en te verbranden en de as te verspreiden.

Vernoemingen[bewerken]

  • In Berlijn-Charlottenburg werd in 1972 de Friedrich-Olbricht-Damm (Friedrich Olbricht Dam) naar Olbricht vernoemd.
  • In Dresden-Albertstadt is een Olbricht-Platz (Olbricht Plein).
  • In Leipzig staat de General-Olbricht-Kaserne (Generaal Olbricht-kazerne).

Literatuur[bewerken]

  • Friedrich Georgi, Soldat im Widerstand. General der Infanterie Friedrich Olbricht; Berlijn en Hamburg 1989 (ISBN 3-489-50134-9)
  • Helena P. Page, General Friedrich Olbricht. Ein Mann des 20. Juli; Bonn en Berlijn 1994 (ISBN 3-416-02514-8)

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  • Scherzer, Veit. Die Ritterkreuzträger 1939–1945 Die Inhaber des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939 von Heer, Luftwaffe, Kriegsmarine, Waffen-SS, Volkssturm sowie mit Deutschland verbündeter Streitkräfte nach den Unterlagen des Bundesarchives. Jena, Duitsland: Scherzers Miltaer-Verlag. 2007, ISBN 978-3-938845-17-2.

  1. In werkelijkheid was Von Fritsch betrokken bij coupplannen tegen Hitler
  2. Woorden van Goebbels over Fromm, Bibliotheek van de Tweede Wereldoorlog, afl. De Aanslag op Hitler. Het komplot van 20 juli 1944, door: Roger Manvell (1995), blz. 131
  3. a b c d e f g h i j http://www.geocities.com/~orion47/WEHRMACHT/HEER/General2/OLBRICHT_FRIEDRICH.html
  4. Scherzer 2007, p.161