Frietkot

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Een typisch frietkot in Brussel.
Frituur 't Zoet Water' in Oud-Heverlee, België.

Een frituur, frietkraam, patatkraam of frietkot is een eetgelegenheid waar vooral frieten verkocht en geconsumeerd worden.

Op 10 januari 2014 werd het Belgische frietkot als cultureel erfgoed erkend door de Vlaamse minister van cultuur.[1]

Geschiedenis[bewerken]

Men [2] vermoedt dat de oudste frituur van België in Antwerpen stond: in 1842 bevond die zich aan het Steen en later verhuisde het naar de Groenplaats. In 1857 publiceerde een lokale krant, Courrier de Verviers, een artikel over Fritz die friet verkocht op kermissen.[3] Ze noemden hem 'le roi des pommes de terre frites' (de koning van de gefrituurde aardappelen). De eerste frietkoten waren vaak mobiel, in Doornik kende men een mobiele frituur sinds 1885.[4] Pas vanaf na WOII kwamen de vaststaande frietkoten meer in het straatbeeld.[5]

Verschil met fastfoodrestaurants[bewerken]

Een frietkot is nadrukkelijk geen fastfoodeetgelegenheid. Deze maken meestal deel uit van grote ketens; vele frituren blijven daarentegen nog steeds onafhankelijk van elkaar. In fastfoodrestaurants worden ook vaak kant-en-klare maaltijden opgediend, die ter plaatse enkel nog worden opgewarmd, terwijl een frituur wat ambachtelijker en volkser is.

Frituren komen in verschillende vormen voor. Zo zijn er nog steeds houten frituurwagens, waarvan de beroemdste twee waarschijnlijk aan de voet van het belfort van Brugge staan. Modernere types zijn: caravanfrituur, chaletfrituur, mobiele kraamfrituur (ze zijn vooral te vinden op kermissen en markten) en huisfrituur (frituur ingericht op de gelijkvloerse verdieping van een pand).

In België is de frituur zowat het nationale symbool geworden. Een beroemde fictieve frietkot-houder is Jan Spier, uit de stripreeks Nero.

Trivia[bewerken]

  • Antwerpen heeft een frietkotmuseum, te vinden op de Groenplaats 12 (boven frietkot Max). Er worden onder meer foto's van bekende bezoekers van het ondergelegen frietkot tentoongesteld.
  • Brugge heeft sinds kort een Frietmuseum.
  • België telde anno 2012 ongeveer 5000 frituren.[6][7]

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

Bronnen

  • Ilegems, Paul (2002) Het volkomen frietboek. Amsterdam/Antwerpen: Nijgh & Van Ditmar. ISBN 90-388-3698-8

Voetnoten