Fruitarisme
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Fruitarisme is het voedingsprincipe, dat inhoudt, dat men zich uitsluitend voedt met rauw eetbare vruchten van planten.
Dat betekent, dat men niet enkel het veganistische en dus tevens het vegetarische voedingsprincipe erop na houdt, maar nog een stap verder gaat. Men eet behalve geen dierlijke producten immers ook geen planten of delen daarvan, zoals hun bladeren en hun stengel. Wortelknollen in principe evenmin, maar wanneer deze gaaf in de grond achterblijven, nadat het loof (en dus de plant) op natuurlijke wijze is afgestorven, zien Fruitariers geen bezwaar, om deze ook als een soort vrucht te beschouwen, aangezien ter verkrijging ervan geen plant gedeerd hoeft te worden. Dit laatste speelt met name met betrekking tot rauw eetbare soorten, zoals penen, uien, radijsjes, rapen, knolselderij en dergelijke.
Maar in hoofdzaak bestaat het voedselassortiment van de Fruitarier uit de vaak zeer smakelijke omhulsels der zaden (vaak pitten) van vruchtdragende bomen, struiken en andere planten, en zaden zelf. Dat komt dus neer op eerstens alle fruit in de meest gebruikelijke zin van het woord, zoals appels, peren, aardbeien, bramen, abrikozen, frambozen, perziken, nectarines, kersen, kiwi's, pruimen, bessen, kruisbessen, tomaten, granaatappels, sinaasappels, citroenen, meloenen, pompoenen, grapefruits, druiven, dadels, olijven, bananen, paprika's, pepers, komkommers, avocado's, en daarnaast noten, (waarbij het omhulsel veelal houtachtig is en dus niet eetbaar, maar de inhoud ervan, het zaad zelf, wel), alsook graankorrels, voor zover die rijp rauw eetbaar zijn, en sommige soorten pitten, zoals pijnboompitten.
Peulvruchten, zoals erwten en bonen, zijn ongekookt over het algemeen niet eetbaar en komen dus niet voor op het fruitarische menu. Evenmin tot het voedselpakket van een fruitariër behoren rauw niet of nauwelijks eetbare wortel- en knolgewassen zoals aardappels, asperges, gember en knoflook. Dus ook niet, wanneer ze in de bodem achterblijven, nadat de plant is afgestorven. Maar uiteraard kan het dan, indien men per se wil, wel.
Voorbeelden van blad- of stengelgroenten, die taboe zijn, omdat ze enkel verkregen (geoogst) kunnen worden, door een plant te doden of te beschadigen, zijn spinazie, prei, selderie, sla, alle koolsoorten, (zoals bloemkool en savooiekool), alsook spruitjes, cichorei en rabarber.
Inhoud |
[bewerken] Verschillende soorten fruitariërs
Er zijn verschillende onderstromingen binnen het fruitarisme. Sommige fruitariërs eten wel granen of peulvruchten, maar anderen doen dat niet, aangezien deze eerst gekookt moeten worden, voordat ze geconsumeerd kunnen worden. Veel fruitariërs zijn namelijk aanhangers van het raw-foodism en eten daarom alles rauw. Anderen eten ook zuivel en eieren (lacto-fruitarisme c.q. lacto-ovo-fruitarisme), wanneer de dieren diervriendelijk gehouden zijn (geen bio-industrie). Slechts een kleine minderheid van de fruitariërs eet uitsluitend fruit in de traditionele betekenis van het woord.
[bewerken] Motivatie voor fruitarisme
Motieven voor het naleven van de fruitarische voedingsregel zijn veelal de volgende:
- Ethisch. Men is tegen doden in al zijn vormen. De fruitariër ervaart ook planten als levende wezens en wil deze niet doden of zwaar beschadigen voor zijn/haar voedselvoorziening. Meestal zijn fruitariërs eerder vegetariër of veganist geweest, maar wenst men op een gegeven moment ook andere levende wezens dan dieren zoveel mogelijk te ontzien.
- Religieus. Soms liggen religieuze motieven ten grondslag aan de keuze voor het fruitarisme. Zo streven aanhangers van het Jaïnisme, een kleine religieuze stroming voornamelijk op het Indiase subcontinent, naar een vergaande vorm van geweldloosheid. Hierbij hoort ook het niet eten van planten.[1].
- Levensbeschouwelijk. Men is van mening dat rauwe en goed smakende vruchten van planten het enige ware voedsel zijn, omdat deze als zodanig in de natuur voorkomen en dus niet eerst bereid hoeven te worden om eetbaar te zijn.
- Gezondheid.
- Fruit is bij uitstek geschikt om onverhit, oftewel rauw, genuttigd te worden. Veel steun om in hun afwijkende voedingspatroon te volharden vinden de fruitariërs dan ook in het Raw-foodism. Dit voedingsprincipe is gebaseerd op de overtuiging, dat het verteringssysteem van de mens door de evolutie het beste toegericht is geraakt op een paleolithisch dieet[2], dat dus rijk is aan rauw voedsel en fruit. Genetisch zou de mens onvoldoende zijn toegerust, om de toxische verbindingen te verwerken, die bij verhitting van voedingsmiddelen ontstaan.
- Rauw fruit is bovendien rijk aan polyfenolen, vitamine C en andere natuurlijke antioxidanten, die de lichaamscellen beschermen tegen beschadiging door vrije radicalen en andere reactieve zuurstofdeeltjes [3].
- Bij een wetenschappelijk onderzoek betreffende het op diverse gangbare manieren door verhitting bereiden, (koken, stoven, blancheren, en bakken) van erwten, broccolli en aardappelen, alsmede het bewaren en opwarmen van deze groentes, werd ontdekt, dat het aanwezige foliumzuur ("vitamine B11") verminderde bij elk der methodes: aardappelen bijvoorbeeld hielden bij koken 77% van de oorspronkelijk aanwezige hoeveelheid vitamine B11 over, bij microwaven (in de magnetron, dus) 75%, bij stomen 73% en bij blancheren 71%. Analyses werden uitgevoerd via een bevestigde high-performance vloeistofchromatografie (HPLC) methode.[4]
- Milieu. Door hoofdzakelijk of enkel vruchten in hun natuurlijke, onverhitte vorm te nuttigen, verbruikt men nauwelijks of geen energie bij de bereiding, zodat men daarbij ook nauwelijks of geen CO2-uitstoot veroorzaakt. Ook voor het bewaren van fruit is over het algemeen veel minder energieverbruik nodig, dan voor het eetbaar houden van met name dierlijke voedingsmiddelen in koelkast of diepvriezer. Voor de afwas, die door de overbodigheid van kookgerei toch al minder omvangrijk is, zijn nauwelijks of geen warm water en zeep nodig, hetgeen ook weer CO2-uitstoot scheelt, plus verontreiniging van de oppervlaktewateren.
[bewerken] Dieetaspecten
In de meeste soorten sappig fruit zitten weinig eiwitten, vetten en B-vitaminen. Doordat ze een hoog water- en vezelgehalte hebben, en relatief weinig suikers of andere koolhydraten bevatten, leveren ze maar weinig energie. Noten en zaden daarentegen leveren wel veel calorieën, hoofdzakelijk afkomstig van het relatief vele vet dat ze bevatten. Deze soorten vruchten zijn dan ook onmisbaar in het fruitarische voedingspatroon. Omdat een hoge consumptie ervan echter moeilijk verteerbaar is, ontbreekt het bij veel fruitariërs nog wel eens daaraan. Daarom nemen dezen er dan veelal dagelijks een of meer avocado's bij; die bevatten namelijk relatief erg veel vet, zodat ze ook veel energie leveren; bovendien betreft het hier onverzadigd vet, wat voor de gezondheid veruit de voorkeur verdient boven de verzadigde vetten, die zich in veel andere voedingsmiddelen bevinden en aldus een belangrijke bijdrage leveren aan het veel voorkomen van onder andere hartkwalen. Desondanks kan een fruitdieet tot Vitamine B12- en calciumdeficiëntie leiden, wanneer geen kunstmatige aanvulling plaatsheeft, bijvoorbeeld door de inname van vitaminetabletten.
[bewerken] Gezondheidsrisico’s
Het strikt naleven van een fruitdieet kan ongezond zijn en op den duur leiden tot ondervoeding en tekorten aan met name vitamine B12 en calcium:
- Ondervoeding: In 2000 is een negen maanden oude baby overleden aan een longinfectie die samenhing met ondervoeding door een fruitarisch dieet [5].
- Vitamine B12 deficiëntie: Vitamine B12 wordt uitsluitend aangemaakt door micro-organismen (bacteriën en archaea) en voor de mens werkzame vormen van dit vitamine komen uitsluitend voor in dierlijk voedsel. Fruitariërs, behalve degenen die zuivelproducten consumeren, zullen na enkele jaren dus een vitamine B12 deficiëntie ontwikkelen, tenzij ze vitamine B12 aanvullen door middel van een voedingssupplement.
- Calcium deficiëntie: Een strikt fruitdieet kan leiden tot ernstige calciumdeficëntie, met als mogelijke gevolgen:
- tandproblemen: door demineralisatie als gevolg van het calciumtekort zullen de tanden losser gaan zitten en uiteindelijk uitvallen.[6].
- osteoporose: vanwege het tekort aan calcium in de voeding wordt dit gemobiliseerd uit de botten, wat leidt tot broze botten die makkelijke breken.
- Haar- en huidproblemen: Sommige fruitariërs ontwikkelen huidproblemen of klagen over broos en breekbaar haar. De redenen hiervoor zijn nog onduidelijk, maar kunnen samenhangen met een tekort aan proteïnen en/of essentiële vetzuren[6].
Het geven van een volledig fruitarische voeding aan baby’s en kinderen is volgens bepaalde deskundigen sterk af te raden, omdat kinderen door hun snelle groei extra voedingsbehoefte hebben, onder andere relatief veel vetten. [5].
[bewerken] Wetenswaardigheid
Steve Jobs, oprichter en directeur van de computerfirma Apple was in de zeventiger jaren fruitariër en kwam volgens eigen zeggen zo op het idee de firma “Apple“ te noemen.
„I was actually a fruitarian at that point in time. I ate only fruit. Now I'm a garbage can like everyone else. And we were about three months late in filing a fictitious business name so I threatened to call the company Apple Computer unless someone suggested a more interesting name by five o'clock that day. Hoping to stimulate creativity. And it stuck. And that's why we're called Apple.“[7]
Vertaald:
Ik was een fruitariër in die tijd. Ik at alleen fruit. Nu ben ik net zo'n vuilnisbak als iedereen. We waren ongeveer drie maanden te laat met het inzenden van een fictieve bedrijfsnaam dus ik dreigde om het bedrijf Apple Computer te noemen tenzij iemand voor vijf uur 's middags die dag een betere naam zou verzinnen. Ik hoopte dat dat de creativiteit zou stimuleren, maar de naam bleef hangen. En dat is waarom we Apple heten.
[bewerken] Zie ook
| Referenties: |
|
