Günther Rall

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Günther Rall
Günther Rall met Ridderkruis met Eikenloof
Günther Rall met Ridderkruis met Eikenloof
Geboren 10 maart 1918
Gaggenau, Baden, Duitse Keizerrijk
Overleden 4 oktober 2009
Bad Reichenhall, West-Duitsland
Begraven Friedhof Salzburgerstrasse
Land/partij Flag of the German Empire.svg Duitse Rijk
Flag of Germany (3-2 aspect ratio).svg Weimarrepubliek
Flag of German Reich (1935–1945).svg Nazi-Duitsland
Flag of Germany.svg Bondsrepubliek Duitsland
Onderdeel Flag of Weimar Republic (war).svg Reichswehr
Luftwaffe eagle.svg Luftwaffe
Bundeswehr Kreuz.svg Luftwaffe
Dienstjaren 19361945
19561975
Rang Luftwaffe collar tabs Major 3D.svg Luftwaffe epaulette Major.svg Major (Luftwaffe)
D Bw Arb Gen OF6-9 v1.pdf LD B 63 Generalleutnant.svg Generalleutnant (Bundeswehr)
Eenheid 13. Infanterie-Regiment "Oud-Württenbergse"
Jagdgeschwader 52
Jagdgeschwader 11
Jagdgeschwader 300
Leiding over Gruppenkommandeur van III./JG 52
II./JG 11
Slagen/oorlogen Tweede Wereldoorlog
Onderscheidingen Ridderkruis met Eikenloof en Zwaarden
Grootkruis in de Orde van Verdienste van de Bondsrepubliek Duitsland
Ander werk Inspekteur der Luftwaffe der Bundeswehr
NAVO militair attaché
Manager ontbossing
Günther Rall bij zijn 250ste "luftsieg" neergeschoten vijandelijke vliegtuig.
Günther Rall in 2004

Günther Rall (Gaggenau, 10 maart 1918 - 4 oktober 2009) was een Duitse gevechtspiloot uit de Tweede Wereldoorlog. Hij schoot 275 vijandige toestellen neer en was daarmee een van de meest succesvolle gevechtspiloten aller tijden.

Jeugd[bewerken]

Günther Rall werd geboren in een dorpje op het Zuid-Duitse platteland in Baden-Württemberg, niet ver van Baden-Baden. Al op 17-jarige leeftijd besloot hij tot een carrière als beroepsmilitair. Om zijn kansen om toegelaten te worden tot het oud-württenbergse Infanterie-Regiment Nr. 13 te vergroten, verliet hij in 1935 het humanistische Karls Gymnasium te Stuttgart en verruilde dat voor de Nationalpolitische Erziehungsanstalt Backnang. Op 6 december 1936 meldde hij zich bij het 13de Infanterie-Regiment in Ludwigsburg om zijn carrière als infanterist te beginnen. Het zou anders lopen: in 1938 besloot hij de infanterie te verruilen voor de nieuwe Duitse Luftwaffe. Rall zou later in interviews zeggen dat hij gehersenspoeld was door propaganda.

Na een korte opleiding behaalde hij zijn vliegbrevet en volgde verder een opleiding tot officier. Op 1 december 1938 werd Rall bevorderd tot luitenant. In zijn opleiding leerde hij op verschillende vliegtuigen vliegen, maar gedurende de oorlogsjaren vloog hij voornamelijk met een Messerschmitt Bf 109.

In de oorlog[bewerken]

Rall kwam voor het eerst in actie tijdens de slag om Frankrijk in mei en juni 1940. Als luitenant gaf hij leiding aan een eskader van 10 toestellen dat de oprukkende Duitse grondtroepen moest ondersteunen. Rall schoot tijdens de slag om Frankrijk zelf 1 vliegtuig neer en werd onderscheiden met het IJzeren Kruis.

Nadat Frankrijk veroverd was, werd Rall gestationeerd op een basis bij Calais. Duitsland begon nu aan de slag om Engeland en Rall moest met zijn Messerschmitt Bf 109 Duitse bommenwerpers escorteren die de Britse vliegvelden bombardeerden. Rall werd zelf een keer neergeschoten en sprong met zijn parachute boven de Noordzee eruit. Hij wist zwemmend een afstand van 15 kilometer af te leggen en kwam in Frankrijk aan land.

Na het verliezen van de slag om Engeland werd Rall overgeplaatst naar een squadron dat moest deelnemen aan de invasie van Rusland. Nadat in juni 1941 het startsein voor deze invasie was gegeven begon Ralls zegetocht: Rall bleek een uitstekend piloot te zijn in het neerschieten van de technisch zwakkere toestellen. Hij haalde in snel tempo het ene toestel na het andere uit de lucht. Van zijn 275 overwinningen vonden er dan ook 272 aan het Oostfront (de andere drie betroffen één neergeschoten Curtiss P-36 op 18 mei 1940 bij Metz in Noord-Frankrijk, en een P-38 Lightning en P-47 Thunderbolt op respectievelijk 29 april 1944 ten noorden van Hannover en 12 mei 1944 bij Wetzlar).

Rall werd door zijn collega-vliegers geprezen om zijn lef en zijn doorzettingsvermogen. Meerdere malen raakte zijn Messerschmitt zwaar beschadigd maar toch bleef Rall doorvechten. Soms haalde hij met een brandende motor nog vijandige toestellen neer. Rall werd niet minder dan acht keer neergeschoten en raakte daarbij vier keer zwaargewond.

Na juni 1944 werd Rall teruggehaald van het oostfront, op dat moment had hij 260 vijandige vliegtuigen neergehaald en hij mocht uit handen van Hitler de zwaarden bij zijn ridderkruis in ontvangst nemen.

In september 1944 werd Rall door zijn goeie vriend Walter Nowotny gevraagd om lid te worden van het befaamde Commando Nowotny, een elite-eskader dat was uitgerust met de hypermoderne Me 262 straaljagers. Alleen de allerbeste piloten mochten lid worden van dit eskader.

Tijdens de laatste maanden van de oorlog vloog Rall met een Messerschmitt Me 262 straaljager, met dit toestel schoot Rall nog 2 Amerikaanse toestellen neer. In januari 1945 werd Ralls Me 262 door een Thunderbolt gevechtsvliegtuig neergehaald. Een kogel drong door tot in de cockpit en kwam terecht in de stuurknuppel. Door de explosie verloor Rall z'n duim en wijsvinger. Rall wist per parachute uit de Me 262 te springen, en was daarmee een van de weinige piloten die ooit een crash met dit type straaljager overleefden. Toen Rall op de grond terechtkwam brak hij zijn been.

Rall werd naar een Duits hospitaal gebracht en door slechte medische voorzieningen ging zijn been ontsteken. Bovendien maakten het verlies van duim en wijsvinger hem ongeschikt om nog te vliegen. Rall bleef tot het einde van de oorlog in het ziekenhuis en werd toen door de Amerikanen gevangengenomen.

Na de oorlog[bewerken]

Na de oorlog kreeg Rall te horen wat er was gebeurd in de concentratiekampen. Rall werd een fanatieke antinazi en een pacifist. Hiermee was hij van de weinige nazi's die zich later tegen de oorlog keerden. In veel documentaires en boeken legde hij uit waarom hij tijdens de oorlog zo hard vocht: hij gaf toe door propaganda geïndoctrineerd te zijn. Hij wist niets van de politiek en geloofde dat hij voor zijn vaderland moest vechten. Ook werd Rall voorzitter van een organisatie die zich inzette voor Duitse oorlogsveteranen.

Günther Rall als Generalleutnant, Inspekteur der Luftwaffe.

Rall nam zich voor nooit meer oorlog te willen meemaken en trad juist daarom op 1 januari 1956 in de rang van majoor toe tot de nieuw opgerichte Bundeswehr van de nu democratische Bondsrepubliek Duitsland. In de daaropvolgende jaren maakte Rall verder carrière bij de nieuwe Duitse Luftwaffe. Op 13 oktober 1975 ging Rall in de rang van Luitenant-Generaal met pensioen. Zijn laatste positie was die van de Duitse permanente vertegenwoordiger bij de militaire commissie van de NAVO.

Rall heeft over zijn belevenissen in 2004 een boek geschreven: Günther Rall, Mein Flugbuch - Errinerungen 1938-2004 (Moosburg 2004). Zie www.MeinFlugbuch.de

Tot kort voor zijn dood op 4 oktober 2009, was Rall nog vaak te zien op de Duitse televisie.

Militaire loopbaan[bewerken]

Luftwaffe

Bundeswehr

Decoraties[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • Günther Rall: Mein Flugbuch. Erinnerungen 1938–2004. NeunundzwanzigSechs, Moosburg 2004, ISBN 978-3-9807935-3-7

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  • Berger, Florian. Mit Eichenlaub und Schwertern. Die höchstdekorierten Soldaten des Zweiten Weltkrieges. Wenen, Oostenrijk: Selbstverlag Florian Berger. 1999, ISBN 978-3-9501307-0-6.
  • Fellgiebel, Walther-Peer. Die Träger des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939–1945 – Die Inhaber der höchsten Auszeichnung des Zweiten Weltkrieges aller Wehrmachtsteile. Friedberg, Duitsland: Podzun-Pallas. 2000, ISBN 978-3-7909-0284-6.
  • Obermaier, Ernst. Die Ritterkreuzträger der Luftwaffe Jagdflieger 1939 – 1945. Mainz, Duitsland: Verlag Dieter Hoffmann. 1989, ISBN 978-3-87341-065-7.
  • Patzwall, Klaus D.; Scherzer, Veit. Das Deutsche Kreuz 1941 – 1945 Geschichte und Inhaber Band II. Norderstedt, Duitsland: Verlag Klaus D. Patzwall. 2001, ISBN 978-3-931533-45-8.
  • Scherzer, Veit. Die Ritterkreuzträger 1939–1945 Die Inhaber des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939 von Heer, Luftwaffe, Kriegsmarine, Waffen-SS, Volkssturm sowie mit Deutschland verbündeter Streitkräfte nach den Unterlagen des Bundesarchives. Jena, Duitsland: Scherzers Miltaer-Verlag. 2007, ISBN 978-3-938845-17-2.

  1. http://www.luftwaffe.cz/rall.html
  2. a b Fellgiebel 2000, p.349
  3. Volgens Scherzer op 4 September 1942 als pilot in de III./JG 52.
  4. a b c Scherzer 2007, p.612
  5. Fellgiebel 2000, pp.62, 476
  6. Volgens Scherzer als pilot in de III./JG 52.
  7. Patzwall and Scherzer 2001, p.365
  8. Obermaier 1989, p.33
  9. a b c Berger 2000, p.277
  10. a b Thomas 1998, p.181