G-proteïnegekoppelde receptor

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

G-proteïnegekoppelde receptoren[1] (Engels: G protein-coupled receptor, GPCR) vormen een biologisch belangrijke klasse van receptoren. Ze spelen een rol in een groot aantal signaaltransductieprocessen. Een belangrijke karakteristiek van GPCR's is, dat ze zeven zogenaamde transmembraandomeinen hebben. Deze domeinen bestaan uit een α-helix die de celmembraan overspant.De GPCRs zijn geclassificeerd in 5 subfamilies[2]:Rhodopsin familie (Klasse A), Secretin familie (Klasse B), Glutamaat familie (Klasse C), Adhesie familie (Klasse D), Frizzled familie (Klasse E)

Een andere benaming voor dezelfde receptoren is 'metabotrope receptoren'.

Ongeveer 40 % van de geneesmiddelen heeft een GPCR als aangrijpingspunt[3].

Literatuurverwijzingen[bewerken]

  1. Wolters, E.C. & Groenenwegen, H.J. (1996). Neurologie. Structuur, functie en dysfunctie van het zenuwstelsel. Houten/Diegem: Bohn Stafleu Van Loghum.
  2. Pal, K., K. Melcher, and H.E. Xu, Structure and mechanism for recognition of peptide hormones by Class B G-protein-coupled receptors. Acta Pharmacol Sin, 2012. 33(3): p. 300-11.
  3. Filmore, D., It's a GPCR world. Modern drug discovery, 2004(November)