G-proteïnegekoppelde receptor

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

G-proteïnegekoppelde receptoren[1] (Engels: G protein-coupled receptor, GPCR) vormen een biologisch belangrijke klasse van receptoren. Ze spelen een rol in een groot aantal signaaltransductieprocessen. Een belangrijke karakteristiek van GPCR's is, dat ze zeven zogenaamde transmembraandomeinen hebben. Deze domeinen bestaan uit een α-helix die de celmembraan overspant.De GPCRs zijn geclassificeerd in 6 subfamilies:

  • Rhodopsin familie (Klasse A), veruit de grootste familie
  • Secretin familie (Klasse B)
  • Glutamaat familie (Klasse C)
  • Adhesie familie (Klasse D)
  • Cyclisch AMP (klasse E)
  • Frizzled familie (Klasse F)

Een andere benaming voor dezelfde receptoren is 'metabotrope receptoren'.

In 2012 ontvingen Robert Lefkowitz en Brian Kobilka de Nobelprijs voor de Scheikunde voor hun werk aan deze G-eiwit gekoppelde receptoren.[2]

Ongeveer 40 % van de geneesmiddelen heeft een GPCR als aangrijpingspunt[3].

Literatuurverwijzingen[bewerken]

  1. Wolters, E.C. & Groenenwegen, H.J. (1996). Neurologie. Structuur, functie en dysfunctie van het zenuwstelsel. Houten/Diegem: Bohn Stafleu Van Loghum.
  2. http://www.kennislink.nl/publicaties/nobelprijs-voor-g-eiwit-gekoppelde-receptoren
  3. Filmore, D., It's a GPCR world. Modern drug discovery, 2004(November)