Gart Westerhout

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Gart Westerhout

Gart Westerhout (Den Haag, 15 juni 1927 - Catonsville, 14 oktober 2012) was een Nederlands-Amerikaanse astronoom.

Carrière[bewerken]

In Nederland[bewerken]

Westerhout studeerde aan de Universiteit Leiden (Sterrewacht Leiden) met Hendrik van de Hulst en Jan Hendrik Oort. Tijdgenoten en collega's in Nederland waren Hugo van Woerden, C. Lex Muller, Maarten Schmidt, Kwee Kiem King, Lodewijk Woltjer, en Charles L. Seeger jr. Tijdens hun studie werkten zij onder meer met Wim Brouw, Mike Davis, Ernst Raimond, Whitney Shane en Jaap Tinbergen.

Geruime tijd voor het afronden van zijn studies in Leiden was hij al internationaal bekend geworden als radioastronoom, gespecialiseerd in studies van radiogolven en de Melkweg gebaseerd op waarnemingen van radio continuum emissie en 21-cm spectraallijn-straling die ontstaat in interstellaire waterstof.

Hij verkreeg de graden Cand. (1950) en Drs. (1954) en een doctoraat (Dr.) in de astronomie en natuurkunde in 1958.

Opmerkelijke wetenschappelijke prestaties: de significante Westerhout Catalogus van continuüm emissie radiobronnen, waardoor "W" numerieke aanduidingen op dergelijke bronnen nog steeds verwezen (zie bijvoorbeeld Westerhout 49), gedaan met de toen nieuwe Dwingeloo Radiotelescoop, en zijn onderzoek van neutrale waterstof in de buitenste delen van de Melkweg. Zijn baanbrekende werk, met collega's, toonde de eerste hints van spiraalvormige structuren in het interstellaire gas aan, openbaarde differentiële rotatie in de Melkweg, en defineerde een herzien Galactisch coördinatenstelsel dat nog steeds in gebruik is.

Aan de Universiteit Leiden bekleedde hij de functie van assistent (1952-1956), Scientific Officer (1956-1959 en Chief Scientific Officer (1959-1962).

In de Verenigde Staten[bewerken]

Hij emigreerde naar de Verenigde Staten, werd een genaturaliseerde burger, en hield een aantal belangrijke wetenschappelijke en management posities in academische en overheidsinstellingen.

Aangekomen in 1962 als de eerste directeur van het Jonge Sterrenkunde Programma van de Universiteit van Maryland (gestart door Uco van Wijk), groeide hij in een belangrijke dienst die meesters en doctoraten. Op het gebied van onderzoek van de Maryland-Green Bank Galactic 21 cm Line Survey, uitgevoerd met de 91 m radiotelescoop van de National Radio Astronomy Observatory, niet alleen onze kennis van Galactische structuur uitgebreid naar hogere hoekresolutie, maar volbracht ook de opleiding van afgestudeerde studenten die op naar opmerkelijke prestaties van hun eigen.

Hij bleef in Maryland in die rol tot het midden van 1973, met bijkomende verantwoordelijkheden in 1972-73 als voorzitter van de afdeling Mathematical & Physical Sciences and Engineering. Van 1973 tot 1977 was hij hoogleraar astrologie aan de Universiteit van Maryland, tijdelijk worden bezoekend astronoom aan het Max-Planck-Institut für Radioastronomie (MPIfR) in Bonn, Duitsland 1973-74.

Van 1977-1993 was hij wetenschappelijk directeur van het US Naval Observatory in Washington, DC. Daar begeleidde hij de evolutie van dat observatorium in de richting van astronomische gegevens van telescopen op het Flagstaff station, astrometrische gegevens die door de technieken van radio-interferometrie en door innovatieve toepassing van optische interferometrie technieken.

Toen Edward LG Bowell asteroïde 5105 Westerhout ontdekte, noemde hij de asteroide ter ere Westerhout.

Lidmaatschappen[bewerken]

Lidmaatschappen:

Hij droeg zijn wetenschappelijke en management expertise op grote schaal, bijvoorbeeld om IAU, National Science Foundation (NSF), AAS, National Research Council, de Associated Universities Inc, Inter-Unie Comite voor de toekenning van frequenties (IUCAF), URSI, National Radio Astronomy Observatory, MPIfR, MIT Haystack Observatory, Arecibo Observatory, National Academy of Sciences.

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties