Gary Cahill

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Gary Cahill
Gary Cahill
Gary Cahill
Persoonlijke informatie
Volledige naam Gary James Cahill
Geboortedatum 19 december 1985
Geboorteplaats Sheffield, Vlag van Engeland Engeland
Lengte 188 cm
Been Rechts
Clubinformatie
Spelend bij Vlag van Engeland Chelsea FC
Rugnummer 24
Positie Centrale verdediger
Contract tot 2017
Jeugd
2000–2004 Aston Villa
Senioren *
Seizoen Club w 0(g)
2004–2008
2004–2005
2007–2008
2008–2012
2012–
Aston Villa
Burnley
Sheff. Utd
Bolton Wanderers
Chelsea FC
28 (1)
27 (1)
16 (2)
130 (13)
72 (4)
Interlands **
2007
2008
2010–
Vlag van Engeland Engeland –20
Vlag van Engeland Engeland –21
Vlag van Engeland Engeland
4 (0)
3 (0)
26 (3)

* Bijgewerkt op 2 oktober 2014
** Bijgewerkt op 20 juni 2014
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Gary James Cahill (Sheffield, South Yorkshire, 19 december 1985) is een Engels voetballer die bij voorkeur speelt als verdediger. Hij tekende in januari 2012 een contract voor vijfenhalf seizoen bij Chelsea FC. In 2010 debuteerde hij in het Engels voetbalelftal.

Loopbaan[bewerken]

Aston Villa[bewerken]

Cahill werd al eerder verhuurd aan Burnley, waar hij werd gekozen tot jonge speler van het jaar en speler van het jaar. Hij maakte zijn debuut voor Aston Villa als invaller in de met 5–0 verloren wedstrijd tegen Manchester United. Het seizoen daarop begon Cahill geblesseerd, maar profiteerde later in het seizoen van een blessure van Martin Laursen en speelde in het seizoen 2006/07 een aantal wedstrijden. Op 19 september 2007 werd Cahill voor drie maanden verhuurd aan Sheffield United; een paar dagen later maakte hij al zijn debuut in de wedstrijd tegen Crystal Palace. Zijn eerste doelpunt maakte Cahill op 10 december in de wedstrijd tegen Stoke City. Zoals afgesproken keerde Cahill medio december terug naar Aston Villa. Bij Sheffield United speelde hij uiteindelijk in totaal zestien competitiewedstrijden, waarin hij tweemaal trefzeker was.

Bolton Wanderers[bewerken]

Op 30 januari 2008 tekende Cahill een contract voor drieënhalf jaar bij Bolton Wanderers. Drie dagen later maakte hij zijn debuut in de wedstrijd tegen Reading FC. Sindsdien groeide Cahill uit tot een publiekslieveling in het Reebok Stadium; hij werd aan het einde van het seizoen dan ook gekozen tot beste nieuwkomer. In juli 2008 kreeg Cahill het rugnummer 5 toegewezen, dat daarvoor werd gedragen door Abdoulaye Méïté.

Chelsea[bewerken]

In de winter van 2012 tekende Cahill een contract bij de Engelse grootmacht Chelsea FC. Het bedrag dat Chelsea betaalde aan Bolton lag rond de zeven miljoen pond. Hij maakte zijn debuut voor zijn nieuwe club in de Premier League in de wedstrijd tegen Manchester United, die in een 3–3 gelijkspel eindigde. Het eerste doelpunt van Cahill viel in het duel om de FA Cup tegen Leicester City (5–2 winst).[1] Zijn eerste competitiedoelpunt in de competitie maakte Cahill in de wedstrijd tegen Manchester City, die Chelsea uiteindelijk met 2–1 verloor.[2] Door de schorsing van aanvoerder John Terry speelde Cahill in de finale van de UEFA Champions League. Bayern München werd verslagen na strafschoppen; Cahill speelde de volledige wedstrijd.[3]

Interlandcarrière[bewerken]

Cahill maakte zijn debuut in het Engels voetbalelftal in een wedstrijd in het kwalificatietoernooi voor het Europees kampioenschap voetbal 2012 tegen Bulgarije op Wembley (4–0 winst). Hij verving Michael Dawson in de 57ste minuut.[4] Zijn eerste interlanddoelpunt maakte Cahill in de tweede kwalificatiewedstrijd tegen de Bulgaren: in de dertiende minuut opende hij de score. De wedstrijd eindigde uiteindelijk in een 0–3 overwinning.[5] Cahill zat in de selectie voor Europees kampioenschap voetbal 2012 in Polen en Oekraïne, maar viel geblesseerd uit in de zeventiende minuut in de oefeninterland ter voorbereiding op het toernooi tegen België. Na een duw van Dries Mertens kwam Cahill met zijn hoofd in botsing met de doelman Joe Hart. Martin Kelly (Liverpool FC) werd opgeroepen als zijn vervanger. In het succesvolle kwalificatietoernooi voor het wereldkampioenschap voetbal 2014 in Brazilië speelde hij vijf wedstrijden mee, waaronder de beslissende 2–0 overwinning op Polen op 15 oktober 2013. In mei 2014 werd hij door bondscoach Roy Hodgson opgenomen in de selectie voor het wereldkampioenschap.[6] Op 14 juni maakte Cahill zijn WK-debuut in de eerste wedstrijd van de Engelsen tegen Italië (1–2 verlies). Hij speelde de volledige 97 minuten mee.[7]

Bijgewerkt op 20 juni 2014[8]

Statistieken[bewerken]

seizoen club[9] land competitie wed. goals
2004/05 Aston Villa Vlag van Engeland Premier League 0 0
2004/05 Burnley Vlag van Engeland Championship 27 1
2005/06 Aston Villa Vlag van Engeland Premier League 7 1
2006/07 Aston Villa Vlag van Engeland Premier League 20 0
2007/08 Aston Villa Vlag van Engeland Premier League 1 0
2007/08 Sheffield United Vlag van Engeland Championship 16 2
2007/08 Bolton Wanderers Vlag van Engeland Premier League 13 0
2008/09 Bolton Wanderers Vlag van Engeland Premier League 33 3
2009/10 Bolton Wanderers Vlag van Engeland Premier League 29 5
2010/11 Bolton Wanderers Vlag van Engeland Premier League 36 3
2011/12 Bolton Wanderers Vlag van Engeland Premier League 19 2
2011/12 Chelsea Vlag van Engeland Premier League 10 1
2012/13 Chelsea Vlag van Engeland Premier League 26 2
2013/14 Chelsea Vlag van Engeland Premier League 30 1
2014/15 Chelsea Vlag van Engeland Premier League 6 0
Totaal 273 21

Erelijst[bewerken]

Vlag van Engeland Chelsea FC
2012
2012
2013
Bronnen, noten en/of referenties
  1. Wedstrijdverslag van de BBC
  2. Wedstrijdverslag van de BBC
  3. Wedstrijdgegevens op soccerway.com
  4. Profiel op eu-football.info
  5. Wedstrijdverslag van de BBC
  6. World Cup 2014: England name Ross Barkley in squad BBC, 12 mei 2014
  7. Match report op de officiële website van de FIFA
  8. Gespeelde interlands, European Football. Geraadpleegd op 15 juni 2014.
  9. VI - Gary Cahill