Gary Numan

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Gary Numan in 2007

Gary Numan (geboren als Gary Anthony James Web, Hammersmith (Londen), 8 maart 1958) is een Brits new wave-artiest uit de jaren tachtig. Hij begon zijn carrière in Tubeway Army. Bekende nummers van hem zijn Are Friends Electric? en Cars. Hij was erg invloedrijk voor new wavebands van nu, zoals Vive la Fête en Goldfrapp.

Biografie[bewerken]

Op vrij jonge leeftijd richtte hij Tubeway Army op. In 1978 nam de groep verschillende punknummers op. De enige reden was het verkrijgen van een platen contract. Later werd via het label Beggars Banquet het titelloze Tubeway Army-album uitgebracht.

Toen de groep de studio in dook voor het volgende album vond Gary een Moog-synthesizer in de hoek van de opnamestudio. In plaats van een puur punkalbum werd dit album overheerst door stevige gitaarriffs en stevige synthgeluiden. Are Friends Electric? werd als single uitgebracht en werd onverwacht een hit, zowel in het Verenigd Koninkrijk als ver daarbuiten.

The Pleasure Principle bracht hij uit onder de naam Gary Numan. Hierop werden alle gitaren vervangen door de Moog-synthesizers. Vooral de polymoog-keyboard-280A-preset "Vox Humana" werd overvloedig gebruikt en is de typerende strijkersklank uit het nummer "Cars". Ook deze plaat werd een nummer één in het Verenigd Koninkrijk.

Cars werd eveneens een internationale hit. In 1980 bracht hij Telekon uit. Het materiaal werd ook goed ontvangen en de optredens werden ook gewaardeerd, maar kostten ook handenvol geld. De jonge Numan kon de druk amper aan en hij verraste vriend en vijand door aan te kondigen te zullen stoppen.

Hij startte echter na een pauze met het maken van Dance (1981). I Assassin en Warriors volgden, maar hadden niet meer het succes van voorheen. Hij begon met een Britse tournee en bracht Berserker en The Fury uit. De funk- en jazzinvloeden spraken de fans blijkbaar minder aan dan de stevige synthgeluiden. Zijn volgende platen waren meestal een poging om commercieel er wat bovenop te geraken, maar hij slaagde daar niet in.

In 1994 bracht hij Sacrifice uit, een album dat is gemaakt zonder hoop op succes. Bijna alle instrumenten had hij zelf ingespeeld en de sfeer is vrij donker. Exile (1997) ging nog verder en hier zagen we een nieuwe Gary Numan verschijnen. De nummers worden gezien als sterk en krachtig, in het electro/gothicmilieu wordt dit album gewaardeerd.

In 2000 bracht hij Pure. Hij bleef toeren, maar de Amerikaanse fans moesten geduld oefenen. Wel was hij in 2003 te gast op de single Pray For You van het Britse breakbeatduo Plump DJs. In 2006 kwam het album Jagged uit, de opvolger van Pure. Ook dit keer viel het album bij de fans in de smaak, maar het commercieel succes bleef, zoals in de beginjaren, uit.

Numan zegt zelf gelukkiger te zijn dan ooit tevoren. Zijn carrière komt stilaan uit een heel diep dal. In 2003 werd hij vader. Numan heeft, volgens zijn echtgenote, het syndroom van Asperger, hierdoor zou hij niet altijd even goed begrepen worden in zijn reacties op bepaalde situaties, waardoor hij door sommigen als arrogant werd beschouwd. Zijn vrouw Gemma wijkt meestal voor geen meter van zijn zijde. Zo blijft alles onder controle. Hij heeft een grote liefde voor vliegtuigen en auto's. Toen zijn muzikale carrière aan de grond zat was hij op internationale luchtshows stuntpiloot met een Brits vliegtuig (Harvard) uit de Tweede Wereldoorlog. In zijn autocollectie stond onder andere een TVR. Verder hielp hij mee aan Men and Motors, een televisieprogramma waarin hij verschillende soorten sportwagens mocht testen.

Numan woont nu (juni 2014) in Los Angeles samen met zijn vrouw Gemma en hun drie dochters. 2014 was een druk jaar met een Europese, Amerikaanse, Australische & Nieuw-Zeelandse tour om zijn laatste album 'Splinter' (songs from a broken mind) te promoten. Vele concerten waren zelfs uitverkocht. Het album was na "Warriors" het eerste album dat terug de top-20 haalde in Groot-Brittannië. De "zwarte" draad door heel het album is de depressie waarmee hij gedurende 2 jaar kampte.

Numan's synthesizercollectie is in tegenstelling tot eind jaren '70, begin '80 zeer beperkt. Een Alesis Quadrasynth+, Access Virus Ti(2) rack en Keyboard. Alle andere synthesizers in de studio zijn software synthesizers. Als DAW gebruikt hij Pro Tools.

Vele bekende artiesten, waaronder Nine Inch Nails, Moloko, Foo Fighters, Fear Factory, Marilyn Manson en de Sugababes, vermelden in interviews Gary Numan als een idool te zien of als iemand die veel invloed op hen had.

Zie ook[bewerken]

Lijst van artiesten en bands in de elektronische muziek

Externe link[bewerken]