Gaston Calmette
Gaston Calmette (Montpellier, 30 januari 1858 - Parijs, 16 maart 1914) was een Franse journalist. Hij was directeur van Le Figaro toen hij op 56-jarige leeftijd werd vermoord.
Na een opleiding in de rechten en een periode waarin hij voor een aantal kleine dagbladen artikelen schreef trad Calmette in 1883 in dienst bij Le Figaro, een conservatief dagblad. Onder het pseudoniem Vidi publiceerde hij enkele spraakmakende grote reportages. Ten tijde van het onderzoek naar het Panamaschandaal trad in 1892 Minister van Financiën Maurice Rouvier mede als gevolg van een van zijn artikelen af.
In 1903 werd Calmette directeur van Le Figaro. In januari 1914 opende hij een kritische mediacampagne tegen Minister van Financiën Joseph Caillaux, die een pacificerend beleid voerde ten opzichte van Duitsland en die een progressieve inkomstenbelasting voerde. Zijn beleid was omstreden onder de hogere sociale klassen. Calmette werd bij zijn mediaoffensief dan ook gesteund door politici als Louis Barthou en Raymond Poincaré.
De mediacampagne bevatte onder meer de publicatie van een aantal brieven uit de particuliere correspondentie van Caillaux. Caillaux' tweede echtgenote Henriette Caillaux vreesde dat Calmette ook een liefdesbrief zou publiceren die zij naar Caillaux had gestuurd toen zij beiden nog met hun eerste echtgenoten waren getrouwd. Uit die brief zou dan de buitenechtelijke relatie blijken die zij voor hun huwelijk hadden.
Op 16 maart 1914 betrad Henriette Caillaux daarom het kantoor van Calmette, waar zij met een pistool vier keer op hem schoot. Calmette overleed ter plaatse. Joseph Caillaux trad de dag erna af. In het strafproces dat later dat jaar volgde werd Henriette Caillaux vrijgesproken.
Calmette is begraven op cimetière des Batignolles te Parijs. Hij was de oudere broer van de bacterioloog Albert Calmette (1863-1933). Marcel Proust droeg Du côté de chez Swann (het eerste deel van À la recherche du temps perdu) aan hem op.
