Geneefse Conventies

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Geneefse Conventie is de verzamelnaam voor de vier verdragen die van 1864 tot 1949 zijn geformuleerd in Genève en die, als onderdeel van het internationaal recht, de rechtsregels bepalen ten tijde van een gewapend conflict. De conventies zijn het resultaat van de inspanningen van de Zwitser Henri Dunant, die gemotiveerd was door de oorlogsverschrikkingen die hij zag tijdens de Slag van Solferino in 1859. Henri Dunant was tevens stichter van het Rode Kruis. Beschuldigingen van schending van de Geneefse Conventies worden door de landen die de conventies hebben ondertekend voor het Internationaal Gerechtshof in Den Haag gebracht.

Op 21 augustus 2006 maakte het Internationale Rode Kruis bekend dat met de ondertekening van de verdragen door Nauru en Montenegro alle landen ter wereld (194 in totaal) zich aan de conventies onderwerpen. Hiermee zijn dit de eerste verdragen die wereldwijd aanvaard zijn.

De Geneefse Conventies:

  • De Eerste Geneefse Conventie (oorspronkelijk uit 1864): Het eerste Verdrag van Genève bevat 10 artikelen met als doel om de medische en menselijke zorg voor gewonde soldaten op het slagveld te verbeteren.
  • De Tweede Geneefse Conventie (oorspronkelijk uit 1906): Verdrag van Genève voor de verbetering van het lot der gewonden, zieken en schipbreukelingen van de strijdkrachten ter zee.
  • De Derde Geneefse Conventie (oorspronkelijk uit 1929): Verdrag van Genève betreffende de behandeling van krijgsgevangenen.
  • De Vierde Geneefse Conventie (1949): Op deze conventie werd er een vierde Verdrag ontwikkeld betreffende de bescherming van burgers in oorlogstijd en werden de vier Verdragen samengevoegd. Verder werd aan elk van de Verdragen artikel 3 toegevoegd welke de noodzakelijke beginselen voorschrijft waaraan partijen zich moeten houden bij een niet-internationaal gewapend conflict.
  • In 1951 werd er aan het Verdrag een vijfde luik toegevoegd: het Internationaal Verdrag betreffende de Status van Vluchtelingen.

De conventies werden later met drie protocollen aangevuld (die niet door alle landen zijn geratificeerd):

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Wikisource Bronnen die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Hoofdportaal:Internationale verdragen op Wikisource