George Antheil

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

George Johann Carl Antheil, ook Georges Antheil genoemd (Trenton, 8 juli 1900New York, 12 februari 1959), was een Amerikaans componist en pianist. Hij schreef niet alleen opera’s en balletten maar ook een diversiteit aan muzieksoorten, waaronder filmmuziek.

Levensloop[bewerken]

Hij was een bewonderaar van Igor Stravinsky en van 1923 tot 1927 lid van De Stijl. Zijn muziek werd gespeeld tijdens de opening van de door de Poolse kunstenaar Victor-Yanaga Poznanski georganiseerde tentoonstelling Art d'aujourd'hui in Parijs, waar ook veel andere Stijl-kunstenaars aan deelnamen.[1]

Naast muziek werkte Antheil samen met actrice Hedy Lamarr aan de uitvinding van frequency hopping; een methode waarmee radiocommunicatie ongevoelig gemaakt kan worden voor storingen van buitenaf. Ze noemden hun uitvinding het Secret Communications System en vroegen op 10 juni 1941 een patent aan. Op 11 augustus 1942 werd het toegekend (nummer 2292387). Omdat het Amerikaanse leger de uitvinding van een actrice en een componist niet serieus nam en bovendien de elektronica destijds nog niet zo geavanceerd was, duurde het tot 1962 voor hun uitvinding werd toegepast. Die stond ook aan de basis van frequency hopping spread spectrum; een techniek die heden ten dage wordt toegepast in vrijwel alle draadloze digitale communicatietechniek, zoals gps, GSM, Bluetooth en optioneel in wifi.

Werk[bewerken]

Publicaties[bewerken]

  • 'Manifest der Musico-Mechanico', De Stijl, 6e jaargang, nummer 8 (1924): pp. 99-102.
  • 'Abstraktion und Zeit in der Musik', De Stijl, 6e jaargang, nummer 10/11 (1925): pp. 152-156.
  • 'My ballet Mécanique', De Stijl, 6e jaargang, nummer 12 (1925): pp. 141-144.

Muziek (Selectief)[bewerken]

Opera
  • Transatlantic (1930)
  • Volpone (1953)
  • The brothers (1954)
  • Venus in Africa (1957)
Ballet
Filmmuziek
  • The plainsman (1936)
  • Sirocco (1951)
Orkest
Piano
  • Airplane sonata (1921)
  • Jazz sonata (1922–1923)
  • Sonate sauvage (1922–1923)
  • Death of machines (1923)
  • La femme 100 têtes (1933)
Overig
  • 4 vioolsonates (1923–1948)
  • strijkkwartet I (1924, herz. 1925)
  • strijkkwartet II (1927, herz. 1943)
  • strijkkwartet III (948)
  • Songs of experience (1948, zang en piano)
  • 8 fragmenten van Shelly (1951, koor en piano)
  • Bad boy of music (1945)

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Overy (2000): pp. 176, 178.