George I Rákóczi

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
György Rákóczi I

György Rákóczi I (Szerencs, 8 juni 1593 - Gyulafehérvár, 11 oktober 1648) werd verkozen tot de Hongaarse prins van Transsylvanië in 1630 en bleef dit tot zijn dood. Tijdens zijn invloed op de regio werd Transsylvanië politiek en economisch sterker

Biografie[bewerken]

In 1605 werd hij ten dienste gesteld aan István Bocskai. Na de dood van Bocskai in 1606, verhuisde hij terug naar zijn vader die tot prins verkozen was.

Hij voegde zich bij Gabriël Bethlen in 1619 bij een rechtstreekse aanval tegen Koning Ferdinand II. Op 23 november 1619 gaf Bethlen zijn strijd op en ging hij terug naar Hongarije. Dit komt overeen met de Slag van Hummené, waar Rákóczi werd verslagen door de Pools-Litouwse cavalerie die Lisowczycy werd genoemd. Bethlen moest dus Noord Transsylvanië tegen hun beschermen.

Op 1 december 1630 werd Rákóczi door het parlement van Sighișoara verkozen als Prins. In 1644 hield hij oorlog tegen Koning Ferdinand III. Hij veroverde heel Boven-Hongarije en voegde zich bij het Zweedse leger dat Brno belegerde om samen ten strijde te trekken tegen Wenen. Maar de sultan stopte deze campagne. Bij het vredesverdrag in Linz kreeg hij 7 graafschappen.

Familie[bewerken]

Hij was een zoon van Prins Sigismund Rákóczi en diens tweede vrouw Anna Gerendi. George I Rákòczi's vrouw, Zsuzsanna Lorántffy, kreeg 4 kinderen

  • Samuel Rákóczi (1617-1618);
  • George II Rákóczi (1621-1660);
  • Sigismund Rákóczi (1622-1652);
  • Frank Rákóczi (1624-1632).
Bronnen, noten en/of referenties

Dit artikel of een eerdere versie ervan is (gedeeltelijk) vertaald vanaf de Engelstalige Wikipedia, die onder de licentie Creative Commons Naamsvermelding/Gelijk delen valt. Zie de bewerkingsgeschiedenis aldaar.