George Sluizer

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
George Sluizer
George Sluizer in 2012
George Sluizer in 2012
Algemene informatie
Volledige naam George Sluizer
Geboren 25 juni 1932
Overleden 20 september 2014
Land Vlag van Nederland Nederland
Werk
Jaren actief 1961-2014
Beroep Regisseur
Schrijver
Montage
Cutter
Portaal  Portaalicoon   Film

George Sluizer (Parijs, 25 juni 1932Amsterdam, 20 september 2014) was een Nederlands filmregisseur, producer en schrijver.

Biografie[bewerken]

Sluizer was een zoon van Noorse en Nederlandse ouders. Zijn vader, eveneens George Sluizer geheten, was een bekend Radio Vrij Nederland-presentator. Sluizer studeerde aan de filmschool van Parijs tussen 1954 en 1956 en deed daarna ervaring op als regieassistent bij Michael Anderson en Bert Haanstra. Hij droeg ook bij aan het script van de film Kleren maken de man. Hij maakte in 1961 een korte film (29 min.) getiteld De lage landen, ook wel Land uit mensenhanden (met steun van Haanstra), waarvoor hij een aanmoedigingsprijs won op de Berlinale van 1961. Sluizer maakte in de jaren erna diverse documentaire films en opdrachtfilms, totdat hij in 1972 debuteerde met de langspeelfilm João en het mes. In 1988 maakte hij de Europese klassieker Spoorloos naar het boek van Tim Krabbé met in de hoofdrol Johanna ter Steege. Het succes bracht hem naar de Verenigde Staten, waar hij een Engelstalige versie van de film mocht maken getiteld The Vanishing. In 1993 begon hij aan de Amerikaanse film Dark Blood. De film begon al met budgetproblemen en Sluizer kwam diverse malen in conflict met actrice Judy Davis. Vervolgens overleed hoofdrolspeler River Phoenix plotseling aan een overdosis drugs. Wat Sluizers doorbraak had moeten worden, werd niet afgemaakt. Sluizer vervolgde zijn koers met Crimetime en een aantal Spaanstalige films. In 2010 gingen zijn films Homeland en The Chosen One in roulatie, waarvan hij de laatste door gezondheidsproblemen niet heeft kunnen afmaken en waarvoor hij de regie-credit deelde met Rob Schneider. In 2012 maakte hij alsnog Dark Blood af door de ontbrekende scènes te vervangen door een voice-over. In datzelfde jaar verscheen een boek over zijn leven, getiteld Wie zijn ogen niet gebruikt is een verloren mens, geschreven door Hans Heesen, en in 2014 gaat de documentaire Sluizer Speaks geregisseerd door Dennis Alink in première, waarin zijn roerige leven in de filmindustrie behandeld wordt.

In 1982 werd Sluizer getuige van de kindermoord die Ariel Sharon op twee Palestijnse kinderen gepleegd zou hebben. Tijdens de beruchte slachting in de vluchtelingenkampen te Sabra en Shatila (gedurende de Israëlische aanval op Libanon) schoot Sharon de kleuters van op korte afstand dood met zijn eigen vuurwapen. Ook Sluizers cameraman was hiervan getuige. Nadien heeft George Sluizer herhaaldelijk gepoogd om juridische stappen te ondernemen tegen Sharon en Israël.

Op 20 september 2014 overleed Sluizer in Amsterdam op 82-jarige leeftijd als gevolg de ernstige vaatproblemen waarmee hij al enkele jaren kampte.[1]

Filmografie[bewerken]

  • 1961: De lage landen
  • 1971: Stamping Ground
  • 1972: João en het mes
  • 1979: Twee vrouwen
  • 1982: Tepito Si
  • 1983: Adios Beirut
  • 1985: Red Desert Penitentiary
  • 1988: Spoorloos
  • 1992: Utz
  • 1993: The Vanishing
  • 1996: Crimetime
  • 1996: Mortinho por Chegar a Casa, ook bekend als Dying to Go Home
  • 1998: The Commissioner
  • 2002: La Balsa de Piedra, ook bekend als Het stenen vlot
  • 2010: The Chosen One
  • 2010: Homeland
  • 2012: Dark Blood

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Cineast George Sluizer overleden. NOS.nl (21 september 2014) Geraadpleegd op 21 september 2014