Georges Claude

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Georges Claude (Parijs, 24 september 1870 - Saint-Cloud, 23 mei 1960) was een Frans ingenieur, chemicus en uitvinder. Hij was in 1902 uitvinder van de eerste neonverlichting, waarbij een elektrische stroom werd aangesloten op een gesloten buis gevuld met neon. Hij werd hierbij deels geïnspireerd door de "lamp van Moore", een uitvinding van Daniel McFarlan Moore.

In 1923 introduceerde Georges Claude en zijn Franse onderneming Claude Neon, neonverlichting in de Verenigde Staten, door twee van deze neon lampen te verkopen aan een Packard autodealer in Los Angeles. Earle C. Anthony kocht twee "Packard" neon reclames voor de som van $24,000. Daarna werd de neon lichtreclame snel populair als buitenreclame mede omdat de reclame ook overdag zichtbaar was en kreeg al snel de bijnaam "vloeibaar vuur".

Als leerling van Jacques-Arsène d'Arsonval is Claude samen met oud-studiegenoot Paul Boucherot de uitvinder van het OTEC concept (Afkorting van het Engelse Ocean Thermal Energy Conversion). Deze techniek maakt gebruik van het temperatuurverschil tussen het oppervlaktewater en de diepere lagen van de oceaan om elektriciteit op te wekken. Claude was de eerste persoon die een prototype voor een installatie van deze technologie bedacht. Claude bouwde de eerste installatie in 1930 in Cuba. Het systeem produceerde 22 kilowatt elektriciteit door middel van een lagedruk turbine.

In 1935 construeerde Claude een andere installatie, deze keer aan boord van een 10.000-tons vrachtschip, afgemeerd aan de kust van Brazilië. Beide installaties werden nog voordat deze konden worden ontwikkeld tot krachtcentrales, verwoest door slechte weersomstandigheden en de golven.