Georges Gilles de la Tourette
Georges Albert Brutus Édouard Gilles de la Tourette (Saint-Gervais-les-Trois-Clochers, 30 oktober 1857 – Prilly, 22 mei 1904) was een Frans neuroloog en psychiater. Naar hem is het door hem als eerste beschreven Syndroom van Gilles de la Tourette genoemd: een neurologische stoornis die gekenmerkt wordt door uitgebreide en matige tot soms ernstige tics.
Gilles de la Tourette werd geboren als oudste van de vier kinderen van een koopman. Hij begon al op zijn zestiende aan een studie medicijnen aan de universiteit van Poitiers, en werkte later onder andere in het Hôpital de la Salpêtrière in Parijs. Daar was hij een leerling van de beroemde Franse neuroloog en psychiater Charcot, evenals Freud die zijn colleges volgde.[1] Hij wordt beschouwd als de vader van de Franse neurologie en was vooral actief in onderzoek op het gebied van epilepsie en hysterie.
In 1893 werd Gilles de la Tourette thuis in zijn hoofd geschoten door een ex-patiënte uit La Salpêtrière, die beweerde dat ze ooit door Gilles de la Tourette tegen haar wil gehypnotiseerd was. De verwonding was oppervlakkig en Gilles de la Tourette herstelde geheel. Rond de eeuwwisseling begon zijn gedrag afwijkingen te vertonen. Perioden van neerslachtigheid werden afgewisseld door grootheidswanen. Op verzoek van zijn vrouw werd Gilles de la Tourette in 1901 opgenomen in de psychiatrische inrichting Bois-de-Cery te Prilly (district Lausanne) van Albert Mahaim, waar hij op 28 mei 1901 aankwam.[2] In december 1902 werd hij handelingsonbekwaam verklaard. Hij overleed op 46-jarige leeftijd in de kliniek nadat hij door een epileptische aanval in coma was geraakt; het betrof waarschijnlijk de gevolgen van het derde stadium van syfilis.[3] Gilles de la Tourette werd begraven in het familiegraf te Loudun.[2]
Bronnen, noten en/of referenties
|
