Geplande veroudering

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Geplande veroudering (ook wel geprogrammeerde veroudering, of planned obsolescence in het Engels) is een methode van industrieel design die inhoudt dat producten bewust ontworpen worden met een beperkte levensduur. Het doel is een snellere veroudering zodat de consument sneller genoodzaakt wordt om het product opnieuw aan te schaffen, ofwel omdat het uit de mode is, ofwel omdat het niet meer werkt. Naast een beperkte levensduur kan ook slechte herstelbaarheid als geplande veroudering worden beschouwd: voor goedkopere spullen overstijgt de herstelkost vaak de aankoop van een nieuw toestel.[1]

Bekende voorbeelden zijn Apple's time capsules, die het massaal laten afweten ongeveer 18 maanden na aankoop,[2] en het industriële design van de iPhone 5S.[1] Daarnaast bleek uit onderzoek van Arizona State University dat de levensduur van desktopcomputers tussen 1985 en 2010 zowat twee derde verminderde: van gemiddeld 10,7 tot 3,5 jaar.[1] Ook inkjetprinters zijn niet vrij van controverse: in elke inktjetprinter zou een telsysteem zitten dat de printer na een bepaald aantal prints lam legt. Die maatregel zou zijn genomen om te vermijden dat het reservoir om overtollige inkt op te vangen op termijn gaat overlopen.[1] In december 2010 verscheen de documentaire The Light Bulb Conspiracy, die de problematiek van geplande veroudering aan de kaak stelt.[3]

In oktober 2013 riep het Europees Economisch en Sociaal Comité op tot nultolerantie op vlak van geplande veroudering. Dit zou tot jobcreatie en betere consumentenbescherming leiden, alsook maatschappelijk verantwoord ondernemen ondersteunen.[4]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties