Gerard II van Holstein

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Gerard II (III) van Holstein-Rendsburg
-1340
Graaf van Holstein
Periode 1310-1340
Voorganger Hendrik I
Opvolger Hendrik II
Hertog van Sleeswijk
Periode 1326-1329
Voorganger Waldemar V
Opvolger Hendrik II
Vader Hendrik I van Holstein
Moeder Heilwig van Bronckhorst
Wapen van Gerard II de Grote van Holstein

Gerard II (III) van Holstein-Rendsburg, hertog van Sleeswijk bijgenaamd de Grote (1293 - Randers, 1 april 1340) was een jongere zoon van Hendrik I van Holstein en van Heilwig van Bronckhorst een dochter van Floris I van Bronckhorst. Oorspronkelijk was hij voorbestemd voor een kerkelijke loopbaan en zou hij zijn oom Gijsbert van Bronckhorst aartsbisschop van Bremen opvolgen. Als 24-jarige werd hij echter enig erfgenaam en nam hij de titel van graaf van Rendsburg aan. Hij stond Erik VI van Denemarken bij in diens strijd tegen de markgraaf van Brandenburg en kreeg als beloning gedurende 3 jaar het genot over Funen. Gerard veroverde Segeberg en Wagenland. In 1315 betwistte hij de voogdij over zijn neef Waldemar, de zoon van graaf Erik van Sleeswijk, met koning Christoffel II van Denemarken. Tenslotte werden beide voogd. Gerard slaagde er in belangrijke delen van Sleeswijk in te palmen. Na de afzetting van Christoffel II van Denemarken in 1326, werd Gerard aangesteld als gouverneur van het koninkrijk, tijdens de minderjarigheid van Waldemar van Sleeswijk, die koning van Denemarken zou worden. In 1329 keerde Christoffel II met een leger terug in Denemarken en bleek sterker dan Gerard. Daarop volgde in 1130 het verdrag van Ripen, waarbij werd overeengekomen dat Waldemar afstand zou doen van de titel van koning en zich terug zou trekken in Sleeswijk, terwijl Gerard verder het gezag over Funen behield en zijn afstammelingen Sleeswijk zouden krijgen wanneer Waldemar zonder nakomelingen zou overlijden. Na nieuwe gevechten werd in 1331 een nieuw bestand gesloten en Gerard verkreeg nu het gezag over Scanië en Jutland, in afwachting van de terugbetaling van de oorlogskosten aan hem. Scanië scheidde zich echter spoedig af en zocht toenadering tot Zweden. Na de dood van Christoffel deed Gerard er alles aan om te vermijden dat Christoffels zoons op de troon zouden komen. Waldemar van Sleeswijk kwam opnieuw als koning in beeld en gaf Gerard in ruil voor diens steun Jutland. De bevolking van Jutland was hierover ontstemd en ondertussen vormde zich in Denemarken een partij die ijverde voor de troonopvolging door Christoffels zoon Waldemar. In 1340 werd Gerard in zijn bed doodgestoken.

Gerard was gehuwd met Sopie, dochter van Nicolaas II van Werle en weduwe van Waldemar IV van Sleeswijk. Hij was de vader van: