Gereformeerde Gemeenten in Nederland

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Gereformeerde Gemeenten in Nederland
Kerkgebouw te Opheusden
Kerkgebouw te Opheusden
Indeling
Hoofdstroming Protestantisme
Richting Gereformeerd calvinisme
Voortgekomen uit Ger. Gem. in 1953
Afsplitsingen Ger. Gem. in Ned. (buiten verband) in 1980
Aard
Locatie Nederland, Noord-Amerika en Zuid-Afrika
Aantal leden 26.021. Nederland: 24.037, buitenland 1.932 (01-01-2014)
Karakter bevindelijk gereformeerd
Portaal  Portaalicoon   Christendom
Protestantisme

Titelpagina Statenvertaling

in Nederland

..Stromingen

Lutheranisme
Lutheranisme
Vrijzinnig-Protestantisme
Vrijzinnig-protestantisme
Midden-orthodoxie
Protestantse Kerk in Nederland
Modern-Gereformeerd
Voortgezette Gereformeerde Kerken in Nederland
Orthodox Protestantisme
Calvinisme
Gereformeerd Protestantisme
Orthodox-protestantisme
Orthodox Gereformeerd
Orthodox-gereformeerden
Bevindelijk Gereformeerden
Bevindelijk gereformeerden
Evangelisch
Evangelisch Christendom

Kerkinterieur Gereformeerde Gemeente in Ned. te Barneveld
Gereformeerde Gemeente in Nederland De Beek-Uddel
Ds. F. Mallan was jarenlang hèt gezicht van Gereformeerde Gemeenten in Nederland
Onststaan van de verschillende stromingen in Nederland
Ontstaansgeschiedenis van kerken in Nederland

De Gereformeerde Gemeenten in Nederland (GGiN) vormen een kerkgenootschap van bevindelijk gereformeerd karakter, dat ontstaan is in 1953 na een scheuring in de Gereformeerde Gemeenten. Het kerkverband bestaat uit 49 Nederlandse gemeenten, 4 gemeenten in Noord-Amerika (deze staan bekend als Reformed Congregations in North America, en een gemeente in Pretoria (Zuid-Afrika). Als een van de weinige kerkgenootschappen in Nederland kent de GGiN nog een groei in ledenaantal. Het kerkverband telt 24.037 leden in Nederland (1 januari 2014).[1] De gemeenten in Nederland worden in 2013 bediend door vijf predikanten, de gemeenten in Noord-Amerika door één predikant.

Geschiedenis[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie ook Protestantisme in Nederland

De oorzaak van de scheuring in 1953 was de afzetting van dr. Cornelis Steenblok als docent aan de Theologische School van de Gereformeerde Gemeenten in Nederland en Noord-Amerika te Rotterdam. Hij werd afgezet omdat zijn onderwijs te eenzijdig zou zijn. Discussiepunt was het aanbod van genade Zie: 'Theologische opvattingen'. Vanaf 28 augustus verscheen een eigen kerkblad, de Wachter Sions. In de beginperiode had het kerkverband vijf predikanten, D. L. Aangeenbrug, M. van de Ketterij, F. Mallan, dr. C. Steenblok en C. van de Woestijne. In 1956 kwamen ook de predikanten T. Dorresteijn en H. Ligtenberg naar de Gereformeerde Gemeenten in Nederland over. Na het overlijden van dr. Steenblok in 1966 tot aan zijn eigen overlijden in 2010 had de predikant F. Mallan de leidende rol in het kerkverband. Hij was sinds de oprichting van het kerkverband hieraan als predikant verbonden en was lange tijd hoofdredacteur van het kerkelijk blad van de Gereformeerde Gemeenten in Nederland, De Wachter Sions.

In 1980 vond in deze kerk wederom een geschil plaats omtrent leerstellingen; hieruit ontstonden de Gereformeerde Gemeenten in Nederland (buiten verband) met circa 3.000 leden. Daarmee verloren de Gereformeerde Gemeenten in Nederland de helft van hun predikanten. De drie predikanten A. van den Berg, J. de Groot en A. Wink kwamen buiten het kerkverband te staan, nadat Van den Berg was geschorst in verband met zijn leer. De Groot en Wink steunden hem en gingen met hem mee. Ze namen zeven gemeenten mee: Gouda, Veenendaal, Rijssen, Nieuwerkerk, Dinteloord, IJsselmuiden en Middelburg. De predikanten M. van Beek, F. Mallan en A. van Straalen bleven achter. Laatstgenoemde vertrok naar Noord-Amerika en na het overlijden van ds. M. van Beek werden gedurende enige tijd werden de meer dan vijftig Nederlandse gemeenten slechts door één predikant (ds. F. Mallan) gediend. In 2008 en 2009 keren de meeste buitenverbandgemeenten geheel of gedeeltelijk terug naar de Gereformeerde Gemeenten in Nederland.[2]

Kenmerken[bewerken]

Evenals de Gereformeerde Gemeenten nemen de Gereformeerde Gemeenten in Nederland de Bijbel aan als absolute bron van waarheid en als enige norm voor leer en leven. Ook de belijdenisgeschriften; de Drie Formulieren van Enigheid hebben grote waarde voor dit kerkgenootschap. Dit betekent in de praktijk dat abortus, euthanasie, anti-conceptie, homoseksualiteit, vaccinatie en verzekeringen afgewezen worden.

Bovendien wordt het gebruik van televisie en privé-gebruik van open internet afgewezen en censurabel gesteld. Tegen radiogebruik wordt gewaarschuwd. De leden stemmen veelal SGP en velen van hen wonen in de zogenaamde Bijbelgordel (een strook die loopt van Zeeland via de Betuwe en de Veluwe tot de kop van Overijssel). De Gereformeerde Gemeenten in Nederland vormen sinds hun ontstaan overwegend een Gelders kerkverband, meer dan de helft van de leden woont in deze provincie. Toch is er niet een trek naar de Veluwe waar te nemen. Het Veluwse aandeel in het totale ledenbestand bleef sinds 1954 constant op ongeveer eenderde. Het groeigebied ligt veel meer in de Betuwe. In 1954 woonden hier slechts 400 leden en doopleden. Dit aantal steeg in de jaren daarna snel door overkomst van de gemeenten Opheusden en Ochten, alsmede leden uit Geldermalsen en Waardenburg. Het Betuwse aandeel was in 1975 gegroeid tot ruim 15 en in ligt in 2012 zelfs ruim boven de 20 procent.

Theologische opvattingen[bewerken]

De aanleiding voor de Gereformeerde Gemeenten in Nederland om de Gereformeerde Gemeenten te verlaten, vormde een leerverschil rond het 'aanbod van genade'. Binnen de Gereformeerde Gemeenten heeft men de opvatting dat het aanbod van genade bestemd is voor alle hoorders van het evangelie, omdat Jezus zelf ook sprak tot zowel uitverkorenen als niet-uitverkorenen. Veel predikanten in de Gereformeerde Gemeenten in Nederland daarentegen beweerden dat het aanbod van genade alleen uitgaat tot degenen die zichzelf hebben leren kennen als zondaar voor God en daarom een Zaligmaker en genade nodig hebben. De prediking binnen de Gereformeerde Gemeente in Nederland kent dus een tweeërlei roeping: de uitwendige roeping in de prediking tot alle hoorders (met een oproep tot bekering) en de inwendige roeping die de Heilige Geest werkt onder de uitwendige roeping, waardoor iemand wedergeboren wordt. Verwarrend is dat evenals in de Gereformeerde Gemeenten ook in dit kerkverband gesproken wordt over een aanbod van genade aan alle hoorders (als uitwendige roeping), echter het wordt alleen toegepast in de harten van de uitverkorenen (inwendige roeping).

De polarisatie tussen de Gereformeerde Gemeenten en de Gereformeerde Gemeenten in Nederland is de laatste jaren minder. Tussen de Gereformeerde Gemeenten en de Gereformeerde Gemeenten in Nederland hebben samensprekingen plaatsgevonden. Deze gesprekken zijn in goede harmonie gevoerd.

Aantal leden[bewerken]

In 1954 telde het nieuwe verband ruim 8.800 leden, sindsdien - gedurende diverse decennia - was er een kleine gestage groei van tussen de honderd en driehonderd leden per jaar. Per 1 januari 2013 telden de Nederlandse kerken van het kerkverband 24.010 leden. De grootste gemeenten van de Gereformeerde Gemeenten in Nederland vindt men te Alblasserdam, Barneveld, Opheusden, Terneuzen, Ederveen, Gouda en De Beek-Uddel. De kerkgebouwen in Barneveld en Opheusden zijn de grootste van Nederland (gemeten naar het aantal zitplaatsen) met respectievelijk 2550 en 2850 zitplaatsen. Vijf gemeenten van het kerkverband bevinden zich in het buitenland, er zijn gemeenten in de Verenigde Staten, Canada en Zuid-Afrika. Deze gemeenten tellen (per 01-01-2014) 1.986 leden. Hieronder worden in een lijst alle Gereformeerde Gemeenten in Nederland vermeld, inclusief ledenaantal per 1 januari 2014:

De ontwikkeling van het ledenaantal van de Nederlandse gemeenten door de jaren heen is hieronder weergegeven:

Bekende leden[bewerken]

Noten