Gerry Mulligan

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Gerry Mulligan
Gerry Mulligan (foto: William Gottlieb)
Gerry Mulligan (foto: William Gottlieb)
Algemene informatie
Volledige naam Gerald Joseph Mulligan
Bijnaam Jeru
Geboren 6 april 1927
Overleden 20 januari 1996
Land Verenigde Staten
Werk
Genre(s) Jazz
Beroep Saxofonist
Instrument(en) Baritonsaxofoon, piano, klarinet
Act(s) Gil Evans, Miles Davis, Chet Baker, Lee Konitz, Paul Desmond, Billy Taylor, Ben Webster, Stan Getz, Dave Brubeck, Bob Brookmeyer
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Gerald Joseph 'Gerry' Mulligan (New York City, 6 april 1927Darien, 20 januari 1996) was een Amerikaans jazzsaxofonist, klarinettist, componist en arrangeur.[1] Hij geldt als één van de toonaangevende baritonsaxofonisten uit de jazzgeschiedenis, met name uit de periode van de cool jazz. Hij werkte samen met onder andere Claude Thornhill, Miles Davis, Stan Kenton en Chet Baker. Mulligan was ook een ervaren pianist.

Biografie[bewerken]

Jonge jaren[bewerken]

Mulligan werd geboren in Queens, als zoon van George en Louise Mulligan. Zijn vader was van Ierse komaf en zijn moeder was half-Iers, half-Duits. Mulligan had drie oudere broers: George, Phil en Don. George Mulligan werkte als monteur, waardoor de familie vaak moest verhuizen.

Om haar te helpen bij het opvoeden van haar kinderen, huurde Mulligans moeder een Afro-Amerikaanse kinderjuffrouw in, genaamd Lily Rose. Bij haar thuis maakte hij kennis met pianomuziek. Ook maakte hij bij haar thuis kennis met enkele Afro-Amerikaanse muzikanten.

Op veertienjarige leeftijd begon Mulligan met het spelen van klarinet. Tevens ging hij saxofoon spelen voor enkele dancebands. Tijdens zijn verblijf aan de West Philadelphia Catholic High School for Boys richtte Gerry een bigband op voor studenten. Hiervoor schreef hij zelf nummers. Hij maakte de middelbare school niet af, omdat hij liever een carrière wilde opbouwen bij een rondreizende band. Na drie maanden te hebben rondgereisd met een band, ging Mulligan samenwerken met Elliot Lawrence.

In januari 1946 verhuisde Mulligan weer naar New York City, waar hij zich bij de band van Gene Krupa voegde.

Carrière[bewerken]

In september 1948 ging Mulligan liederen schrijven voor een band gevormd door Miles Davis. Deze band speelde een handvol liveoptredens. De groep bracht een album uit getiteld Birth of the Cool. Tussen 1949 en 1951 speelde Mulligan een paar keer mee met trombonist Kai Winding. In september 1951 nam Mulligan zijn eerste eigen album op: Mulligan Plays Mulligan.

In het voorjaar van 1952 vertrok Mulligan met zijn vriendin, pianiste Gail Madden, naar Los Angeles. Hier kon hij aan het werk als arrangeur voor Stan Kentons orkest. Tevens leerde hij hier Chet Baker, Bob Whitlock en Chico Hamilton kennen. Samen richtten ze een muziekkwartet op, dat vooral bekend werd vanwege hun improvisaties op het gebied van jazz. Aan het bestaan van de groep kwam abrupt een einde toen Mulligan in 1953 werd gearresteerd wegens drugsbezit. Hij zat een celstraf van zes maanden uit.

Na zijn celstraf zette Mulligan het kwartet voort met trombonist Bob Brookmeyer als vervanger van Baker. Dit kwartet bleef de kern van Mulligans bands en muziekformaties tijdens de jaren 50. Andere artiesten die vaak meespeelden waren Jon Eardley, Art Farmer, Zoot Sims, Al Cohn en Lee Konitz. Mulligan speelde ook geregeld solo op festivals.

In het voorjaar van 1960 vormde Mulligan zijn eerste 'Concert Jazz Band'. Deze band was een poging van Mulligan om het oude bigband-genre nieuw leven in te blazen in een kleiner formaat. De omvang en leden van de band varieerden sterk in de loop der tijd. De band bleef actief tot 1964, en publiceerde vijf albums onder het label Verve records.

In 1971 creëerde Mulligan zijn meest significante werk voor een bigband: het album 'The Age of Steam'.

Later leven[bewerken]

In de jaren 70 en 80 hield Mulligan zich ook bezig met muziek voor orkesten. Zo probeerde hij een repertoire van baritonsaxofoonmuziek voor orkesten te promoten. In 1973 schreef hij samen met Frank Proto een saxofoonconcert dat werd opgevoerd tijdens het Cincinnati Symphony. In juni 1984 kwam Mulligan met zijn eerste orkestwerk: Entente for Baritone Saxophone and Orchestra, uitgevoerd met het Filarmonia Venetia.

De rest van zijn leven bleef Mulligan zich bezighouden met zowel jazz als orkestmuziek. In juni 1988 werd hij uitgenodigd op het Glasgow International Jazz Festival.

Mulligans laatste werk was Dragonfly, opgenomen in de zomer van 1995. Mulligan stierf op 20 januari 1996 aan de gevolgen van leverkanker en complicaties die waren opgetreden na een knieoperatie.

Prijzen[bewerken]

  • 1981 Grammy Award
  • Grammy nominaties voor de albums The Age of Steam, For an Unfinished Woman en Soft Lights and Sweet Music
  • 1982 Het Birth of the Cool album komt in de Grammy Hall of Fame
  • 1982 Connecticut Arts Award
  • 1984 Viotti Prize (Vercelli, Italy)
  • 1984 Opname in de Big Band en Jazz Hall of Fame
  • 1988 Duke Ellington Fellow aan de Yale University
  • 1989 ontvangt de sleutels van de stad Trieste, Italië
  • 1990 Philadelphia Music Foundation Hall of Fame
  • 1991 American Jazz Hall of Fame
  • 1992 Lionel Hampton School of Music Hall of Fame
  • 1992 gastcomponist op het Mertens Contemporary American Composer's Festival, University of Bridgeport, Connecticut
  • 1994 Down Beat Jazz Hall of Fame
  • 1995 Artists Committee for the Kennedy Center Honors for the Performing Arts

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties