Gestreepte pijlgifkikker
| Gestreepte pijlgifkikker IUCN-status: Bedreigd[1] (2008) |
|||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 Golfo Dulce gestreepte pijlgifkikkers |
|||||||||||||
| Taxonomische indeling | |||||||||||||
|
|||||||||||||
| Soort | |||||||||||||
| Phyllobates vittatus (Cope, 1893) |
|||||||||||||
 Afbeeldingen Gestreepte pijlgifkikker
|
|||||||||||||
Gestreepte pijlgifkikker op  Wikispecies
|
|||||||||||||
|
|||||||||||||
De gestreepte pijlgifkikker (Phyllobates vittatus), soms Golfo Dulce gestreepte pijlgifkikker is een kikker uit de familie van de pijlgifkikkers (Dendrobatidae).
Inhoud |
[bewerken] Uiterlijk
De mannetjes van deze pijlgifkikker worden maximaal 26 millimeter groot. Het vrouwtje haalt met 5 millimeter meer een maximale afmeting van 31 millimeter. De rug en de flanken van het kikkertje zijn zwart met daartussen een brede roodoranje of oranje streep vanaf de onderrug tot over het hoofd, boven de ogen naar de punt van de neus. Vanaf het oog loopt via de wang tot de voorpoten een lichter gekleurde oranje streep. Ook de borst van het kikkertje is zwart. De voorpoten, achterpoten en buik zijn groen-zwart gevlekt. Zoals bij vrijwel alle kikkers zijn de achterpoten groter dan de voorpoten.
[bewerken] Leefomgeving
De gestreepte pijlgifkikker lijkt qua uiterlijk erg veel op Phyllobates lugubris maar komt niet in hetzelfde leefgebied voor. De kikker is endemisch in het land Costa Rica. Dit betekent dat dit kikkertje alleen in dit land en nergens anders voorkomt. P. vittatus is alleen te vinden in het Golfo Dulce district in het zuid-westen van Costa Rica, de iets kleinere P. lugubris komt voor aan de Caraïbische kust op de grens van Costa Rica en Panama.
Het kikkertje is te vinden op een hoogte van 30 tot 70 meter boven zeeniveau in vochtige, dichtbeboste gebieden. Hij houdt zich voornamelijk op in het bladafval van de bomen en struiken. Zodra het kikkertje wordt benaderd verschuilt het dier zich nabije holen en spleetjes.
[bewerken] Gedrag
De gestreepte pijlgifkikker is zeer territoriaal. Mocht een indringer zich in zijn territorium ophouden dan waarschuwt hij de indringer eerst vocaal. Meestal komt het op een vechtpartij uit waarbij de kikkertjes duwen, trekken en slaan. De diertjes zijn het meest actief gedurende de vroege ochtend of late middag. Op deze momenten laten ze zich vaak horen. Ze produceren een hoog vibrerend geluid dat gemiddeld 5 seconden aanhoudt.
[bewerken] Voortplanting
In tegenstelling tot de meeste kikkers klampt het mannetje zich niet vast aan het vrouwtje maar zitten het mannetje en vrouwtje met hun achterkant tegen elkaar. Het vrouwtje legt vervolgens tussen de 10 tot 25 eieren. De eieren worden o.a. gelegd in inkepingen in bladeren en veilige holletjes. Nadat het vrouwtje de eieren heeft afgezet worden ze bevrucht door het mannetje. Nadat het vrouwtje de eieren heeft gelegd verlaat ze het gebied en blijft het mannetje alleen achter om de eieren te bewaken.
De eitjes komen uit na ongeveer 18 dagen. Het mannetje draagt alle kikkervisjes naar een klein plasje of poeltje in de buurt. Per keer neemt het mannetje tussen de 4 tot 6 kikkervisjes mee. Na ongeveer twee maanden transformeren ze uiteindelijk naar kleine kikkertjes. Tot die tijd voeden de kikkervisjes zich onder andere met in het water rottende plantenresten.
Bronnen, noten en/of referenties:
- AMNH Geconsulteerd 31 augustus 2008
- Amphibiaweb
