Gettoblaster

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een gettoblaster is een grote tot zeer grote draagbare radio-cassetterecorder, met twee flinke luidsprekers van een flink vermogen die veel geluid konden produceren. Het was typisch een product uit eind jaren zeventig tot midden jaren tachtig. Naast netvoeding kon ook het apparaat ook met een flink aantal batterijen gevoed worden voor gebruik buitenshuis. De bijnaam gettoblaster of boombox kreeg het apparaat omdat bepaalde muziekliefhebbers anderen in het openbaar lieten meegenieten van hun muzikale voorkeur, meestal disco of vroege dance. Vanaf midden jaren tachtig verdween het langzaam uit het straatbeeld en kreeg de radio-cassetterecorder, vaak met ingebouwde cd-speler, weer normale afmetingen.

De stereotoren is niet draagbaar en de walkman is voor één persoon. De gettoblaster zit daar tussenin. Het voordeel was dat je een complete geluidsinstallatie met redelijk muziekvermogen naar een plek in de open lucht kon dragen waar je met vrienden bijeen kwam, om daar met muziek je eigen sfeer te maken. Het apparaat werd vaak gebruikt door breakdancers die op straten en pleinen hun kunsten vertoonden.

Niet iedereen was gediend van het geluid van deze apparaten die vaak op hangplekken te horen waren.

Modellen[bewerken]

Verschillende modellen gettoblasters

Enkele opmerkenswaardige modellen van begin tot midden jaren tachtig:

  • Hitachi TRK-serie (onder andere de TRK-8080)
  • JVC RC-serie (onder andere de RC-550)
  • Panasonic RX-serie (onder andere de RX-5350, RX-7700, RX-7000)
  • Crown SZ-serie (onder andere de SZ-5100)
  • Lasonic-serie (onder andere de TRC-931,TRC-320T)
  • Conion (In Canada was dit model beter bekend onder de naam Clairtone)
  • Sharp GF-serie
  • Sharp VZ-series (Bij dit model zat een ingebouwde platenspeler)

Esthetica[bewerken]

De populariteit van grote draagbare stereo-installaties daalde in de vroege jaren 90 en weinig modellen worden momenteel vervaardigd. De rechthoekige apparaten met veel chroom van de jaren tachtig-modellen werden vervangen door zwart plastic in de jaren 90, en de modernere ontwerpen kregen meer ronde vormen. De ouderwetse modellen met hun karakteristieke ontwerpen staan in de belangstelling van een kleine schare enthousiastelingen en verzamelaars.