Gezinshereniging

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Bioscoopjournaal uit 1947 over gezinshereniging in Batavia.

Onder gezinshereniging wordt verstaan: het weer verenigen van gezinsleden die gescheiden leven, het overbrengen van gezinsleden van buitenlandse werknemers naar het land waar de kostwinner werkt, of het overbrengen van een buitenlandse partner van een autochtoon persoon. Juridisch gezien (vreemdelingenrecht) is de gezinsband in het buitenland ontstaan in tegenstelling tot gezinsvorming, waarbij de gezinsband tot stand is gekomen op een tijdstip waarop de hoofdpersoon in Nederland hoofdverblijf had of heeft.

Het recht op gezinshereniging in Europa is een afgeleide van internationale verdragen, zoals het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). In het EVRM is geregeld dat iedereen die legaal in een van de landen van de Europese Unie woont zich kan beroepen op het recht op familieleven.

In het Vreemdelingenbesluit 2000 (artikel 3.74 lid 1 onder a) is vastgelegd dat de echtgenoot een salaris moet hebben van ten minste 100% van het minimumloon. Voor de niet-Nederlandse echtgenoot is een inburgeringsexamen vereist op de Nederlandse ambassade in het land van herkomst en is tevens een goede beheersing van de Nederlandse taal verplicht.

Voor vluchtelingen/asielzoekers geldt een ander regime (brief staatssecretaris van Veiligheid en Justitie, F. Teeven van 2 april 2013 aan de Eerste Kamer:[1]

Het huidige nareisbeleid is een bijzondere vorm van gezinshereniging met als doel de asielvergunninghouder in Nederland te herenigen met zijn gezin, zoals dat bestond voor zijn vlucht uit het land van herkomst. De aanvraag hiertoe moet binnen drie maanden na vergunningverlening worden ingediend. De reguliere eisen zijn niet van toepassing: het middelenvereiste wordt niet gesteld, er worden geen leges geheven, een inburgeringsexamen in het buitenland is niet verplicht gesteld en er geldt geen mvv-plicht (hoewel een mvv in de praktijk vaak wordt aangevraagd om legale inreis mogelijk te maken). De nareiziger krijgt een afgeleide asielvergunning. Deze gunstige regeling is bedoeld om een gezin dat tijdelijk is ontwricht door de vlucht van een of meer gezinsleden, in staat te stellen de gezinsband zo snel mogelijk te herstellen. Indien niet binnen die drie maanden een aanvraag door of ten behoeve van gezinsleden wordt ingediend, of wanneer niet aan overige voorwaarden van een afgeleide asielvergunning wordt voldaan (artikel 29, lid 1, onder e en f Vreemdelingenwet 2000), is onder het huidige recht het reguliere beleid inzake gezinshereniging van toepassing.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties