Giacomo Biffi

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Giacomo Biffi
Kardinaal van de Katholieke Kerk
Wapen kardinaal
Rang kardinaal-priester
Ambt emeritus
Titelkerk Santi Giovanni Evangelista e Petronio
Creatie
Gecreëerd door paus Johannes Paulus II
Consistorie 25 mei 1985
Kerkelijke carrière
Eerdere functies 1975-1984: hulpbisschop van Milaan
1984-2003: aartsbisschop van Bologna
Portaal  Portaalicoon   Christendom

Giacomo Biffi (Milaan, 13 juni 1928) is een Italiaans kardinaal.

Biffi doorliep de middelbare school en het seminarie in zijn geboortestad Milaan. Aan de universiteit van Venegono promoveerde hij tot doctor in de theologie. Op 23 december 1950 werd hij tot priester gewijd. Daarna doceerde hij aan verschillende seminaries en schreef verschillende boeken, merendeels over dogmatische kwesties. Daarna was hij parochiepriester, eerst in Legnano, daarna in Milaan. In februari 1975 volgde zijn benoeming tot kanunnik van het kapittel van de kathedrale Dom van Milaan. In in datzelfde jaar werd hij door Paus Paulus VI benoemd tot titulair bisschop van Fidene en tot hulpbisschop van Milaan. Na de plotselinge dood van aartsbisschop Enrico Manfredini in 1983 benoemde Paus Johannes Paulus II hem, als diens opvolger, tot aartsbisschop van Bologna. Tijdens het consistorie van 25 mei 1985 werd hij verheven tot kardinaal. De Santi Giovanni Evangelista e Petronio, de nationale kerk van de Bolognese gemeenschap in Rome, was speciaal voor hem tot titelkerk verheven. Een jaar daarvoor was hij al gekozen tot voorzitter van de bisschoppenconferentie van Emilia-Romagna.

Zijn benoeming in Bologna betekende dat er weer wat vaart kwam in een kerkelijke loopbaan die bij het hulpbisschopschap van Milaan leek te stranden. Toen de aartsbisschop van Milaan, Giovanni Colombo, in 1979 met emeritaat ging, leek het voor de hand te liggen dat Biffi hem zou opvolgen. Paus Johannes Paulus II benoemde evenwel Carlo Maria Martini op die plaats. Toen even later Bologna vrij kwam, leek Biffi daarvoor het meest in aanmerking te komen, maar de Paus benoemde Manfredini, die evenwel al na tien maanden overleed. In Bologna werd zijn benoeming met gemengde gevoelens ontvangen. Zijn benoeming was er een teken van dat Johannes Paulus II een einde wilde maken aan de hervormingsgezinde agenda van zijn voorgangers. Biffi geldt als een uitgesproken conservatief. Hij verzet zich in uitgesproken termen tegen homoseksualiteit, feminisme en baarde opzien met zijn veroordeling van aids-slachtoffers. Hij keerde zich ook tegen "de vrouw in het ambt", waarbij hij het voorgaan van een vrouw in de Eucharistie vergeleek met het consecreren van Coca Cola. Ook zette hij een kruistocht in tegen het spelen van muziek van Mozart en Schubert tijdens de Heilige Mis, omdat hun levenswandel weinig voorbeeldig geweest zou zijn.[1] In 2003 ging Biffi met emeritaat.

Voorafgaand aan het conclaaf van 2005 werd Biffi door sommigen getipt als papabile.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Francis A. Burkle-Young, The Passing of the Keys. Modern Cardinals, Conclaves and the Election of the Next Pope, New York, Oxford, 1999 ISBN 1-56833-130-4, p. 315, p, 339