Gibson SG
| Gibson SG LPbody3 | ||||
| Gitaar | ||||
 |
||||
| Fabrikant | Gibson | |||
| Periode | 1960-... | |||
| Constructie | ||||
| Bodytype | Solid | |||
| Halsverbinding | Ingelijmd | |||
| Houtsoorten | ||||
| Body | mahogany (mahonie) | |||
| Hals | Mahogany | |||
| Toets | Rosewood (palissander) | |||
| Overig | ||||
| Brug | Tune-O-Matic | |||
| Pickup(s) | 2 humbuckers | |||
| Kleuren | Ebony, Cherry, Classic White, Natural, Black | |||
|
||||
De SG, een afkorting voor Solid Guitar, is een elektrisch gitaarmodel van het Amerikaanse bedrijf Gibson dat vanaf 1960 tot heden in productie is gebleven.
Karakteristiek voor deze Gibson SG zijn de twee cutaways, waarschijnlijk bedoeld om te concurreren met de Fender Stratocaster uit de jaren 50 en 60. De body van de Gibson SG is ietwat dunner dan die van de Gibson Les Paul. De SG is een behoorlijk succesvol gitaarmodel gebleken. Angus Young van AC/DC en Tony Iommi van Black Sabbath zijn twee bekende SG-gitaristen die deze archetypische rockgitaar al jaren trouw zijn gebleven.
Inhoud |
[bewerken] Geschiedenis
Het SG model verschijnt voor het eerst in 1960 als SG Special (met twee P-90 enkelspoelselementen) als opvolger van de double cutaway Les Paul Special (die alleen in 1959 werd gemaakt). Vreemd genoeg heeft dit model geen Les Paul aanduiding op de kop. In 1961 worden de Les Paul Standard, Les Paul Custom en Les Paul Junior in een SG-vorm op de markt gebracht. Bij deze gitaren staat wél Les Paul op de kop (bij de Custom op het afdekplaatje van de halspen, de truss rod cover).
Eind 1963 verdwijnt de Les Paul aanduiding van deze gitaren. Over de exacte redenen hiervoor doen tegenstrijdige verhalen de rondte. Sommigen beweren, dat Les Paul zijn naam niet op deze gitaren wil hebben, omdat hij niet bij het ontwerpen ervan betrokken is geweest. Anderen stellen, dat het vrij conservatieve Gibson concern niet meer geassocieerd wil worden met Les Paul, omdat hij inmiddels van Mary Ford gescheiden is. In beide gevallen is het vreemd, dat er ondanks de genoemde bezwaren ruim twee jaar lang SG-modellen als Les Paul's gefabriceerd worden. Vanaf 1964 staan de gitaren niet meer in de Gibson catalogus als Les Paul model, maar als SG. Pas in 1967 komt er weer een Gibson Les Paul op de markt naar het door Les Paul zelf ontworpen oorspronkelijke model.
Zoals met vele Gibson gitaren het geval is, veranderen de specificaties van de SG aanvankelijk om de paar jaar. Na 1980 zijn de variaties echter niet meer bij te houden en begint Gibson ook terug te grijpen naar eerdere ontwerpen. Ook worden aanduidingen gebruikt die niet overeenkomen met eerdere modellen onder die naam. Zo heeft de Deluxe uit de jaren '90 niets van doen met het jaren '70 model met die naam.
In de beginperiode zijn er vier SG-modellen op de markt: Standard, Special, Custom en Junior. In de jaren '60 zijn er grofweg drie ontwerpen te onderscheiden:
- 1961-1963 Les Paul aanduiding (behalve de Special)
- 1964-1966 zonder Les Paul aanduiding, verder identiek (kleine vleugel slagplaat)
- 1967-1969 met grote vleermuis slagplaat, die het grootste deel van de body bedekt
In de jaren '70 ondergaat de serie een facelift. De gitaren krijgen een Les Paul-achtige slagplaat en de knoppen worden op een kunststof plaat in de vorm van een halve cirkel gemonteerd (en niet meer via de achterkant). De Standard gaat Deluxe heten, de Special Pro(fessional) en de Custom blijft Custom. De Junior verdwijnt en wordt vervangen door de SG-100 en SG-200 (hoewel deze gitaren getuige hun bonkige hals meer gezien kunnen worden als opvolgers van de SG-vormige Gibson Melody Maker).
Deze SG-serie is geen succes en de Standard, de Special en de Custom worden in 1973 weer op de markt gebracht in een uitvoering die doet denken aan de periode '64-'66. De SG-100 en 200 worden vervangen door de SG-I, SG-II en SG-III. De laatste is geen aanduiding van een gitaar met drie elementen, maar een sunburst uitvoering van de SG-II. In 1976 is deze goedkope versie van de SG alweer uit de catalogi verdwenen.
De Standard en Special blijven daarna vaste waarden in het Gibson assortiment, hoewel een versie midden jaren '80 zonder slagplaat en slechts drie knoppen simpelweg op de markt komt als Gibson Special (dus zonder SG aanduiding). De Custom is na 1980 niet meer in serieproductie, maar wordt periodiek geleverd in limited edition, zoals de 30th anniversary uit 1991. Ook de SG Junior is af en toe weer leverbaar.
SG-modellen zijn in de loop der jaren in allerlei versies op de markt gebracht, zowel sober (zoals de ongelakte Firebrand) als zeer luxueus (de Supreme met tijgerstreep toplaag).
[bewerken] Modellen
Oorspronkelijke modellen
- Standard (twee humbuckers, krooninleg op de toets, twee toonknoppen, twee volumeknoppen, nikkel materialen)
- Custom (drie humbuckers, blokinleg op de ebben toets, twee toonknoppen, twee volumeknoppen, goudkleurige materialen)
- Special (twee P90 elementen, stipinleg op de toets, twee toonknoppen, twee volumeknoppen)
- Junior (één P90 element, stipinleg op de toets, één toonknop, één volumeknop)
Overige fabrieksmodellen
- Deluxe (1970)
- Professional (1970)
- 100
- 200
- I
- II
- III
- Firebrand
- All American I
- Z
- 90
- Deluxe (jaren '90 versie met drie mini-humbuckers en Maestro tremolo)
- Classic
- Supreme
- Gothic
- Menace
- Special Faded
- '61 Reissue
- Faded
De Special kreeg later twee mini-humbuckers en nog later twee grote humbuckers. Het originele 1960 model is opnieuw uitgebracht als SG Classic. Het '67-'69 model is herkenbaar in de latere SG Special (vleermuis slagplaat) en in de Pete Townshend signature.
Signature modellen
- Pete Townshend
- Angus Young
- Tony Iommi
- Robert Krieger
[bewerken] Bekende SG-gitaristen
(met een artikel op Wikipedia)
- Duane Allman (The Allman Brothers Band)
- Mick Box (Uriah Heep)
- Eric Clapton (Cream)
- Rivers Cuomo (Weezer)
- Jerry Garcia (The Grateful Dead)
- Jimi Hendrix
- Tony Iommi (Black Sabbath)
- Robby Krieger (The Doors)
- Lily Lazer (H.I.M.)
- Daron Malakian (System of a Down)
- Dave Murray (Iron Maiden)
- Rick Parfitt (Status Quo)
- Gary Rossington (Lynyrd Skynyrd)
- Carlos Santana
- Adrian Smith (Iron Maiden)
- Patrick Stump (Fall Out Boy)
- Kim Thayil (Soundgarden)
- Pete Townshend (The Who)
- Thom Yorke (Radiohead)
- Angus Young (AC/DC)
- Frank Zappa
Bronnen, noten en/of referenties:
Gibson© catalogi 1960-1980
 |
Zie de categorie Gibson SG van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
