Gijs Jacobs van den Hof

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Kammende vrouw, 1942, terracotta, h30

Gijsbert Jan "Gijs" Jacobs van den Hof (Arnhem, 24 maart 1889 - aldaar, 4 april 1965) was een Nederlandse beeldhouwer en medailleur.

Leven en werk[bewerken]

Gijsbert Jacobs van den Hof werd op 24 maart 1889 in Arnhem geboren als enig kind van een bakker. Hij volgde aan de ambachtsschool een opleiding tot meubelmaker en ontwikkelde zich als autodidact tot beeldhouwer. Tussen 1906 en 1921 woonde en werkte hij voornamelijk in Amsterdam, met onderbrekingen waarin hij o.a. in Antwerpen en Parijs verbleef en als reizend gezel door Duitsland trok. Hij was bevriend met onder anderen John Rädecker, Mari Andriessen en Hildo Krop. Jacobs van den Hof was in 1918 een van de oprichters van de Nederlandse Kring van Beeldhouwers. Hij was een tijd lang voorzitter en werd in 1959 benoemd tot erelid. In 1921 vestigde hij zich weer in Arnhem, waar hij tot zijn pensionering docent was aan de Kunstacademie, het Genootschap Kunstoefening (1921-1954). Hier leidde hij vele beeldhouwers op en hij gaf er les in keramiek en bronsgieten. De cire-perdue of verloren was methode werd door hem in Nederland geïntroduceerd. Leerlingen van hem waren onder meer Pieter Starreveld, Leo Braat, Ed van Teeseling, Nel Klaassen, Frans Coppelmans, John Grosman, Jan Teulings en Joop Hekman. Hij overleed te Arnhem op 4 april 1965, 76 jaar oud en is begraven op begraafplaats Moscowa (Arnhem).

Op tientallen tentoonstellingen, ook in het buitenland, is zijn werk te zien geweest. Vele Nederlandse musea bezitten werken van hem, onder andere het MMKA (Museum Moderne Kunst ) in Arnhem, het Centraal Museum in Utrecht, het Kröller-Müller Museum in Otterlo, Beelden aan Zee in Scheveningen en het Singer Museum in Laren. Het Drents Museum (Assen) heeft in 2010 een representatieve selectie van 11 sculpturen en een aantal persoonlijke bezittingen verworven.

Jacobs van den Hof was een ambachtelijke kunstenaar met liefde voor het materiaal. Als meubelmaker had hij geleerd met verschillende materialen te werken en als beeldhouwer bekwaamde hij zich verder in diverse technieken. Zo hieuw hij uit steensoorten als marmer, travertin en albast, maakte hij houtsnijwerken, creëerde hij verfijnde kleinplastieken van chamotte en gebruikte hij verschillende bronsgiettechnieken. Zijn vrije werk betrof vooral naakten en portretten. Daarnaast werkte hij in opdracht aan portretten, monumentaal werk (aan gebouwen, bruggen en vrijstaand) en penningen. Zijn stijl was classicistisch. In een periode waarin het classicisme minder gangbaar werd heeft hij wel met verschillende stijlen geëxperimenteerd, maar hij bleef authentiek en herkenbaar.

In 1989, 100 jaar na zijn geboorte, is in Overveen het Museum Jacobs van den Hof ingericht om een groot deel van zijn werken te tonen. In 1999 verhuisde het museum naar Amersfoort. Het heeft zich in de loop van de tijd ontwikkeld tot een gerespecteerde culturele instelling en heeft in die 20 jaar de bekendheid van Jacobs van den Hof kunnen vergroten. Eind 2009 moest het museum zijn deuren sluiten. De Stichting Museum Jacobs van den Hof zet zich in om het werk toegankelijk te houden voor publiek.

Werken (selectie)[bewerken]

Almelo

  • 4 Reliëfs (ca. 1922), voormalige Rietschool, Violierstraat 81

Arnhem

  • Tellegenbank (1928), Park Sonsbeek
  • Vestaalse maagden (1930), Vestagebouw, Jansbuitensingel
  • Zuil (1946), Airborneplein
  • Mens tegen Macht (1952), Kerkplein (bij Sint-Eusebiuskerk)
  • De Pleuranten (1952), begraafplaats Moscowa
  • De Gele Rijder (1963), Gele Rijdersplein

Dedemsvaart

Groningen

Nijmegen

  • Masker (1922), hoek-gevelornament Marterstraat 45

Ommen

Afbeeldingen[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]