Gisèle Casadesus

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Casadesus in 2012.

Gisèle Casadesus (Parijs, 14 juni 1914) is een Frans actrice die vooral bedrijvig was in de toneelwereld.

Tussen 1934 en 1962 was zij verbonden aan de Comédie-Française waar ze sinds 1939 sociétaire was en sinds 1967 ere-sociétaire is. Ze is eveneens grootofficier in de Légion d'honneur.

Biografie[bewerken]

Gisèle Casadesus werd geboren in een notoire muzikantenfamilie. Haar vader was Henri Casadesus, een componist en orkestleider en haar moeder was harpiste. Haar neef Robert Casadesus was een beroemde componist en pianist. Ook haar broers en zussen waren artistiek begaafd.

Als kind vergezelde ze dikwijls haar vader die muziekdirecteur en orkestleider was van het Théâtre de la Gaité lyrique. Daar woonde ze regelmatig operettes bij en kreeg zo zin om zelf op het podium te staan. Ze behaalde een eerste prijs aan het Conservatoire national supérieur d'art dramatique toen ze twintig jaar was. Onmiddellijk daarna ging ze spelen voor de Comédie-Française. Ze huwde in datzelfde jaar 1934 met de acteur Lucien Pascal. Uit dat huwelijk werden vier artistiek begaafde kinderen geboren.

Nog in 1934 proefde ze een eerste keer van de filmwereld. Ze maakte haar debuut naast de eveneens piepjonge en onervaren Jean Marais in een drama van Marcel L'Herbier. Het bleef daarbij en ze concentreerde zich helemaal op haar theaterwerk bij de Comédie-Française. Bijna dertig jaar lang was ze te zien in stukken van klassieke Franse toneelschrijvers zoals Molière, Corneille, Marivaux, Beaumarchais, Alfred de Musset, Victor Hugo ... Ze vertolkte ook rollen in werk van eigentijdse toneelschrijvers zoals Georges Feydeau, Mauriac, Jean Giraudoux, Montherlant ...

Pas in 1943 keerde ze een vijftal jaar terug naar het grote scherm om te spelen naast enkele grote acteurs van die periode zoals Raimu, Michel Simon en Louis Jouvet. De jaren vijftig en zestig wijdde ze weer exclusief aan het theater. In 1962 trok ze zich terug uit de Comédie-Française. Ze bleef wel stukken van Anouilh, Ionesco, Beckett, Duras... vertolken in andere theaterzalen en dit tot in 2005.

Vanaf 1966 was ze te zien op het kleine scherm, vooral in de televisie-uitzending Au théâtre ce soir waarin ze af en toe meespeelde in toneelstukken die opgenomen en vervolgens uitgezonden werden op televisie. Ze verleende ook haar medewerking aan feuilletons zoals Maigret waarin ze zowel Jean Richard als Bruno Cremer in de rol van commissaris Jules Maigret tegenover zich had.

Pas halverwege de jaren zeventig herontdekte ze de filmwereld. Ze speelde haar eerste bijrollen als moeder of echtgenote bij André Cayatte (ze vertolkte de vrouw van rechter Jean Gabin in Verdict), Michel Deville en Roger Vadim. In de jaren negentig en vooral in de jaren 2000 bloeide haar carrière van vertolkster van grootmoeder of matriarch helemaal open. Hoogtepunt vormde haar ingetogen hoofdrol naast Gérard Depardieu in de ontroerende tragikomedie La Tête en friche (2010). De film betekende zowaar haar doorbraak op 95-jarige leeftijd bij het grote publiek.

Filmografie[bewerken]

Bioscoopfilms[bewerken]

Televisie[bewerken]

Prijzen[bewerken]

  • 2003 : ere-Molière ter bekroning van haar lange carrière

Autobiografie[bewerken]

  • Gisèle Casadesus : Le Jeu de l'amour et du théâtre, Philippe Rey éditeur, 2007