Gloeien (natuurkunde)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Gloeiende gloeilamp

Gloeien is het proces van het uitzenden van zichtbaar licht door een voorwerp of materiaal dat tot zeer hoge temperaturen wordt verhit.

Elk voorwerp straalt, gebaseerd op zijn oppervlaktestructuur en temperatuur, infraroodstraling uit. Wanneer een voorwerp wordt verwarmd neemt de hoeveelheid uitgezonden straling toe. Ook verplaatst zich de golflengte waarbij de uitstraling maximaal is als functie van de temperatuur: bij hogere temperaturen verschuift dat maximum naar steeds kortere golflengte. Vanaf ca. 800°C komt een staartje van de infrarooduitstraling de zichtbare licht-band binnen, en gaat een voorwerp rood licht uitstralen. Vanaf dat moment spreekt men van gloeien. Bij ca. 3000°C ligt het maximum van de uitstraling volledig in de zichtbare band, en nemen we het uitgestraalde licht wit. Dit is het bereik van de gloeidraad van een gloeilamp. Bij nog hogere temperaturen neemt het aandeel aan ultraviolette straling steeds verder toe.

De beste stralers worden zwarte stralers genoemd; dit is niet omdat ze zwart licht zouden uitstralen, maar omdat de capaciteit van een materiaal om bij verwarming te stralen gelijk is aan de capaciteit om ingestraalde straling te absorberen. Dit gebeurt het beste door een materiaal dat mat zwart is.