Gloster Gladiator

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Gloster Gladiator
Gloster Gladiator 3 ExCC.jpg
Algemeen
Rol Jachtvliegtuig
Bemanning 1
Afmetingen
Lengte 8,4 m
Hoogte 3,6 m
Spanwijdte 9,8 m
Vleugeloppervlak 30 m²
Gewicht
Leeggewicht 1.560 kg
Startgewicht 2.205 kg
Krachtbron
Motor(en) Bristol Mercury VIIIA of VIIIAS
Prestaties
Topsnelheid 414 km/u
Actieradius 714 km
Dienstplafond 11.570 m
Bewapening
Boordgeschut 2 Vickers en 2 Lewis machinegeweren
Portaal  Portaalicoon   Luchtvaart

De Gloster Gladiator is een in de jaren dertig ontwikkelde Britse dubbeldekker met een gesloten cockpit. Het was de laatste dubbelvleugelige jager van de RAF en het was bij introductie in 1937 al verouderd, overvleugeld door eendekkers als de Hurricane, de Spitfire en de Messerschmitt Bf 109. De Gladiator had een maximumsnelheid van 414 km/u en het was bewapend met twee Vickers en twee Lewis machinegeweren. De Gloster Aircraft Company leverde in totaal 747 exemplaren, grotendeels aan de RAF maar ook aan landen als Finland, Noorwegen en China. De Portugese luchtstrijdkrachten waren in 1953 de laatsten die afscheid namen van dit gedateerde gevechtsvliegtuig.

Oorlogsjaren[bewerken]

Omdat de vliegmachine niet was opgewassen tegen zijn moderne tegenhangers werd het tijdens de Tweede Wereldoorlog voornamelijk in de periferie ingezet. Zo was het redelijk succesvol bij het bestrijden van de eveneens achterhaalde Italiaanse dubbeldekkers. Pat Pattle, een piloot met een naam als een Hollywood-ster, wist bijvoorbeeld in zijn Gloster vijftien Italianen uit de lucht te halen. Vanwege de relatief lage snelheid was het toestel verder tamelijk geschikt voor inzet vanaf vliegdekschepen. Gebruik op zee had bovendien als voordeel dat er minder kans was dat het vliegtuig werd geconfronteerd met snelle Duitse jachttoestellen.