Grijskopspecht

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Grijskopspecht
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2012)
Picus canus.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Aves (Vogels)
Orde: Piciformes (Spechtvogels)
Familie: Picidae (Spechten)
Geslacht: Picus
Soort
Picus canus
Gmelin, 1788
Leefgebied (groen)
Leefgebied (groen)
Afbeeldingen op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels

De grijskopspecht of grauwe specht (Picus canus) is een vogel uit de familie Picidae.

Kenmerken[bewerken]

De vogel is 27 tot 30 cm, gemiddeld wat kleiner dan de groene specht waarmee hij gemakkelijk is te verwarren. De grijskopspecht heeft een grijze kop en het mannetje heeft een bescheiden hoeveelheid rood op de kruin, eigenlijk alleen op het voorhoofd, terwijl de groene specht (zowel mannetje als vrouwtje) een geheel rode kruin hebben. Het vrouwtje heeft helemaal geen rood op de kop. De grijskopspecht roffelt vaker dan de groene specht.[2]

Leefwijze[bewerken]

Het voedsel bestaat voornamelijk uit mieren en miereneitjes. De vogel is zeer goed bestand tegen strenge winters.

Voortplanting[bewerken]

Het legsel bestaat uit 5 tot 7 eieren met een broedtijd van 25 tot 27 dagen. Het mannetje heeft ook zijn aandeel bij het broeden, door ongeveer vier keer per dag het vrouwtje af te lossen.

Verspreiding en leefgebied[bewerken]

Deze soort komt voor in een groot deel van Centraal en Oost-Europa, alsmede Zuid-Noorwegen. Verder zijn er 11 ondersoorten binnen een groot gebied binnen Azië (Zuid, Midden en Oost-Azië en Indochina):

  • P. c. canus: van noordelijk en centraal Europa tot westelijk Siberië.
  • P. c. jessoensis: van oostelijk Siberië tot noordoostelijk China, Korea en noordelijk Japan.
  • P. c. kogo: centraal China.
  • P. c. guerini: noordelijk-centraal en oostelijk-centraal China.
  • P. c. sobrinus: zuidoostelijk China en noordoostelijk Vietnam.
  • P. c. tancolo: Hainan en Taiwan.
  • P. c. sordidior: van zuidoostelijk Tibet en zuidwestelijk China tot noordoostelijk Myanmar.
  • P. c. sanguiniceps: van noordoostelijk Pakistan tot noordelijk India en westelijk Nepal.
  • P. c. hessei: van Nepal en noordoostelijk India tot Myanmar en Indochina.
  • P. c. robinsoni: westelijk Maleisië.
  • P. c. dedemi: Sumatra.

Het leefgebied bestaat uit gemengd bos of loofbos dat rijk is aan oude bomen en dood hout. De vogel heeft een voorkeur voor grote parken en bossen nabij water. Verder komt de grijskopspecht hoger in berggebieden voor dan de groene specht.[2]

Voorkomen in Nederland en België[bewerken]

Het is een schaarse broedvogel in het oosten van België. De vogel is dwaalgast in Nederland met twee bevestigde waarnemingen tussen 1974 en 2000 en drie tussen 2001 en 2008.[3]

Status[bewerken]

De grijskopspecht heeft een groot verspreidingsgebied en daardoor is de kans op de status kwetsbaar (voor uitsterven) gering. De grootte van de populatie werd in 2009 grof geschat op 2,25 tot 19,2 miljoen individuen. De aantallen gaan in aantal achteruit. Echter, het tempo ligt onder de 30% in tien jaar (minder dan 3,5% per jaar). Om deze redenen staat deze specht als niet bedreigd op de Rode Lijst van de IUCN.[1]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b (en) op de IUCN Red List of Threatened Species.
  2. a b Svensson, L. et al., 2012. ANWB Vogelgids van Europa, Tirion, Baarn. ISBN 978 90 18 03080 3
  3. Dutch Avifauna. Dutch Birding Geraadpleegd op 29 juni 2014
  • De grote dierenencyclopedie, (1993) Zuidnederlandse Uitgeverij N.V., Aartselaar, België. ISBN 90-243-5204-5.
Externe link