Groene knolamaniet

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Groene knolamaniet
Amanita phalloides.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Fungi (Schimmels)
Stam: Basidiomycota
Klasse: Agaricomycetes
Onderklasse: Agaricomycetidae
Orde: Agaricales
Familie: Amanitaceae
Geslacht: Amanita
Soort
Amanita phalloides
(Vaill. ex Fr.) Link (1833)
Groene knolamaniet
Portaal  Portaalicoon   Biologie

De groene knolamaniet (Amanita phalloides) is één van de giftigste paddenstoelen ter wereld. In het Engels is de bijnaam voor deze paddenstoel 'death angel' of 'death cap'.

Kenmerken[bewerken]

Jonge exemplaren zijn geheel door een eiachtige, vlezige beurs omgeven. De hoed is eerst klokvormig en spreidt zich tot een breedte van 6-12 cm uit. De hoedkleur varieert van olijfgroen via geelachtig tot wit. De lamellen zijn wit, vaak met groene weerschijn. Deze kleur is een belangrijk kenmerk ter onderscheiding van champignonsoorten, waarmee de knolamanieten vaak verwisseld worden. De steel is slank, wit of groenachtig gebandeerd, en draagt bovenaan een vlezige, afhangende ring (manchet). De knolvormige steelvoet ontspringt uit een vlezige, witte schede, die bij champignons nooit voorkomt.

Leefomgeving[bewerken]

Men vindt de groene knolamaniet meestal in loofbossen en dan vooral onder eiken, beuken, hazelaars en kastanjebomen. De paddenstoel komt voornamelijk voor van juli tot oktober.

Toxiciteit[bewerken]

Esculaap     Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.

Een kleine hoeveelheid - 30-50 gram - van deze paddenstoel kan dodelijk zijn door vergiftiging van de lever. De eerste symptomen zijn vaak buitengewoon hevige buikpijn (darmkrampen), braken en diarree. Deze treden zes tot twaalf uur na consumptie op, te laat om nog met uitpompen van de maag in te grijpen, maar het is niet ongewoon dat pas 24 uur na het eten van de paddenstoel de gevolgen zichtbaar worden. De diarree en maagkrampen verdwijnen na een tijdje weer en een latente fase treedt in. Dit is eveneens verraderlijk omdat veel slachtoffers hierdoor nog langer wachten met naar een dokter of ziekenhuis te gaan, omdat ze denken dat het over is.

Periodes van ziek zijn wisselen af met periodes van zich beter voelen. Toch gaat de toestand langzaam achteruit en na enkele dagen verschijnen de symptomen van een leveraandoening. Na vier tot vijf dagen heeft het toxine de lever en de nieren ernstig beschadigd. Omdat de ziekteverschijnselen in eerste instantie nogal algemeen zijn, komt het voor dat patiënten zich relatief laat richting ziekenhuis begeven, waarna zelfs levertransplantatie geen soelaas meer kan bieden.[1]

Het voor de dodelijke gevolgen verantwoordelijke mycotoxine van de groene knolamaniet is alfa-amanitine, dat de werking van RNA-polymerase II blokkeert waardoor de elongatie die nodig is voor transcriptie wordt geblokkeerd.[2] Daarnaast bevat de paddenstoel nog zeven andere toxinen, waaronder phallotoxines. Phallotoxines dragen, vanwege de slechte absorptie na orale inname, maar in beperkte mate bij tot de vergiftigingsverschijnselen.[2]

Ongeveer 15% van de slachtoffers sterft binnen tien dagen na het eten van de paddenstoel. Degenen die het overleven herstellen nooit meer volledig. Twee gevallen na het eten van soep met zelfverzamelde groene knolamaniet worden beschreven in het Nederlands Tijdschrift voor Geneeskunde (2007).[3] Tot het midden van de 20ste eeuw lag het sterftecijfer na consumptie van de groene knolamaniet rond de 70%. Door verbeterde behandelmethodes (waaronder levertransplantatie) is dit sterftecijfer teruggebracht naar 22,4%. Bij kinderen leidt het eten van deze paddenstoel in 51% van de gevallen tot de dood.

Ondanks verbeterde behandelmethodes sterven er in Nederland en daarbuiten nog steeds mensen als gevolg van het eten van groene knolamaniet. Zo stierf in oktober 2009 een 65-jarige vrouw uit Zoutkamp[4] en in september 2010 een 61-jarige man uit Heerlen[1] na het eten van deze paddenstoel. Ook is er een voorbeeld bekend van een Nederlandse vrouw die zelfmoord pleegde door een groene knolamaniet (die ze kende van haar studie) op te eten.

De voornaamste reden voor overlijdens ten gevolge van het eten van groene knolamaniet is dat de paddenstoel vaak ten onrechte voor een eetbare champignon wordt aangezien en door verzamelaars wordt geplukt en gegeten. In Centraal en Oost-Europa (met name Rusland en Oekraïne) vallen ieder jaar slachtoffers omdat het daar gebruikelijk is zelf paddenstoelen in het bos te plukken voor de maaltijd. Slachtoffers hebben nadien aangegeven dat ze de paddenstoel niet eens vies, maar juist erg lekker vonden smaken, waardoor deze nog verraderlijker is.

Behandeling[bewerken]

Direct na de eerste symptomen (of wanneer men zich realiseert dat men een groene knolamaniet heeft geconsumeerd) moet de maag leeggepompt en actieve kool geslikt worden. Een ruime hoeveelheid vocht toedienen is belangrijk om de uitscheiding van amatoxine via de nieren te bevorderen.

Daarnaast kunnen verschillende bèta-lactam-antibiotica, zoals penicillines en cefalosporines, gebruikt worden. Waarschijnlijk werken deze leverbeschermend bij amatoxine-intoxicatie, maar het exacte werkingsmechanisme is nog niet opgehelderd.[2] Het meestgebruikte middel (86,5% van de gevallen) is benzylpenicilline, dat echter een magere theoretische onderbouwing heeft en waarvan de effectiviteit sterk wordt betwijfeld.[2] Het middel ceftazidim, zou veel effectiever zijn.[2] Ceftazidim wordt echter altijd gecombineerd met silibinine.[2]

Een tegengif van plantaardige oorsprong is silibinine, het belangrijkste actieve ingrediënt van silymarine (een gestandaardiseerd extract van de zaden van mariadistel).[3] Het wordt in ongeveer een derde van de vergiftigingsgevallen ingezet.[2] In onderzoek blijkt het duidelijk de overleving na consumptie van groene knolamaniet te verbeteren.[2] Diverse leverenzymen die de toxines uit de paddenstoel verstoorden, kon silibinine herstellen. Ook ging het leveronsteking tegen en induceerde het regeneratieve processen.[2] Zelfs toegediend 48 uur na intoxicatie blijkt silininine nog zware leverschade te kunnen voorkomen.[2] Silibinine is verkrijgbaar als silibinine dihemisuccinaat. Aanvangsdosis is 5 mg/kg (IV infuus) gedurende 1 uur, gevolgd door 20 mg/kg/dag via een continu infuus gedurende zes dagen totdat de transaminasespiegels genormaliseerd zijn.[2]

Het middel N-acetylcysteïne (een precursor van glutathion die ook bij paracetamolvergiftiging wordt ingezet) is statistisch gezien één van de best werkende middelen.[2]

Ook alfaliponzuur wordt al enkele decennia voor de behandeling van amatoxinevergiftiging ingezet. De effectiviteit ervan is echter niet duidelijk vastgesteld en wordt door vele wetenschappers betwijfeld.[2]

Er zijn aanwijzingen voor effectiviteit van vitamine C, meestal gecombineerd met benzylpenicilline.[2]

Bij te ver voortgeschreden leverbeschadiging is levertransplantatie vaak nog de enige remedie. Als er niet wordt ingegrepen raakt het slachtoffer in coma, waarna enkele dagen later de dood kan intreden.

Methode van Bastien[bewerken]

De Franse arts Pierre Bastien nam in de jaren '70 van de twintigste eeuw tot driemaal toe vrijwillig een knolamaniet in en claimde dat een vergiftiging succesvol te behandelen valt met een kuur van antibiotica, vitamine C en middelen tegen diarree.[5][6] Dit experiment werd gepubliceerd in het tijdschrift Annales Médicales de Nancy en later ook in The Lancet.[7] Het protocol van Bastien houdt in dat na het optreden van de symptomen (of ten laatste maximaal twee dagen na inname) driemaal daags volgende middelen worden ingenomen:

In Franse behandelcentra voor vergiftigingverschijnselen wordt deze methode nog steeds toegepast.[2] De methode van Bastien is echter enkel werkzaam als er nog geen schade is opgetreden aan lever en nieren.[bron?]

Preventie[bewerken]

Preventie is het beste middel om een mogelijke vergiftiging te voorkomen. Onervaren personen kunnen beter niet zelf paddenstoelen plukken, en dit aan kundiger personen overlaten. Bovendien is het plukken van paddenstoelen in het wild vaak ook niet toegestaan. Mocht men toch willen plukken, dan kan men het beste zorgen dat men de kennis bezit om de groene knolamaniet (en eventuele andere giftige soorten) te herkennen, of de paddenstoelen laten bekijken door iemand die deze kennis bezit.

Zie ook[bewerken]

Lijst van giftige paddenstoelen

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b nos.nl - 11 oktober 2010 - Man (61) overlijdt na eten giftige paddestoel
  2. a b c d e f g h i j k l m n o (en) Enjalbert F, Rapior S, Nouguier-Soulé J, Guillon S, Amouroux N, Cabot C. Treatment of amatoxin poisoning: 20-year retrospective analysis. Clinical Toxicology [Internet]. 2002;40(6):715–57. DOI:10.1081/CLT-120014646. PMID 12475187. Gratis volledige artikel: http://www.researchgate.net/publication/10997296_Treatment_of_amatoxin_poisoning_20-year_retrospective_analysis/file/79e41502a01a682369.pdf.
  3. a b (nl) Ennecker-Jans SA, van Daele PL, Blonk MI, et al. Amatoxine-intoxicatie door soep van zelfgeplukte groene knolamaniet (Amanita phalloides). (2007) Ned Tijdschr Geneeskd 151:764-768. PMID 17471780.
  4. Telegraaf.nl - 12 oktober 2010 - Theo (61) kreeg paddestoel van vriend
  5. Giftige paddenstoelen. Interactieve Paddenstoelengids Geraadpleegd op 9 februari 2012
  6. Pierre Bastien y la Intoxicación por Amanita phalloides. Revuyon: Pangea, uniendo a la Madre Tierra Geraadpleegd op 9 februari 2012
  7. AM. Dumont, JM. Chennebault, P. Alquier, H. Jardel (1981) Management of Amanita phalloides poisoning by Bastien's regimen. Lancet 28;1(8222):722.