Grondtoon (muziekleer)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een grondtoon is in de muziekleer de eerste noot van de in de compositie gebruikte toonladder, bijvoorbeeld de C in een compositie in C groot. Sinds het begin van de 17e eeuw wordt in de klassieke muziek gebruikgemaakt van het begrip grondtoon. De voorloper van het grondtoon-begrip was de zogeheten finalis; de modale slottoon van een compositie. Men kan spreken over de grondtoon van een interval, van een akkoord en zelfs van een compositie (bijvoorbeeld: Symfonie in c mineur).

De grondtoonwerking vond zijn harmonische uitwerking in de functionele harmonie, door middel van het gebruik van cadensen.

Zie ook[bewerken]