Grondtoon (muziekleer)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een grondtoon of tonica is in de muziekleer de eerste toon van de in de compositie gebruikte toonladder, zoals de C in een compositie in C groot. Sinds het begin van de 17e eeuw wordt in de klassieke muziek gebruikgemaakt van het begrip grondtoon. De voorloper van het begrip grondtoon was de zogeheten finalis; de modale slottoon van een compositie. Men kan ook spreken over de grondtoon van een interval en van een akkoord.

De muzikale betekenis van de grondtoon vond zijn harmonische uitwerking in de functionele harmonie, door middel van het gebruik van cadensen.

Zie ook[bewerken]