Grote bruine valk

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Grote bruine valk
IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2012)
Grote bruine valk in Victoria, Australië
Grote bruine valk in Victoria, Australië
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Aves (Vogels)
Orde: Falconiformes
Familie: Falconidae (Valkachtigen)
Geslacht: Falco
Soort
Falco berigora
Vigors & Horsfield, 1827
verspreiding  ██ jaarvogel ██ kerngebieden
verspreiding

██ jaarvogel

██ kerngebieden

Afbeeldingen Grote bruine valk op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Grote bruine valk op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Vogels

De grote bruine valk (Falco berigora), ook bekend onder de naam haviksvalk, is een middelgrote valk uit het Australaziatisch gebied. De soortaanduiding berigora is afgeleid van de naam die de Aborigines aan de vogel gaven.

Kenmerken[bewerken]

De grote bruine valk heeft een lengte van 41 tot 51 cm en een spanwijdte van 88 tot 115 cm. Net zoals bij veel andere valkensoorten is het vrouwtje groter dan het mannetje (seksueel dimorfisme). Het verenkleed komt in een aantal vormen voor tussen roodbruin en donkerbruin, waarbij echter geen onderscheid naar geslacht valt te maken. De snavel en de poten zijn bij alle vogels blauwgrijs. De soort maakt opvallend veel geluid. Hun luide en schorre kreten doen denken aan het geluid van papegaaien.

Leefwijze[bewerken]

De soort wordt vaak waargenomen terwijl hij op de uitkijk zit op hekken, elektriciteitsmasten of dode bomen. Van daaruit jaagt hij op een veelheid aan prooien, zoals kleine zoogdieren, vogels, reptielen en insecten, die hij op de grond vangt. De grote bruine valk heeft echter een uitgebreider jachtrepertoire. Zo vangt hij ook voedsel door snel en laag over de grond te vliegen, of door reptielen en insecten te voet op te jagen. De soort staat er ook om bekend prooi van andere roofvogels af te pakken (kleptoparasitisme) en nesten leeg te roven. Tenslotte volgt de vogel natuurbranden en landbouwwerktuigen om vluchtende dieren te grijpen. De soort komt meestal alleen of in paren voor, maar als er veel voedsel voorhanden is, bijvoorbeeld een sprinkhanenzwerm, worden groepen van wel 50 vogels gevormd.

Voortplanting[bewerken]

Zijn eieren legt de grote bruine valk in een oude nest van een andere roofvogel of kraaiachtige. Het legsel bestaat uit 2 tot 3 eieren, die in 33 dagen worden uitgebroed. Na 36 tot 42 dagen vliegen de jongen uit.

Verspreiding[bewerken]

De grote bruine valk komt voor in heel Australië, waar hij samen met de Australische torenvalk de meest voorkomende roofvogel is. De soort is daarnaast te vinden op Nieuw-Guinea. De totale omvang van de populatie wordt geschat op 100.000 volwassen dieren. De habitat van de grote bruine valk bestaat uit open terrein, zoals grasland, landbouwgrond en savanne.

Ondersoorten[bewerken]

De volgende vier ondersoorten worden beschreven:[2]

  • Falco berigora berigora - Vigors & Horsfield, 1827; komt voor in het oosten, noorden en midden van Australië.
  • Falco berigora novaeguineae - (AB Meyer, 1849); komt voor op Nieuw-Guinea en de kust van Noord-Australië.
  • Falco berigora occidentalis - (Gould, 1844); komt voor in Zuidwest-Australië.
  • Falco berigora tasmanica - (Mathews, 1916); komt voor op Tasmanië.

Afbeeldingen[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties