Groundhog Day (film)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zie het artikel Dit artikel gaat over de film. Voor de feestdag, zie Groundhog Day (feestdag)
Groundhog Day
Regie Harold Ramis
Producent Trevor Albert
Harold Ramis
Scenario Harold Ramis
Danny Rubin (verhaal)
Hoofdrollen Bill Murray
Andie MacDowell
Chris Elliott
Muziek George Fenton
Montage Pembroke J. Herring
Cinematografie John Bailey
Distributie Columbia Pictures
Première 12 februari 1993
Genre Komedie
Speelduur 101 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Budget $ 14.600.000
(en) IMDb-profiel
MovieMeter-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Groundhog Day is een Amerikaanse filmkomedie uit 1993 van regisseur Harold Ramis. De film gaat over een chagrijnige weerman die met veel tegenzin in een klein plaatsje een reportage moet maken en daar vervolgens elke morgen op diezelfde dag opnieuw wakker wordt.

Groundhog Day won onder meer een BAFTA Award voor beste scenario, een British Comedy Award voor beste filmkomedie en een Saturn Award voor beste actrice (Andie MacDowell). In 2006 werd de film aan het Amerikaanse National Film Registry toegevoegd vanwege de culturele, historische en esthetische waarde van de film.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Groundhog Day is een jaarlijkse gebeurtenis in het gehuchtje Punxsutawney waarop bosmarmot Phil voorspelt hoe lang de winter nog zal aanhouden door wel of niet naar zijn schaduw te kijken. Deze gebeurtenis wordt jaarlijks op 2 februari georganiseerd. Phil Connors (Bill Murray) is een nukkige weerman van een lokaal televisiestation. Hij wordt samen met producente Rita (Andie MacDowell) en cameraman Larry (Chris Elliott) op pad gestuurd om verslag te doen van deze gebeurtenis. Phil heeft totaal geen zin om de kleine opdracht voor de zoveelste keer te doen en vindt het maar gezeur. Hij doet de reportage met duidelijke tegenzin, wat irritatie bij zijn team oplevert. Rita waardeert Punxsutawney en Groundhog Day wel en ergert zich aan Phils gedrag.

Als het team 's avonds terug naar huis wil, zet er een gigantische sneeuwstorm op en is het drietal gedwongen om in het dorp te blijven. De volgende morgen wordt Phil wakker en hoort hij exact dezelfde grappen en hetzelfde nummer (I've Got You Babe) op de radio. Het blijkt zowaar opnieuw Groundhog Day te zijn en alles verloopt precies hetzelfde als de dag ervoor. Het wordt Phil al snel duidelijk dat hij in zijn eentje gevangen zit in een tijdlus waardoor de dag telkens opnieuw begint, en dat hij de enige is die dit beseft; de andere mensen weten van niets. Vanaf dat moment is het elke dag Groundhog Day voor Phil.

Aanvankelijk geniet Phil volop van de voordelen van deze tijdlus. Zo maakt hij zich er steeds makkelijker vanaf met zijn verslag. De volgende dag moet hij het toch weer opnieuw doen. Verder probeert hij gewoon willekeurig vrouwen te versieren door dingen over ze te weten te komen en die de 'volgende' dag toe te passen, wanneer zíj hem voor het eerst ontmoeten, en pleegt hij zelf een overval op een geldtransport. Van alles wat mislukt, leert hij het de 'volgende' dag net iets anders te doen. Hij kan alles zo vaak proberen als hij wil, want iedereen is het dan toch vergeten. Maar na een tijdje slaat de verveling toe, en dit drijft hem ertoe om extreme capriolen uit te halen. Zelfs wanneer hij op allerlei manieren zelfmoord begint te plegen, wordt hij de volgende morgen toch weer wakker op Groundhog Day.

Phil probeert Rita te vertellen wat hem overkomt. Hij overtuigt haar door zaken te voorspellen voor ze gebeuren, zoals wanneer een ober zijn dienblad zal laten vallen. Hij heeft het immers allemaal al verschillende keren meegemaakt. Ook weet hij van alle mensen in het café inmiddels precies te vertellen wie het zijn en wat hen bezighoudt. Zijn pogingen zijn echter tevergeefs aangezien Rita bij elke nieuwe cyclus alles weer vergeten heeft en Phil opnieuw moet beginnen met haar te overtuigen. Na zoveel dagen samen met Rita de Groundhog Day te verzorgen, wordt hij verliefd op haar en probeert hij haar te versieren. In eerste instantie lukt dat niet, zij wil immers niets van hem. Wel komt Phil elke dag een stukje dichter in de buurt van haar met succes het hof maken.

Op een dag ziet Phil een bedelende zwerver op straat overlijden aan onderkoeling en ondervoeding. Er knapt hierdoor iets in Phil, die de man iedere keer op straat tegenkwam en hem iedere keer straal negeerde. Hij probeert de zwerver te helpen en helpt uiteindelijk ook andere mensen die hij voorheen negeerde, waardoor hij hen meer en meer begint te waarderen. Phil leert tevens pianospelen en prachtige ijssculpturen maken om indruk op Rita te maken. Hij heeft toch tijd zat.

Ten slotte weet Phil uiteindelijk door zijn geleerde vaardigheden en opgedane voorkennis ieder ongeluk in Punxsutawney te voorkomen. Zo vangt hij een kind dat uit een boom valt, voorkomt met een heimlichmanoeuvre dat de burgemeester stikt in een stuk vlees, en redt hij de zwerver van hongerdood. Dat bevalt hem eigenlijk wel, al die goede daden. Zelfs de reportage die hij iedere keer maar afraffelde, wordt deze keer een waar kunstwerkje. Rita hoeft hij nu niet eens meer te versieren, ze komt nu zelf naar hem toe. Op het moment dat Rita ook iets voelt voor Phil en dat ze samen een oprecht romantische avond hebben doorgebracht, breekt de tijdlus en kan Phil eindelijk het plaatsje Punxsutawney verlaten. Alleen wil hij nu niet meer weg. Hij is Punxsutawney en haar bewoners gaan waarderen en gaat samen met Rita in Punxsutawney wonen.

Rolverdeling[bewerken]

Acteur Personage
Murray, Bill Bill Murray Phil Connors
MacDowell, Andie Andie MacDowell Rita
Elliott, Chris Chris Elliott Larry
Tobolowsky, Stephen Stephen Tobolowsky Ned Ryerson
Doyle-Murray, Brian Brian Doyle-Murray Buster Green
Ducommun, Rick Rick Ducommun Gus

Achtergrond[bewerken]

Analyse van de tijdlus[bewerken]

De oorzaak van de tijdlus waar Phil in vast komt te zitten wordt in de film niet onthuld. In een oude versie van het scenario werd wel een verklaring gegeven voor de tijdlus. In dit scenario was Phil vervloekt door een vrouw bedreven in voodoo, die door Phil was afgewezen vlak voor zijn vertrek naar Punxsutawney. Dit is niet in de uiteindelijke versie van de film verwerkt.

Het wordt in de film tevens niet duidelijk hoe lang Phil precies vastzit in de tijdlus. Volgens audiocommentaar van Harold Ramis op de dvd van de film zou Phil ongeveer 10 jaar vastzitten in de tijdlus. De website Wolf Gnards berekende dat Phil toch minimaal 8 jaar, 8 maanden en 16 dagen in de tijdslus vastzit: 3 jaar om piano te leren spelen, 2 jaar om Frans te leren, 6 maanden om kaarten in een hoed te leren gooien en 3 jaar om ijssculpturen te leren maken.[1] In een reactie van Ramis aan Wolf Gnards wordt zelfs gesproken van 30 tot 40 jaar, daar het toch zeker 10 jaar kost om ergens goed in te worden, en Phil voor hij begint met oefenen op de piano en zijn andere vaardigheden eerst lange tijd de tijdlus anders doorbrengt.[2]

Productie[bewerken]

Tip Top Cafe, Woodstock, was een van de locaties uit de film.

Er zitten enkele verschillen tussen het oorspronkelijke scenario geschreven door Danny Rubin en de uiteindelijke film. In het scenario van Rubin begon het verhaal op een punt waarin Phil al vastzit in de tijdlus, zonder dat het voor de kijker duidelijk is waarom de dag voor hem steeds opnieuw begint. Tevens zou in Rubins scenario Rita eveneens dezelfde dag steeds opnieuw beleven samen met Phil, en zouden de twee veel langer dan in de uiteindelijke versie van de film vast zitten in de tijdlus (mogelijk eeuwen tot zelfs millennia). Ten slotte was de romantiek tussen Phil en Rita minder sterk aanwezig in het originele scenario.

De meeste opnames vonden niet plaats in het echte Punxsutawney, maar in Woodstock, Illinois. Veel inwoners van de stad hielpen met de productie door bijvoorbeeld de filmploeg te helpen met elektrische verwarming tijdens het koude weer. Het Tip Top Cafe, waar veel van de film zich afspeelt, werd speciaal voor de film gebouwd, maar bleef nadat de opnames waren voltooid open als echt café.[3] Sommige opnames vonden ook plaats in Indiana, Pennsylvania. Luchtopnamen werden gemaakt in Pittsburgh.

Tijdens de opnames kregen Ramis en Murray, ondanks hun lange samenwerking, een aantal keer onenigheid over zowel aan de film gerelateerde als persoonlijke zaken.[4][5]

Uitgave en ontvangst[bewerken]

Groundhog Day deed het commercieel gezien goed, met een opbrengst van 70,9 miljoen dollar in Noord-Amerika. De film staat 13e op de lijst van succesvolste films uit 1993.[6] De film staat tevens 45e op de lijst AFI's 100 Years... 100 Laughs van het American Film Institute .

Roger Ebert noemde de film in zijn "Great Movies"-reeks.[7] In zijn originele recensie gaf hij de film 3 sterren,[8] maar gaf later toe dat hij de film had onderschat.

Op Rotten Tomatoes scoort de film 96% aan goede beoordelingen. Op Metacritic scoort de film 72 punten op een schaal van 100. In 2006 werd de film opgenomen in het National Film Registry.

De naam "Groundhog Day" is door de film in het Engelstalige taalgebied een metafoor geworden voor een saaie of nare situatie waar maar geen einde aan lijkt te komen.[9]

Prijzen en nominaties[bewerken]

jaar prijs categorie genomineerde(n) uitslag
1993 British Comedy Award Beste komische film - gewonnen
MTV Movie Award Best Comedic Performance Bill Murray genomineerd
1994 Saturn Award Beste actrice Andie MacDowell gewonnen
Beste acteur Bill Murray genomineerd
Beste kostuums Jennifer Butler
Beste regisseur Harold Ramis
Beste fantasyfilm -
Beste scenario Danny Rubin, Harold Ramis
BAFTA Film Award Best Screenplay – Original Danny Rubin, Harold Ramis gewonnen
BMI Film Music Award - George Fenton gewonnen
Hugo Award Best Dramatic Presentation - genomineerd
ALFS Award Screenwriter of the Year Harold Ramis, Danny Rubin gewonnen

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. How Long Does Bill Murray Spend in Groundhog Day?. Wolfgnards.com (2009-06-16) Geraadpleegd op 2009-08-31
  2. Harold Ramis Responds to the Wolf Gnards. Wolfgnards.com (2009-08-18) Geraadpleegd op 2009-11-12
  3. "Woodstock, Illinois - Groundhog Day Movie Town" Geraadpleegd op 2007-04-08
  4. Friend, Tad. Annals of Hollywood: Comedy First. The New Yorker (2009-01-07) Geraadpleegd op 2009-08-31
  5. Heisler, Steve. Harold Ramis | Film. A.V. Club Geraadpleegd op 2009-08-31
  6. 1993 Domestic Grosses
  7. Roger Ebert's Great Movies Review of Groundhog Day January 30, 2005
  8. Roger Ebert's Review of Groundhog Day 12 februari 1993
  9. "Hurricane Fatigue", USA Today, 2004-09-26. Geraadpleegd op 2009-10-10.