Guillaume Lemmens

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Joseph Hubertus Guillaume Lemmens (Schimmert, 26 juli 1884 – Roermond, 22 juli 1960) was een rooms-katholiek bisschop van het Bisdom Roermond (1932-1958).

[bewerk] Loopbaan

Mgr. Lemmens werd op 26 augustus 1909 tot priester gewijd. Hij studeerde theologie in Leuven en kerkelijk en Romeins recht in Rome en werd vervolgens hoogleraar moraaltheologie aan het groot-seminarie van Roermond. In februari 1932 werd hij benoemd tot coadjutor van zijn voorganger, mrg. Schrijnen Op 19 maart 1932 werd hij tot bisschop gewijd. Hij stond een lijn voor van devotie, eucharistie en verering van Maria.

[bewerk] Tweede Wereldoorlog

Mgr. Lemmens was een verklaard tegenstander van het nationaal-socialisme en van iedere vorm van samenwerking met de Duitse bezetter. Samen met aartsbisschop Johannes de Jong en de bisschop van Haarlem mgr. Huibers stelde hij verschillende herderlijke brieven op waarin beleid en maatregelen van de Duitsers werden veroordeeld en waarin de gelovigen werden opgeroepen aan dergelijke maatregelen geen medewerking te verlenen.

Met deze principiële houding stimuleerde hij vele lagere geestelijken in zijn bisdom ook actief verzet te plegen en mensen die onder de bezetting te lijden hadden, te helpen. Het contact met degenen die advies en steun nodig hadden bij hun verzetsactiviteiten liet hij over aan zijn secretaris Jan Leo Moonen. Deze liet er geen twijfel over bestaan dat hulp aan Joden, onderduikers en vervolgden een gebod was van het geweten. Limburgse geestelijken als Jac Naus, Ludovicus Adrianus Bleys en P.G. van Enckevort pakten dit voortvarend op en startten in 1943 'verzorgingsgroepen', eerst in Venlo en Roermond, korte tijd later stonden zij aan de wieg van een provinciale bundeling, de Limburgse Onderduikorganisatie die ging samenwerken met de Landelijke Organisatie voor Hulp aan Onderduikers.

Lemmens werd door de Duitsers ongemoeid gelaten; Moonen werd wel opgepakt en stierf in gevangenschap.

Na 1945 hervatte Lemmens de lijn die hij voor de oorlog had gevolgd. Op 1 mei 1958 trad hij om gezondheidsredenen af waarna hij werd opgevolgd door Antonius Hanssen.