Haïtiaanse Revolutie
De Haïtiaanse revolutie (1791—1804) was de eerste en enige succesvolle slavenopstand op het Westelijk halfrond en leidde tot Haïti als een vrije zwarte republiek. Afrikanen en hun nakomelingen bevrijdden zichzelf uit de slavernij en kolonisatie door te profiteren van een conflict onder de blanken over hoe zij de hervormingen van de Franse Revolutie moesten implementeren in deze wrede slavenmaatschappij. Geschiedkundigen noemen als katalysator een specifieke Vodou-dienst die in augustus 1791 werd geleid te Bois Caïman door Dutty Boukman, een hogepriester van de Marrons (Mawon op Haïti). Een aantal gebeurtenissen heeft vermoedelijk geleid tot de meest opvallende opstand in de geschiedenis van de Afrikaanse slavernij.
Binnen korte tijd worden 2000 blanken gedood en honderden plantages gaan in vlammen op. De opstand had aanvankelijk succes, maar in 1792 hadden de Fransen de situatie weer onder controle. Vanaf 1793 werd Frankrijk echter gedwongen zich te richten op de oorlogen die zij op Europese grond voerde. In 1798 verkrijgt rebellenleider Toussaint Louverture de macht. Hij schafte de slavernij officieel af, maar in de praktijk veranderde er weinig aan de arbeidsomstandigheden. In 1802 stuurde Napoleon een leger, dat Louverture afvoert naar Frankrijk. Jean-Jacques Dessalines wordt de nieuwe leider van de rebellen. Het door tropische ziekten verzwakte Franse leger tracht door wreedheden de macht te houden, maar wordt in 1803 definitief verslagen. De voormalige slaven nemen bloedige wraak op de nog aanwezige Franse soldaten en plantagehouders.
Het volk verklaarde zich onafhankelijk van het Franse moederland op 1 januari 1804. Haïti werd het tweede onafhankelijke land op het westelijk halfrond, na de Verenigde Staten. Later dat jaar riep rebellenleider Jean-Jacques Dessalines (1760-1806), die had uitgeblonken onder het gezag van Toussaint l'Ouverture en hem later verving, zichzelf uit tot keizer Jacob I van Haïti.
