Haldan Keffer Hartline

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Haldan Keffer Hartline
22 december 190317 maart 1983
HKHartline.png
Geboorteland    Verenigde Staten
Geboorteplaats    Bloomsburg
Plaats van overlijden    Fallston
Nobelprijs voor de    Fysiologie of Geneeskunde
In    1967
Reden    Voor het beschrijven van de verschillende typen van lichtgevoelige cellen in het oog, en hoe het licht op die cellen inwerkt
Samen met    Ragnar Granit
George Wald
Voorganger(s)    Charles B. Huggins
Francis Peyton Rous
Opvolger(s)    Robert Holley
Har Gobind Khorana
Marshall Nirenberg

Haldan Keffer Hartline (Bloomsburg, 22 december 1903Fallston, 17 maart 1983) was een Amerikaans fysioloog en Nobelprijswinnaar. In 1967 won hij samen met George Wald en Ragnar Granit de Nobelprijs voor de Fysiologie of Geneeskunde voor het beschrijven van de verschillende typen van lichtgevoelige cellen in het oog, en hoe het licht op die cellen inwerkt.

Biografie[bewerken]

Hartline begon zijn studie retinale elektrofysiologie als een National Research Council Fellow aan de Johns Hopkins University. Hier haalde hij in 1927 zijn M.D.. Na ook te hebben gestudeerd aan de universiteiten van Leipzig en München, werd hij in 1949 professor biofysica en voorzitter van het departement aan Johns Hopkins. Een van Hartline's studenten, Paul Greengard, won later ook een Nobelprijs.

In 1953 ging Harline werken bij de Rockefeller-universiteit in New York.

Hartline onderzocht de elektrische respons van het netvlies van geleedpotigen, gewervelden en weekdieren omdat hun visueel systeem makkelijker te onderzoeken was dan dat van een mens. Hij concentreerde zich bij zijn studies op het oog an de degenkrab (Limulus polyphemus). Hij slaagde erin om de eerste opname te maken van de elektrische impulsen uitgezonden door een enkele nervus opticus-zenuw. Hij ontdekte dat de fotoreceptorcellen in het oog zodanig zijn verbonden dat als eer een wordt gestimuleerd, de anderen juist minder actief worden. Hierdoor veranderd het contrast n lichtpatronen, en wordt de perceptie van bepaalde vormen voor het oog scherper. Op deze manier kwam Hartline met een gedetailleerde omschrijving van hoe de individuele fotoreceptors werken.

Externe links[bewerken]