Halsbandpekari
| Halsbandpekari IUCN-status: Niet bedreigd[1] (2008) |
|||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
|||||||||||||
| Taxonomische indeling | |||||||||||||
|
|||||||||||||
| Soort | |||||||||||||
| Pecari tajacu (Linnaeus, 1758) |
|||||||||||||
Afbeeldingen Halsbandpekari op  Wikimedia Commons
|
|||||||||||||
Halsbandpekari op  Wikispecies
|
|||||||||||||
|
|||||||||||||
De halsbandpekari (Pecari tajacu) is de kleinste pekarisoort en heeft een kraag van lichtere haren.
Inhoud |
Kenmerken[bewerken]
De vacht is donkergrijs met een vage, witachtige halsband. De jongen zijn roodachtig met een smalle, zwarte rugstreep. De lichaamslengte bedraagt 75 tot 100 cm, de staartlengte 1,5 tot 5,5 cm en het gewicht 14 tot 30 kg.
Leefwijze[bewerken]
Hun voedsel bestaat vooral uit knollen, vruchten, jonge scheuten en bessen, maar ook insectenlarven, wormen en kleine gewervelden, zoals slangen en hagedissen, staan op hun menu. Ze leven in groepen van ongeveer 15 dieren in uiteenlopende habitats. Vijanden worden gezamenlijk aangevallen. Hun sociale bezigheden bestaan uit het tegen elkaar wrijven van de koppen.
Verwantschap[bewerken]
De nauwste verwant is de Amazonereuzenpekari (P. maximus), de enige andere soort uit het geslacht Pecari.
Verspreiding[bewerken]
Het verspreidingsgebied is van de zuidgrens van de Verenigde Staten tot Argentinië.
| Bronnen, noten en/of referenties |
