Hamburger SV

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hamburger SV

CompetitiesterCompetitiester

Hamburger SV
Naam Hamburger Sport-Verein
Bijnaam Die Rothosen
Opgericht 1887
Stadion Imtech Arena
Capaciteit 57.000
Voorzitter Vlag van Duitsland Carl-Edgar Jarchow
Trainer Vlag van Duitsland Mirko Slomka
(Hoofd)sponsor Fly Emirates
Competitie Bundesliga
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Thuiskleuren
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Uitkleuren
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Derde tenue
geldig voor 2014/15
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Hamburger SV (HSV) is een Duitse voetbalclub uit Hamburg. HSV werd al in 1887 opgericht, en is de enige club die sinds de oprichting in 1963 onafgebroken in de Bundesliga speelt. Meer nog, de club is nooit gedegradeerd sinds de fusie in 1919 die tot HSV leidde.

Ontstaansgeschiedenis[bewerken]

Hamburger SV noemt altijd 29 september 1887 op als officiële oprichtingsdatum, maar feitelijk werd de huidige club pas opgericht op 2 juni 1919. Op deze dag fuseerde SC Germania von 1887 met Hamburger FC 1888 en FC Falke 06 uit het stadsdeel Eppendorf.

SC Germania von 1887 was één van de oudste voetbalclubs van het land. De club werd vijf keer kampioen in de begindagen van de stadscompetitie en nam één keer deel aan de eindronde om de Duitse landstitel.

De tweede voorganger was Hamburger FC 1888 dat op 1 juni 1888 werd opgericht. De club speelde de meeste seizoenen in de hoogste klasse en werd in 1919 samen met Victoria Hamburg Noord-Duits kampioen.

De derde voorganger was Falke 06, dat op 5 maart door studenten van de Oberrealschule opgericht werd in het stadsdeel Eppendorf. Falke speelde meestal in de lagere klassen en behaalde geen successen.

Op 2 juni 1919 fuseerden de drie clubs dan om zo het huidige Hamburger Sport-Verein e.V. te vormen. De clubkleuren rood-wit werden gekozen omdat het de kleuren waren van de hanzestad Hamburg. In het wapen van de club werden blauw en zwart gekozen, de kleuren van SC Germania.

Geschiedenis[bewerken]

Hamburg als topclub in de jaren twintig[bewerken]

HSV begon zijn eerste seizoen in de Hamburger Liga met een 8-0-overwinning op SC Concordia. HSV werd herfstkampioen, maar moest de uiteindelijke titel met één punt achterstand aan Victoria laten. Het volgende seizoen werd de club kampioen van Noord-Duitsland na twee duidelijk zeges tegen Hannover 96. Hierdoor plaatste de club zich voor het eerst voor de eindronde om de Duitse landstitel, waarin de club door Duisburger SpV werd uitgeschakeld.

De Noorse sterspeler Asbjørn Halvorsen versterkte het team, maar toch kon de club slechts derde worden in de Alsterkreis. Omdat ze in het voorgaande seizoen kampioen waren geworden mochten ze wel deelnemen aan de Noord-Duitse eindronde, die gewonnen werd. In de eindronde won de club in de kwartfinale met 5-0 van FC Titania Stettin en in de halve finale met 4-0 van FC Wacker München.

De finale was tegen titelverdediger 1. FC Nürnberg in het Berlijnse Grunewaldstadion. Na drie uur en negen minuten werd de wedstrijd gestaakt bij 2-2 stand vanwege de invallende duistrenis. Strafschoppen om een belangrijke wedstrijd te beslissen bestonden in deze tijd nog niet. In de replay in Leipzig, zeven weken later, stond het na de reguliere speeltijd 1-1 gelijk. Nürnberg speelde nog maar met acht man (één rode kaart en twee blessures). Toen in de eerste verlenging een tweede speler van het veld gestuurd werd en Nürnberg nog maar met zeven was floot scheidsrechter Peco Bauwens de wedstrijd na de eerste verlenging af. Volgens de regel mocht er geen tweede verlenging meer komen als één partij nog maar zeven spelers telde.

De voetbalbond kende de titel aan HSV toe wegens het onsportieve spel van Nürnberg. De verliezer protesteerde, maar in november 1922 kende de DFB de titel toch toe aan HSV. Voorzitter Henry Barrelet verklaarde enkele minuten later dat HSV geen aanspraak maakte op de landstitel van 1922.

Het volgende seizoen werd de club wel kampioen via de sportieve weg. Na Guts Muts Dresden en VfB Königsberg werd in de finale SC Union 06 Oberschöneweide met 0-3 verslagen voor 64.000 toeschouwers. In 1923/24 doorliep de club hetzelfde scenario in de regionale competitie en in de eindronde werden Vereinigte Breslauer Sportfreunde en SpVgg 1899 Leipzig-Lindenau verslagen alvorens de finale te bereiken tegen Nürnberg. Deze keer trok Nürnberg aan het langste eind en won met 2-0. De volgende drie seizoenen plaatste de club zich telkens voor de eindronde, maar kon niet meer doorstoten naar de finale.

In 1927/28 bereikte de club wel weer de finale. In de eerste rondes werden Schalke 04 (4-2), VfB Königsberg (4-0) en Bayern München (8-2) met duidelijke cijfers verslagen en in de finale trof de club Hertha BSC en stond na twintig minuten al 3-0 voor, het werd uiteindelijk 5-2.

Het volgende seizoen brak er revolutie uit in Noord-Duitsland, negen Hamburgse clubs en Holstein Kiel splitsten zich van de bond af en begonnen hun eigen kampioenschap. HSV werd ongeslagen kampioen. Na zware onderhandelingen werden de elf reeksen van eerste klassen in Noord-Duitsland teruggebracht naar zes. HSV mocht de Noord-Duitse titel verdedigen en verlengde deze. In de Duitse eindronde werd de club echter in de kwartfinale uitgeschakeld door SpVgg Fürth. In 1930 plaatste de club zich voor het eerst sinds 1921 niet voor de eindronde. HSV bereikte wel de groepsfase van de Noord-Duitse eindronde, maar werd laatste in een groep met Holstein Kiel, Arminia Hannover en Hannover 96.

HSV kreeg een jaar later eerherstel en werd weer Noord-Duits kampioen. In de eindronde versloeg de club Beuthener SuSV en Eintracht Frankfurt alvorens door de latere kampioen Hertha BSC uitgeschakeld te worden. De volgende twee jaar werd de club in de eindronde telkens vroegtijdig uitgeschakeld. In 1932 verloor de club in de competitie geen enkele wedstrijd en sterspeler Rudolf Noack scoorde dat seizoen 48 doelpunten.

Gauliga[bewerken]

Nadat de NSDAP aan de macht kwam in 1933 werd de Duitse competitie hervormd. De Gauliga werd nu de hoogste klasse en telde 16 regionale reeksen. Alle kampioenen plaatsten zich voor de eindronde, er moest dus geen Noord-Duitse eindronde meer gespeeld worden. HSV ging in de Gauliga Nordmark spelen. In deze competitie speelden clubs uit Hamburg, Sleeswijk-Holstein en Mecklenburg. Stadsrivaal Eimsbütteler TV werd drie jaar op rij kampioen en weerde HSV zo telkens uit de eindronde. In 1936/37 slaagde HSV erin om kampioen te worden. De eindronde werd nu in groepsfasen gespeeld en HSV werd groepswinnaar zonder punten te verliezen in een groep met BC Hartha, Hindenburg Allenstein en Beuthener SuSV. De club plaatste zich voor de halve finale waarin het verloor van Nürnberg met 3-2. Er werd een wedstrijd gespeeld voor de derde plaats, die ze van VfB Stuttgart verloren.

Het volgende seizoen eindigde HSV samen met Eimsbütteler op de eerste plaats, beide clubs waren ongeslagen, maar door een beter doelsaldo plaatste HSV zich voor de eindronde. In de groepsfase met Eintracht Frankfurt, Stettiner SC en Yorck Boyen Insterburg behaalde de club evenveel punten als Frankfurt, maar stootte ook deze keer door omdat ze een beter doelsaldo hadden. In de halve finale kwamen ze 2-0 voor tegen Hannover 96, maar gaven deze uit handen en verloren. In de wedstrijd om de derde plaats voor HSV van Fortuna Düsseldorf.

In 1938/39 werd de club voor de derde keer op rij kampioen en werd ook weer groepswinnaar in de eindronde. In de halve finale moest de club het afleggen van SK Admira Wien. Na de Anschluss werd Oostenrijk een deel van het Derde Rijk en mochten de voetbalclubs ook deelnemen aan de eindronde. In de wedstrijd om de derde plaats verloor de club opnieuw, boosdoener van dienst was Dresdner SC. Door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog werd de Gauliga Nordmark in twee groepen opgesplitst. HSV werd groepswinnaar en speelde de finale om het ticket naar de eindronde tegen Eimsbütteler en verloor met zware 10-1 cijfers over twee wedstrijden. In de Tschammerpokal, de voorloper van de DFB-Pokal bereikte de club als eerste Hamburgse club de kwartfinale en werd daar met 2-6 verslagen door SV Waldhof Mannheim.

Het volgende seizoen werd HSV kampioen en won zelfs alle wedstrijden. In de eindronde werd de club in groep 2 ingedeeld, deze groep was in twee groepen van drie clubs onderverdeeld. HSV won de groep met 1. SV Jena en VfB Königsberg, maar verloor in de groepsfinale van Schalke 04.

In 1942 werd HSV tweede achter Eimsbütteler TV en na dit seizoen werd de Gauliga Nordmark opgeheven. Door de Tweede Wereldoorlog werden de competities nog meer regionaal ingedeeld en de Gauliga Nordmark werd vervangen door de Gauliga Hamburg en Gauliga Schleswig-Holstein. De volgende twee seizoenen werden Victoria en nieuwkomer Luftwaffen-SV Hamburg kampioen. In 1944/45 werd de club ongeslagen kampioen en scoorde meer dan 100 keer in achttien wedstrijden. De meeste Gauliga's werden voortijdig beëindigd. Dat jaar was er geen Duitse eindronde door het nakende einde van de oorlog.

Oberliga[bewerken]

Na de oorlog werd de Gauliga afgeschaft. In het zuiden van Duitsland werd de Oberliga opgericht, maar in het noorden werd er twee jaar lang op regionaal niveau gespeeld. In de Hamburger Liga werd HSV ongeslagen kampioen. Een Noord-Duits kampioenschap werd na de eerste ronde door de Britse bezetters afgebroken. Een jaar later werd HSV vicekampioen achter FC St. Pauli. Er kwam nu ook een eindronde in het Britse bezettingsgebied, die door HSV gewonnen werd.

Vanaf 1947 ging de Oberliga Nord met twaalf clubs van start. HSV eindigde samen met St. Pauli op de eerste plaats en had een slechter doelsaldo. Er kwam een beslissende wedstrijd die HSV met 2-1 won. In het tweede en laatste Britse kampioenschap trof de club opnieuw stadsrivaal St. Pauli en won met 6-1. In de eindronde om de Duitse titel verloor de club van TuS Neuendorf. Ook het volgende seizoen werd HSV in de eerste ronde uitgeschakeld, deze keer door VfR Mannheim met 5-0.

In 1949/50 won de club voor het eerst het kampioenschap met een voorsprong op St. Pauli. In de eindronde werd SC Union 06 Berlin met 7-0 van het veld gespeeld, maar ook nu was de kwartfinale het eindstation na een nederlaag tegen Kickers Offenbach. Dit seizoen werd het betalen van de spelers ook wettelijk. Het volgende seizoen scoorde de club 113 keer in de competitie, waarvan 40 goals van Herbert Wojtkowiak. De eindronde werd hervormd en er kwamen nu twee groepen van vier clubs. Twee jaar op rij zorgde een nederlaag tegen Nürnberg ervoor dat ze niet naar de finale gingen. In 1952/53 bood de club weinig tegenstand en kon enkel tegen Union 06 Berlin winnen.

Het volgende jaar verliep rampzalig. Door onenigheden binnen het elftal streed de club voor het eerst niet mee voor de titel. Omdat de club zwart geld betaalde aan een speler van Werder Bremen kregen ze ook nog eens vier strafpunten waardoor ze in de degradatiezone belandden. Zonder deze strafpunten waren ze op een gedeelde vijfde plaats geëindigd, maar nu stonden ze op de elfde plaats. Tegen Arminia Hannover verloor de club met 2-10, de zwaarste competitienederlaag in de geschiedenis van de club. De spelers Jupp Posipal en Fritz Laband werden met het nationaal elftal wereldkampioen in 1954. Het was de enige seizoen dat de club zich niet plaatste voor de eindronde van de Oberliga.

Na twee tweede plaatsen in de eindronde werd de club in 1956/57 groepswinnaar en plaatste zich zo voor de finale om de titel, die het met 4-1 van Borussia Dortmund verloor. Ook het volgende seizoen bereikte HSV de eindstrijd en moest het nu met 3-0 van Schalke afleggen. Twee jaar later werd de club wel landskampioen na een 3-2-overwinning tegen 1. FC Köln. Hierdoor mocht de club voor het eerst Europa in. Nadat Young Boys Bern en Burnley uitgeschakeld werden trof de club in de halve finale FC Barcelona. Na een 1-0 nederlaag in Barcelona, won de club thuis met 2-1. De regel dat uitdoelpunten dubbel tellen bestond toen nog niet en er waren ook geen penalty's om een wedstrijd te beslissen. Er kwam dus een derde wedstrijd op neutraal terrein die Barcelona met 1-0 won. De volgende drie seizoenen werd HSV telkens kampioen in de Oberliga, maar ging helemaal onderuit in de eindronde en werd twee keer derde en één keer laatste. In 1963 won de club wel voor de eerste keer de DFB-Pokal. De grote ster in deze periode was Uwe Seeler.

Bundesliga[bewerken]

In 1963 was de club één van de 16 oprichters van de Bundesliga. Na de degradatie van 1. FC Köln in 1998 was HSV de enige club die nog nooit gedegradeerd was.

Middenmoter[bewerken]

In het eerste seizoen mocht de club Europees spelen als bekerwinnaar en in de tweede ronde trof de club opnieuw Barcelona. HSV speelde in Spanje 4-4 gelijk en thuis met 0-0. In de derde wedstrijd trok de club deze keer aan het langste eind en stootte door naar de kwartfinale, waar ze door Olympique Lyon verslagen werden. In de competitie werd de club zesde. De club had nu veel meer concurrentie dan voorheen toen ze nog op regionaal niveau speelden. De volgende seizoenen eindigde de club dan ook in de middenmoot. Op de 22ste speeldag van seizoen 1965/66 won de club met 8-0 van Karlsruher SC, de grootste thuiszege voor de club ooit. Het volgende seizoen werd de club slechts veertiende, maar bereikte wel de finale van de DFB-Pokal, die met duidelijke 4-0 cijfers verloren werd van Bayern München. Bayern had het voorgaande seizoen de Europacup II gewonnen en hierdoor mocht HSV als bekerfinalist ook aantreden. Beide clubs stootten door tot de halve finale en een Duitse finale in Europa leek in de maak, maar terwijl HSV Cardiff City uitschakelde werd Bayern door AC Milan verslagen. In de finale verloor HSV met 2-0 van Milan. Helaas bleef succes in de competitie uit met een dertiende plaats. HSV werd wel geselecteerd voor de Jaarbeursstedenbeker en bereikte daar de kwartfinale tegen Göztepe Izmir, maar trok zich dan terug uit de competitie. Eind jaren zestig werd de club twee keer zesde. In 1973/74 verloor de club de bekerfinale van Eintracht Frankfurt en mocht ondanks een twaalfde plaats naar de UEFA Cup, waar ze de kwartfinale bereikten. Het volgende seizoen eindigde HSV voor het eerst in de top vier.

Glorieperiode[bewerken]

1975/76 was een eerste topjaar in de Bundesliga. In de UEFA Cup bereikte de club de halve finales, waar ze door Club Brugge uitgeschakeld werden en in de competitie werd HSV vicekampioen achter Borussia Mönchengladbach. De beker won de club met 2-0 van 1. FC Kaiserslautern. In de daaropvolgende deelname aan de Europacup II won de club zijn eerste prijs in Europa. In de finale werd RSC Anderlecht verslagen. Anderlecht nam een jaar later wraak door HSV al in de tweede ronde te wippen. In de competitie werd de club dat jaar tiende.

In 1978/79 werd de club, met 1 punt voorsprong op Stuttgart, voor het eerst sinds 1960 landskampioen. In de Europacup I leek de halve finale het eindstation te worden na een 2-0 nederlaag tegen Real Madrid, maar in de terugwedstrijd won HSV met 5-1 en plaatste zich voor de finale tegen Nottingham Forest, die verloren werd. De volgende twee jaar werd HSV vicekampioen achter Bayern München en bereikte twee jaar na de verloren finale tegen Nottingham de finale van de UEFA Cup. Het Zweedse IFK Göteborg leek op papier een haalbare kaart, maar de club verloor beide wedstrijden in de finale. In de competitie werd wel een nieuwe landstitel behaald. Van 16 januari 1982 tot 29 januari 1983 bleef de club 36 Bundesligawedstrijden ongeslagen, een record dat tot op heden nog niet verbroken is. De club won voor de eerste keer de Europacup I, in een finale tegen Juventus onder trainer Ernst Happel. In de wereldbeker tegen de Zuid-Amerikaanse kampioen Grêmio en de Europese Supercup tegen Aberdeen FC moest de club echter het onderspit delven. De landstitel werd wel verlengd, al was het nipt door een beter doelsaldo dan Bremen. In de Europacup I werd de club oneervol door Dinamo Boekarest uitgeschakeld in de achtste finale. Sterspelers uit deze tijd waren onder andere Kevin Keegan en Franz Beckenbauer.

Het volgende seizoen was de strijd in de Bundesliga superspannend en na 34 speeldagen stonden Stuttgart, HSV en Mönchengladbach op de eerste plaats, maar Stuttgart won de titel omdat ze een beter doelsaldo hadden. Na twee seizoenen subtop werd de club in 1986/87 vicekampioen achter Bayern München en won de bekerfinale met 3-1 van de Stuttgarter Kickers, het was de laatste grote prijs tot op heden.

Recente geschiedenis[bewerken]

Twee seizoenen later werd HSV vierde en bereikte de kwartfinale van de UEFA Cup, waar ze van Juventus verloren. Na een kwakkelseizoen werd de club nog vijfde in 1990/91, maar de seizoenen erna eindigde HSV in de middenmoot en kwam zelfs in de financiële problemen. In 1995/96 werd de club opnieuw vijfde, maar de volgende seizoenen belandde de club weer in de middenmoot. Na een derde plaats in 1999/00, plaatste de club zich voor het eerst voor de groepsfase van de Champions League, maar overleefde daar de eerste ronde niet. De volgende twee seizoenen slaagde HSV er niet in om zelfs in de top 10 te eindigen. In 2002/03 werd de club vierde en werd Europees al in de eerste ronde van de UEFA Cup verslagen door Dnipro Dnipropetrovsk.

In 2005 kon HSV zich via de Intertoto Cup plaatsen voor de UEFA Cup en bereikte daar de achtste finale, waarin ze verloren van Rapid Boekarest. Na een derde plaats in de competitie kwalificeerde de club zich, na een voorronde tegen FC Kopenhagen, voor de groepsfase van de Champions League en verloor vijf van de zes wedstrijden, enkel tegen CSKA Moskou kon de club winnen.

Na een zevende plaats in 2006/07 kon de club zich opnieuw via de Intertoto Cup voor de UEFA Cup plaatsen en werd in de achtste finale verslagen door landgenoot Bayer 04 Leverkusen. Na een vierde plaats in de Bundesliga had de club nog eens een goed Europees seizoen en schakelde onder meer Galatasaray en Manchester City uit en bereikte voor het eerst sinds 1983 de halve finale, waarin ze net als het voorgaande seizoen door een landgenoot uitgeschakeld werden, deze keer door Werder Bremen.

In 2010 speelt HSV in de derde ronde van de Europa League tegen PSV Eindhoven. Thuis werd er met 1-0 gewonnen, waarna het in Eindhoven een strijd werd om plaatsing. Het verloor met 3-2 maar is wel door op basis van uitgescoorde doelpunten. Later werd ten koste van Anderlecht en Standaard Luik de halve finales bereikt. Na een 5-1 competitienederlaag op Hoffenheim is Labbadia afgezet als coach en vervangt Moniz hem. In het seizoen 2013/14 beleefde de club een slecht seizoen. HSV wist zich via een promotie/degradatiewedstrijd te handhaven in de 1e Bundesliga[1]

Erelijst[bewerken]

Landskampioen (6x)

1922 (verzaakt), 1923, 1928, 1960, 1979, 1982, 1983

DFB-Pokal (3x)

1963, 1976, 1987

Ligapokal (2x)

1973, 2003

Europacup I (1x)

1983

Europacup II (1x)

1977

Intertoto Cup (2x)

2005 (1 van 3), 2007 (1 van 11 en kampioen)

DFB-Supercup (1x)

1973 (niet officiële wedstrijd)

DFB Hallen Pokal

1987 (niet officieel toernooi)

Kampioen Britse bezettingszone (2x)

1947, 1948

Kampioen Noord-Duitsland (10x)

1921, 1922, 1923, 1924, 1925, 1928, 1929, 1931, 1932, 1933

Gauliga Nordmark (4x)

1937, 1938, 1939, 1941

Oberliga Nord (15x)

1948, 1949, 1950, 1951, 1952, 1953, 1955, 1956, 1957, 1958, 1959, 1960, 1961, 1962, 1963

Noord-Duits bekerwinnaar (6x)

1927, 1953, 1956, 1957, 1959, 1960

Kampioen Hamburg-Altonaer (16x)

1896*, 1897*, 1901*, 1902*, 1904*, 1905*, 1919**, 1924, 1926, 1927, 1928, 1930, 1931, 1932, 1945, 1946

(* door Germania 1887 Hamburg, ** Kampioenschap door oorlogsfusieclub (KFVgg) uit Victoria Hamburg en Hamburger FC 1888)

Hamburger SV in Europa[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Lijst van Europese wedstrijden van Hamburger SV voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Hamburger SV speelt sinds 1960 in diverse Europese competities. Hieronder staan de competities en in welke seizoenen de club deelnam:

Champions League
2000/01, 2006/07
Europacup I
1960/61, 1979/80, 1982/83, 1983/84
Europa League
2009/10
Europacup II
1963/64, 1967/68, 1976/77, 1977/78, 1987/88
UEFA Cup
1971/72, 1974/75, 1975/76, 1980/81, 1981/82, 1984/85, 1985/86, 1989/90, 1991/92, 1996/97, 2000/01, 2003/04, 2005/06, 2007/08, 2008/09
Intertoto Cup
1997, 1999, 2004, 2005, 2007
Jaarbeursstedenbeker
1968/69, 1970/71

Selectie 2013/2014[bewerken]

Nr. Positie Speler
1. Vlag van Tsjechië DM Jaroslav Drobný
2. Vlag van Duitsland V Dennis Diekmeier
3. Vlag van Engeland V Michael Mancienne
4. Vlag van Duitsland V Heiko Westermann
5. Vlag van Zwitserland V Johan Djourou
7. Vlag van Duitsland V Marcell Jansen
8. Vlag van Venezuela M Tomás Rincón
9. Vlag van Turkije M Hakan Calhanoglu
10. Vlag van Letland A Artjoms Rudņevs
11. Vlag van Kroatië A Ivo Iličević
14. Vlag van Kroatië M Milan Badelj
15. Vlag van Duitsland DM René Adler
16. Vlag van Duitsland V Lasse Sobiech
17. Vlag van Duitsland M Zhi Gin Lam
Nr. Positie Speler
18. Vlag van Turkije M Tolgay Arslan
19. Vlag van Tsjechië M Petr Jiráček
21. Vlag van Duitsland A Maximilian Beister
23. Vlag van Nederland M Rafael van der Vaart
24. Vlag van Servië V Slobodan Rajković
27. Vlag van Duitsland M Kerem Demirbay
28. Vlag van Duitsland V Jonathan Tah
29. Vlag van Duitsland DM Florian Stritzel
30. Vlag van Duitsland DM Sven Neuhaus
31. Vlag van Kameroen A Jacques Zoua
32. Vlag van Duitsland M Matti Steinmann
34. Vlag van Macedonië M Valmir Nafiu
37. Vlag van Duitsland M Robert Tesche
44. Vlag van Servië M Gojko Kačar

Bekende (oud-)spelers[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie de lijst van spelers van Hamburger SV voor een opsomming van spelers die uitkwamen voor de club.

Nederlanders[bewerken]

Belgen[bewerken]

Turken[bewerken]

Overig[bewerken]

Tweede elftal[bewerken]

Het tweede elftal van HSV komt uit in de Regionalliga Nord.

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Moniz betreurt ontslag Labbadia Telegraaf.nl, 27 april 2010