Hans-Valentin Hube

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hans-Valentin Hube
Hans-Valentin Hube, 1942
Hans-Valentin Hube, 1942
Bijnaam "De Man"
Geboren 29 oktober 1890
Naumburg (Saale), Duitse Keizerrijk
Overleden 21 april 1944
Bij de Obersalzberg, nazi-Duitsland
Begraven Invalidenfriedhof Berlijn
Land/partij Flag of the German Empire.svg Duitse Rijk
Flag of Germany (3-2 aspect ratio).svg Weimarrepubliek
Flag of German Reich (1935–1945).svg nazi-Duitsland
Onderdeel Kaiserstandarte.svg Deutsches Heer
Flag of Weimar Republic (war).svg Reichswehr
Balkenkreuz.svg Heer
Dienstjaren 1909 - 1944
Rang General Kragenspiegel.jpg Generaloberst Epaulette.jpg Generaloberst
Eenheid Infanterie-Regiment „Fürst Leopold von Anhalt-Dessau“ Nr. 26
3. (Preußisches) Infanterie-Regiment (Reichswehr)
Leiding over 16. Infanterie-Division (Wehrmacht)
XIV Panzer Korps
1. Panzerarmee (Wehrmacht)
Slagen/oorlogen Eerste Wereldoorlog

Tweede Wereldoorlog

Onderscheidingen Ridderkruis met Eikenloof en Zwaarden en Briljanten
Graf van Hans-Valentin Hube.

Hans-Valentin Hube of Hans Hube, (Naumburg an der Saale, 29 oktober 1890 - vlak bij Ainring, 21 april 1944) was een generaal van de Wehrmacht. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij opperbevelhebber van het 16e leger, een eenheid die verantwoordelijk was voor de verovering van het zuidwesten van de Sovjet-Unie. Later leidde hij het 1e en 3e leger bij de verdediging van Italië. Hube kreeg van zijn ondergeschikten, de bijnaam Der Mensch, omdat hij altijd opkwam voor de sociale omstandigheden en het welzijn van zijn soldaten, dit in tegenstelling tot veel andere Duitse generaals die veel strenger waren. Hube werd verder gekenmerkt doordat hij slechts één arm had, zijn andere arm had hij verloren in de Eerste Wereldoorlog.

Hube was een van de slechts 27 Duitse militairen die is onderscheiden met een Ridderkruis, inclusief het eikenblad, het zwaard en de diamant. Deze combinatie is de hoogste Duitse militaire onderscheiding. Kort nadat hij deze onderscheiding in ontvangst had genomen, kwam hij om het leven bij een vliegtuigongeluk.

Levensloop[bewerken]

Eerste Wereldoorlog[bewerken]

Hube stamde uit een militaire familie. In 1909 genoot hij een opleiding aan de officiersacademie. Vanaf 1911 was hij luitenant en pelotonscommandant bij de Duitse infanterie. In 1914 brak de Eerste Wereldoorlog uit en Hube werd met zijn peloton naar het westfront gestuurd. Na een halfjaar onafgebroken te hebben gevochten raakte Hube zeer ernstig gewond toen een granaat in zijn nabijheid ontplofte. De granaatscherven hadden zijn arm dermate ernstig verwond dat deze afgezet moest worden. Hube ging voortaan door het leven met zwarte metalen prothese.

Na een jaar te hebben gerevalideerd keerde Hube opnieuw terug naar het front, dit keer als kapitein en compagniescommandant. In deze functies nam Hube deel aan diverse belangrijke gevechten en hij werd onderscheiden met het IJzeren Kruis. Kort voor het einde van de oorlog werd hij tijdens een gifgasaanval ernstig vergiftigd. De laatste dagen van de oorlog bracht hij door in een ziekenhuis.

Interbellaire periode[bewerken]

In de periode tussen de beide wereldoorlogen werd Hube gepromoveerd tot majoor en werd hij docent aan de militaire academie. Veel belangrijke officieren uit de Tweede Wereldoorlog werden door hem opgeleid. In 1938 leidde hij tijdens de Spaanse Burgeroorlog als kolonel een bataljon van Duitse vrijwilligers dat vocht aan de zijde van de nationalisten.

Tweede Wereldoorlog[bewerken]

Kort voor de Tweede Wereldoorlog werd Hube tot generaal benoemd. In deze oorlog zou Hube zich onderscheiden als een militair strateeg wiens tactieken hun tijd ver vooruit waren. Tijdens de invasie van Polen, in september 1939, was Hube opperbevelhebber van de volledige Duitse infanterie. Hube besloot de communicatie met de Duitse Luftwaffe te verbeteren om een perfecte combinatie tussen lucht- en grondgevechten te bewerkstelligen. Ook besloot Hube zijn soldaten voertuigen tot hun beschikking te stellen, zodat ze minder te voet hoefden af te leggen. Deze gedachten zijn nu vanzelfsprekend, maar waren toen zeer uniek en revolutionair. Hube had namelijk zelf in de loopgraven van de Eerste Wereldoorlog gevochten en had geleerd dat het niet gebruikelijk is veel gebruik te maken van voertuigen. Een oorlog kon alleen gewonnen worden, als men zich niet passief opstelde en voortdurend te voet in beweging was.

In mei 1940 was Hube verantwoordelijk voor de razendsnelle verovering van Nederland en België. Later assisteerde hij Erwin Rommel bij de verovering van Frankrijk.

Na de verovering van West-Europa bedacht hij samen met Friedrich Paulus een plan voor een eventuele invasie van Groot-Brittannië. Nadat deze invasie uitbleef, werd Hube benoemd tot generaal-majoor en kreeg hij het opperbevel van het 16e leger. Samen begon hij in juni 1941 met het veroveren van de Sovjet-Unie. Het 16e leger boekte in het begin van de oorlog grote overwinningen: het huidige Joegoslavië, Roemenië en Bulgarije werden moeiteloos veroverd. Bij de verovering van Oekraïne kregen Hube's troepen voor het eerst hevige tegenslagen te verwerken. Op 7 juli 1941 wist Hube op het juiste moment een tegenaanval van de Russen te voorkomen bij de Oekraïense stad Staronkonstantinov. Vanwege deze actie werd hij onderscheiden met het Ridderkruis. Later, in januari 1941, wist hij de Oekraïense hoofdstad Kiev te veroveren, hierdoor viel Oekraïne alsnog in handen van de Duitsers. Hube kreeg als dank het eikenblad bij het Ridderkruis. De opmars van Hube kwam uiteindelijk tot stilstand toen zijn troepen er niet in slaagden om de Wolga over te steken. Doordat de bevoorradinglijnen, door onafgebroken aanvallen van partisanen, werden afgesneden, kreeg Hube's leger te maken met een tekort aan wapens, munitie, brandstof en voedsel. Uiteindelijk besefte Hitler dat een verdere opmars naar het oosten onverantwoord was en gaf hij Hube het bevel om naar het noordelijker gelegen Stalingrad te trekken. Daar moest hij generaal Friedrich Paulus helpen die er met zijn 6e leger maar niet in slaagde om de Russische stad in te nemen. Hube arriveerde in maart 1942 in Stalingrad en wist ervoor te zorgen dat de Russen de stad pas in 1943 konden innemen. Tijdens de talloze gevechten werd het 16e en 6e leger zodanig uitgedund dat beide legers werden gefuseerd tot één leger en Paulus werd benoemd tot opperbevelhebber. Hube kreeg het bevel van Hitler om terug te keren naar Duitsland. Hube weigerde dit in eerste instantie, hij had de voorkeur bij zijn troepen blijven, maar na aandringen van de Hitler besloot hij alsnog te vertrekken. Terwijl de Duitsers aan alle kanten door de Russen omsingeld waren, landde een vliegtuig in een klein stuk Duits grondgebied in Stalingrad. Hube vertrok met het vliegtuig richting Duitsland en nog geen twee dagen later werd Stalingrad ingenomen en Paulus gevangengenomen.

Na de val van Stalingrad en de gevangenneming van het 16e leger, werd Hube overgeplaatst naar Italië, omdat Hitler een geallieerde invasie vreesde. In juli 1943 vond deze invasie daadwerkelijk plaats. Hube wist de Amerikaanse troepen veel schade aan te richten maar kon niet voorkomen dat Sicilië en Zuid-Italië werden ingenomen. Uiteindelijk slaagde hij er wel in om tijdens de opmars Amerikaanse troepen in Italië tegen te houden, waardoor Noord-Italië niet kon worden ingenomen. Tegelijkertijd wist hij veel Duitse troepen uit het zuiden te evacueren. Voor zijn bijdrage in Italië werd Hube beloond met het zwaard bij het Ridderkruis.

Hube zijn laatste wapenoffensief was de verdediging van Tsjecho-Slowakije. Samen met veldmaarschalk Erich von Manstein moest hij hier trachten de Russen tegen te houden. In maart 1944 werd zijn leger echter omsingeld door een overmacht aan Russische troepen. Evacuatie was niet mogelijk en dus moest Hube de confontatie aangaan. Door het bedenken van een aantal gewaagde maar slimme strategieën slaagde Hube erin om de confrontatie met de Russische troepen te winnen. Ruim 350 Russische tanks werden vernietigd en ruim 40.000 Duitse troepen wisten aan een krijgsgevangenschap te ontkomen.

Voor deze actie werd Hube beloond met de diamant bij het Ridderkruis. Hitler stuurde hem een telegram en Hube vloog met een vliegtuig naar Oostenrijk. Daar aangekomen ontving Hube uit handen van Hitler de hoogste militaire onderscheiding. Kort na de ontvangst steeg het vliegtuig weer op om Hube naar oostfront te brengen. Tijdens de vlucht sloeg het noodlot toe: het vliegtuig kreeg motorpech en stortte neer in de buurt van Salzburg.

Militaire loopbaan[bewerken]

Decoraties[bewerken]

Externe link[bewerken]

  • (de) Lexikon der Wehrmacht
  • Scherzer, Veit. Die Ritterkreuzträger 1939–1945 Die Inhaber des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939 von Heer, Luftwaffe, Kriegsmarine, Waffen-SS, Volkssturm sowie mit Deutschland verbündeter Streitkräfte nach den Unterlagen des Bundesarchives. Jena, Duitsland: Scherzers Miltaer-Verlag. 2007, ISBN 978-3-938845-17-2.
  • Thomas, Franz. Die Eichenlaubträger 1939–1945 Band 1: A–K. Osnabrück, Duitsland: Biblio-Verlag. 1997, ISBN 978-3-7648-2299-6.
Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b c d Scherzer 2007, p.407
  2. a b c d Thomas 1997, p.309