Hans Fischer

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nobelprijswinnaar  Hans Fischer
27 juli 188131 maart 1945
Hans Fischer (1930)
Hans Fischer (1930)
Geboorteland    Duitsland
Geboorteplaats    Höchst am Main, stadsdeel van Frankfurt am Main
Plaats van overlijden    München
Nobelprijs voor de    Scheikunde
In    1930
Reden    "Voor zijn onderzoek naar heemverbindingen en chlorofyl."
Voorganger(s)    Arthur Harden en Hans von Euler-Chelpin
Opvolger(s)    Carl Bosch en Friedrich Bergius
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde

Hans Fischer (Höchst am Main, stadsdeel van Frankfurt am Main, 27 juli 1881München, 31 maart 1945) was een Duits organisch scheikundige en kreeg in 1930 de Nobelprijs voor de Scheikunde voor de synthese van bilirubine en heemverbindingen.

Biografie[bewerken]

Hans Fischer was de zoon van Anna Herdegen en Dr. Eugen Fischer, director van het bedrijf Kalle & Co, Wiesbaden en privaatdocent aan de Technische Hogeschool Stuttgart. Hij studeerde tegelijkertijd scheikunde en geneeskunde, eerst aan de Universiteit van Lausanne, later in Marburg. Hij studeerde in 1904 af en in 1908 werd hij arts.

Hij werkte eerst in een kliniek in München en later bij het Berlijnse Chemische Instituut onder Emil Fischer. In 1911 ging hij terug naar München en werd lector in de interne geneeskunde. In 1913 werd hij lector in fysiologie aan het Fysiologisch Instituut in München. In 1916 werd hij hoogleraar Medische Scheikunde aan de Universiteit van Innsbruck, waarna hij in 1918 bij de Universiteit van Wenen terecht kwam.

Van 1921 tot zijn dood hield hij de positie van hoogleraar Organische Chemie aan de Technische Hogeschool in München. In 1945 pleegde hij op Paaszondag zelfmoord nadat zijn instituut en zijn werk waren vernietigd in de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog.[1]

Fischers wetenschappelijke werk hield zich vooral bezig met het onderzoek naar biologisch pigment in bloed (hemoglobine), gal en ook chlorofyl in bladeren, als ook met de chemie van pyrrool waar deze pigmenten van zijn afgeleid. Van groot belang was de synthese van bilirubine en heemverbindingen. Hij ontving veel onderscheidingen voor zijn werk en kreeg de Nobelprijs[2] in 1930 en de Davy-medaille in 1937.

Bronnen, noten en/of referenties