Hans Wijers

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hans Wijers
Hans Wijers 2010.jpg
Algemene informatie
Naam Gerardus Johannes (Hans) Wijers
Geboren Oostburg 11 januari 1951
Partij D66
Titulatuur dr.
Politieke functies
1994-1998 Minister van Economische Zaken
1996 Minister van Financiën (a.i.)
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Nederland

Gerardus Johannes (Hans) Wijers (Oostburg, 11 januari 1951) is een Nederlands bestuurder en voormalig politicus. Van mei 2003 tot mei 2012 was hij de bestuursvoorzitter van het chemieconcern AkzoNobel. Van 1994 tot 1998 was hij minister van Economische Zaken voor D66 in het eerste kabinet-Kok. In 1996 was hij enkele weken minister van Financiën als invaller voor Gerrit Zalm, die wegens ziekte tijdelijk zijn functie niet kon bekleden.

Carrière[bewerken]

Na de HBS studeerde Wijers economie aan de Rijksuniversiteit Groningen. Na behalen van zijn doctoraalexamen (1976) vertrok hij naar de vakgroep Economie van de Erasmus Universiteit in Rotterdam, waar hij universitair docent werd. In 1982 promoveerde Wijers aan de Erasmus Universiteit tot doctor in de economie op een onderzoek naar industriepolitiek. Van 1982 tot 1984 was Wijers werkzaam als ambtenaar bij het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid en het Ministerie van Economische Zaken. Daarna begon hij een carrière als organisatie-adviseur, onder meer bij bureau Bakkenist, Spits & Co.

Wijers, sinds 1976 lid van D66, werd in 1994 door D66-voorman Hans van Mierlo gepolst voor een ministerspost in het kabinet-Kok I. Als minister van Economische Zaken was hij onder meer verantwoordelijk voor een verruiming van de Winkeltijdenwet en voor het tot stand komen van de eerste Mededingingswet, waardoor de Nederlandse Mededingingsautoriteit in het leven werd geroepen. Een belangrijke gebeurtenis in zijn ministerschap was het faillissement van de vliegtuigfabriek Fokker in maart 1996. Toen Wijers nieuwe kredieten weigerde te verlenen, trok het Duitse moederconcern DASA zijn handen van Fokker af.

Tegen het einde van de kabinetsperiode had Hans van Mierlo besloten zich niet herkiesbaar te stellen. De partijtop oefende tevergeefs sterke druk uit op de populaire Wijers om de lijst van D66 te gaan trekken. Toen na de verkiezingen in 1998 het tweede paarse kabinet (Kabinet-Kok II) werd gevormd, gaf Wijers te kennen geen belangstelling te hebben voor een tweede termijn.

In 1999 pakte Wijers zijn oude beroep van consultant weer op: hij werd senior vicepresident van de Nederlandse vestiging van het adviesbureau Boston Consulting Group.

Op 1 mei 2003 werd hij voorzitter van de Raad van Bestuur van Akzo Nobel NV. Hij volgde hiermee Kees van Lede op. Onder Wijers' leiding werd in 2007 de farmacietak van Organon ('Organon BioSciences') afgestoten en vond er een overname plaats van het Britse ICI. AkzoNobel legde zich meer toe op verf en chemie. Eind april 2012 eindigde zijn termijn als bestuursvoorzitter. Hij werd opgevolgd door Ton Büchner.

Hij is commissaris bij Ajax en Royal Dutch Shell en president-commissaris bij Heineken. Ook is hij per 1 april 2013 benoemd tot niet-uitvoerend bestuurder van de raad van bestuur van GlaxoSmithKline. Sinds november 2011 is hij voorzitter van Vereniging Natuurmonumenten.

In 2010 was hij voorzitter van de jury van de Libris Literatuurprijs.

Wijers is getrouwd en heeft twee kinderen.

Literatuur[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  • Hans Wijers: Industriepolitiek : een onderzoek naar de vormgeving van het overheidsbeleid gericht op industriële sectoren. Leiden, Uitgeverij Stenfert Kroese, 1982. Proefschrift Erasmus Universiteit Rotterdam. ISBN 9020711288
Voorganger:
J.E. Andriessen
Minister van Economische Zaken
1994-1998
Opvolger:
A. Jorritsma-Lebbink
Voorganger:
G. Zalm
Minister van Financiën
1996
Opvolger:
G. Zalm