Haringhappen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Klanten bij een haringkar (1937).

Haringhappen (Limburgs: Hiëringebiete) is het nuttigen van een of meer haringen uit de hand. Hierbij wordt een haring "gedoopt" in fijngesneden uienstukjes en vastgehouden aan de staart. Vervolgens eet men de haring op, te beginnen aan de kant waar de haringkop gezeten heeft. De vaak geopperde gedachte dat het hier, zo men dan denkt, zou gaan om het consumeren van een rauwe haring is onjuist.

Rijpingsproces[bewerken]

Voordat de haring de consument heeft bereikt heeft ze namelijk na het kaken - door een wisselwerking tussen het door de behandelaar toegevoegde zout en de door de haring zelf geproduceerde enzymen - een rijpingsproces doorgemaakt waardoor het begrip 'rauw' niet meer opgaat. Een enkele maal wordt de haring werkelijk rauw gegeten maar dan betreft het een inkoper die de haring rechtstreeks uit zee - ongekaakt en nog niet geveild - nuttigt om haar daarmee te toetsen op kwaliteit.

Traditie[bewerken]

In principe kan het haringhappen gedurende het hele jaar gedaan worden. Het is echter ook een ritueel op verschillende feestdagen. Het bekendste voorbeeld hiervan is tijdens de zogenaamde vlaggetjesdagen, de dag dat de nieuwgevangen haring traditioneel aan land gebracht wordt. Een ander gebruik is het haringhappen op de woensdag na Carnaval, aswoensdag. Op deze dag gaan katholieken traditioneel naar de kerk om een askruisje te halen, om nadien thuis te haringhappen.