Harry Nilsson

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Harry Nilsson
Harry Nilsson in 1972
Harry Nilsson in 1972
Algemene informatie
Volledige naam Harry Edward Nilsson III
Alias Johnny Niles
Bo Pete
Foto-Fi Four
Geboren 15 juni 1941 te New York
Overleden 15 januari 1994 te Agoura Hills
Land Verenigde Staten
Werk
Genre(s) rock, popmuziek
Beroep(en) componist, pianist, zanger, gitarist
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Harry Edward Nilsson III (Brooklyn (New York), 15 juni 1941 - Agoura Hills (Californië), 15 januari 1994) was een Amerikaans componist, pianist, zanger en gitarist. Bijna al zijn werk werd onder de naam Nilsson uitgegeven. Aan het eind van de jaren zestig vertolkte hij met succes het liedje "Everybody's Talkin'" en in 1971 brak hij door met het album Nilsson Schmilsson. Hij heeft nooit live opgetreden en trad zeer zelden op in televisieshows.[1]

Biografie[bewerken]

Nilsson werd geboren in New York. Kort na de Tweede Wereldoorlog liet zijn vader het gezin in de steek en verhuisde de jonge Nilsson met zijn moeder naar Californië,[2] waar hij de rest van zijn leven doorbracht. In de avonduren werkte hij bij een bank en overdag schreef Nilsson liedjes voor muziekuitgevers. Enkele hiervan werden in 1964 door Mercury Records als singles uitgegeven, waarvoor Nilsson gebruikmaakte van de artiestennamen Johnny Niles, Foto-Fi Four en Bo Pete.[3] Hij zong kortstondig bij de New Salvation Singers.[4] Het lukte hem aanvankelijk niet om als artiest bekend te raken. Zijn composities werden echter wel opgenomen door bekende muziekgroepen en artiesten, onder wie The Monkees, The Yardbirds, Lulu en Blood, Sweat & Tears.[4] Hij schreef tevens drie liedjes voor Phil Spector, die gespeeld werden door The Ronettes en het Modern Folk Quartet.[4] In 1966 gaf Tower Records een compilatie van zijn eerste werk uit met als titel Spotlight on Nilsson.

Nadat hij in 1967 een contract tekende bij RCA Records werd zijn eerste studioalbum uitgegeven, getiteld Pandemonium Shadow Show, dat bij het publiek nauwelijks aansloeg.[4] Het ontving wel positieve recensies en toenmalig Beatles-zanger John Lennon toonde zich een groot liefhebber van zijn muziek.[1] Bij een persconferentie ter gelegenheid van de oprichting van Apple Records noemden Paul McCartney en hij Nilsson als hun favoriete artiest.[4] Op Nilssons volgende album, Aerial Ballet, stond een vertolking van het door Fred Neil geschreven "Everybody's Talkin'". De singleversie hiervan werd een grote hit; hij bereikte de top tien in de Verenigde Staten en werd als themalied gebruikt in de door John Schlesinger geregisseerde film Midnight Cowboy (1969).

In november 1971 brak hij door met het album Nilsson Schmilsson, waarvan in de Verenigde Staten meer dan een miljoen exemplaren verkocht werden. De van dit album afkomstige single Without You" (oorspronkelijk van Badfinger) werd een nummer één-hit in de Billboard Hot 100 en bezorgde Nilsson in 1972 een Grammy Award. Ook door de film the Point, waarvoor Nilsson de muziek schreef en uitvoerde, die ook als L.P. werd uitgebracht met het verhaal verteld door Harry Nilsson zelf. In dat jaar oogstte Nilsson ook succes met de singles "Coconut", "Jump Into the Fire" en "Space Man".[1] Nilsson werkte vervolgens samen met Ringo Starr aan de film Son of Dracula (1974). Hij was bevriend met John Lennon en ging veel met hem om ten tijde van diens scheiding van Yoko Ono. Lennon produceerde zijn volgende album, Pussy Cats. Tijdens de opnamen scheurde Nilsson een van zijn stembanden, waardoor hij niet meer in staat was om te zingen. Pussy Cats was het laatste album van Nilsson dat de Amerikaanse top honderd bereikte. Intussen verloor zijn label, RCA Records, interesse en het album Knnillssonn werd niet uitgegeven.

In de jaren tachtig trok Nilsson, wiens stemband permanent beschadigd was, zich terug uit de muziekindustrie. In 1988 werd nog wel het album A Little Touch of Schmilsson in the Night uitgegeven. Begin jaren 90 bleek zijn manager ervandoor met zijn geld en een faillissement dreigde. Nadat hij in 1993 een hartaanval kreeg, begon hij weer nieuwe liedjes te schrijven en op te nemen.[1] Enkele dagen na de laatste opnamen van het nimmer uitgegeven album Papa's Got a Brown New Robe overleed Nilsson.[1]

Discografie[bewerken]


Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer(s) met noteringen
in de Radio 2 Top 2000
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13
Everybody's talking 1028 1489 1494 1295 1453 1569 1821 1775 1638 1632 - - - - -
Without you 742 907 859 790 952 1105 1021 1096 1416 1111 1618 1581 1519 1674 1607

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b c d e George-Warren, Holly; Patricia Romanowski, The Rolling Stone Encyclopedia of Rock & Roll. Rolling Stone Press, 2001, p. 698-699.
  2. Courrier, Kevin (2005). Randy Newman's American Dreams, p. 115-116. Uitg.: ECW Press, ISBN 9781550226904.
  3. Pilchak, Angela M. (2005). Contemporary Musicians: Profiles of the People in Music, p. 153. Uitg.: Gale, ISBN 9780787680671.
  4. a b c d e Harry Nilsson op classicbands.com. Geraadpleegd op 20 juni 2011.